tag:blogger.com,1999:blog-51837311235755036642012-01-06T02:19:24.855+06:30အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.comBlogger2231100tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-15881525951891576872010-12-22T23:17:00.005+06:302010-12-22T23:28:40.846+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TRItS4uTQAI/AAAAAAAAAlc/MOZklKtNGCI/s1600/superspecialAWSOMEfriendship.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 299px; DISPLAY: block; HEIGHT: 233px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553551092988723202" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TRItS4uTQAI/AAAAAAAAAlc/MOZklKtNGCI/s320/superspecialAWSOMEfriendship.png" /></a><br /><div></div><br /><div>တစ္န႔ဲတစ္ေပါင္းရင္ ႏွစ္ရတာဟုတ္ေပမဲ့..<br />ေရစက္ေလးေတြေပါင္းၾကည့္ေတာ့ေရတစ္စက္နဲ႔ေရတစ္စက္ေပါင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့..<br />ႏွစ္စက္မရဘူး။ ေရတစ္စက္ပဲရတယ္ေနာ္။<br /><br />အဲ့ဒီလိုပဲ အယူအဆတစ္ခုဟာေရွ႔ေနာက္ဆီေလ်ာ္ညီညြတ္ေနေပမဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ မမွန္ႏိွင္မျဖစ္ႏိွင္တာမ်ဳိးရွိတတ္ပါတယ္။<br />ေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ မိုးရြာခ်င္ရြာေနမယ္၊ ေနသာခ်င္သာေနလိမ့္မယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ အေပ်ာ္ေတြ ကိုယ္စီရွိေနၾကတယ္။<br /><br />ျမိဳ႕က အက်ယ္ၾကီး၊ ကမာၻၾကီးကလည္း မေသးဘူး။<br />ဒီလို ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေနရာမွာ အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ဆံုဖို႔ ဆိုတာကို တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဘူး။<br />လူတစ္ေယာက္ကို သိဖို႔လြယ္ေပမယ့္ ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲလြန္းတယ္။<br />တစ္ေနရာစီမွာရွိေနၾကတဲ့ အစက္ေလး ႏွစ္စက္အတြက္ ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္... ေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးရဲ႕လား?<br />လူေတြ သိန္း၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ စုရံုးေနတဲ့ ၿဂိၤဳလ္ျပာၾကီးထဲမွာ..ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသလဲ?<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရာဇဝင္ပံုျပင္ထဲမွာ....<br />ေရသူမေလး ေရျပင္ေပၚဘြားခနဲ႔ ေပၚလာတဲ့အခ်ိန္ မင္းသားရဲ႕သေဘၤာလည္းအဲဒီေနရာကို ျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။<br />ေတာထဲမွာ မင္းသားလွည့္လည္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ စႏိႈးဝိုက္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့တယ္။<br />ေတြ႔ဆံုျခင္းက ဒီေလာက္ပဲ တိုက္ဆိုက္ႏိုင္ခဲ့သလား?<br />အဲဒီေတြ႔ဆံုျခင္းမွာ..နင္ရွိခဲ့တယ္၊ ငါရွိခဲ့တယ္။<br /><br />တစ္ခ်ိန္တည္း၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ျမင္ၾကျပီဆိုရင္ ....<br /><span style="color:#cc0000;">ေတြ႔ဆံုျခင္း</span>..ပါတဲ့<br /><br />ဂ်ပန္ကား "Now and Then" က ဇာတ္လိုက္ေတြက ဇာတ္လမ္းရဲ႕ေနာက္ဆံုးမွာ..<br />ဖဲၾကိဳးရွည္ေတြ လြတ္ျပီး ဒီအခ်ိန္၊ ဒီေနရာမွာ ဒီလူေတြရွိခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကိုအထိမ္းအမွတ္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ လူအမ်ားရဲ႕ ေတြ႔ဆံုျခင္းမွာ..ႏႈတ္ဆက္ျခင္း၊ အထိမ္းအမွတ္ျပဳျခင္းေတြ မရွိခဲ့ၾကဘူး။<br /><br />တစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ေတြ႔ဆံုျခင္းက မ်ဥ္းၾကားမွာလမ္းျဖတ္ကူးသလိုပဲ ပုခံုးခ်င္းတိုက္ မ်က္ႏွာလဲႊခဲ့ၾကတယ္။<br />ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ဆိုတာေဝးလို႔ သူတို႔အနားမွာ ပုခံုးခ်င္း ပြတ္တိုက္သြားတဲ့ ေလစိမ္းေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွပါဘူး။ လံုးဝ မလြယ္လွပါဘူး။<br />တစ္ခါတေလမွာ ဒီလူ၊ ဒီလူနဲ႔ ဒီေနရာမွာ အရမ္းေတြ႔ခ်င္မိတယ္။<br />တစ္ခါေလာက္ဒီလူ၊ ဒီလူနဲ႔ ထပ္ဆံုခ်င္ေပမယ့္ ေတြ႔ဆံုျခင္းက ေဝး,ေဝးေနခဲ့တယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးထားၾကျပီး ေႏြးေထြးမႈ၊ အၾကင္နာေတြ ပိုပါေစ။<br /><br />ခဲြခြါခါနီးမွာ <span style="color:#cc0000;">"see you"</span>လို႔ ေျပာဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။<br /><br />အျပံဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၾကမယ္၊<br />အျပံဳးေတြနဲ႔ ခဲြခြါၾကမယ္။<br />အျပံဳးေတြနဲ႔ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ေတြ႔ဆံုၾကစို႔....</div><div> </div><div>fw mail ထဲကေန ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းပါ...<br />မည္သူေရးသားသည္ မသိပါေၾကာင္း..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-1588152595189157687?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-44269565080896559422010-12-09T23:11:00.000+06:302010-12-09T23:11:00.464+06:30ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာ၁၀ရက္ေန႔က အေ၀းေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မညီမေမြးေန႔ပါ..<br />ဒီႏွစ္ဟာ သူ႔ရဲ႔ေမြးေန႔ရက္တိုက္ဆိုင္တဲ့ေန႔ေပါ့.. သူကေသာၾကာေန႔ဖြားသမီး.<br />ဒီအေတာအတြင္း ကၽြန္မ လက္အေျခအေနမေကာင္းလို႔ စာမရုိက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ပိုစ့္အသစ္ေတြလည္း မတင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒီၾကားထဲ အေမနဲ႔ညီမတစ္ေယာက္က ရိပ္သာခဏ၀င္တာရယ္..ဘာရယ္နဲ႔ဆိုေတာ့ အိမ္မွာက<br />အသက္ႀကီးတဲ့အဖြားနဲ႔ ကၽြန္မသာရွိတယ္၊ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့..<br />အဲဒီအခ်ိန္အတြင္း ၁၀ႏွစ္ေလာက္ေ၀းကြာသြားတဲ့ ေမာင္ျဖစ္သူမိသားစုက ျပန္ေရာက္လာၾက.. အဖြားက သိပ္က်န္းက်န္းမာမာမဟုတ္ေတာ့..<br />ကၽြန္မကလည္း ဘာျဖစ္ညာျဖစ္…<br />ကိစၥမ်ားေျမာင္လူတို႔ေဘာင္ဆိုတာ ဒါပဲလား..။<br /><br />အေမတို႔က ၁ရက္ေန႔ျပန္ေရာက္ၾကတယ္..<br />၃ရက္ေန႔က ၀မ္းကဲြေမာင္ေလး မိသားစုက ဖြားဖြားကိုလာကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ေျမးအဖြားေတြ စကားေဖာင္ဖဲြ႔လို႔ေပါ့….။<br />၅ရက္ေန႔ ေန႔လည္ဖက္ေရာက္ေတာ့ ဖြားဖြားက ခၽြဲၾကပ္လာၿပီး စကားမေျပာေတာ့ဘူး။<br />ဘႀကီးတစ္ေယာက္က လာၾကည့္ေပးတယ္။ အနီးအေ၀းေဆြမ်ဳိးေတြအားလံုး အေၾကာင္းၾကားထားဖို႔..<br />၆ရက္ေန႔ မနက္ေစာေစာ ၃နာရီမထိုးခင္မွာပဲ ဖြားဖြားရဲ႔ ရုပ္နာမ္ခႏၶာခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတယ္္။<br />သက္ေတာင့္ သက္သာပါပဲ..။<br />၈ရက္ေန႔က အသုဘခ်တဲ့ေန႔…<br />ေန႔ရက္ဆက္တိုက္ ဧည့္ခံ၊ ဟိုလုပ္ေပး ဒီလုပ္ေပး။<br />ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး စီစဥ္ေပးရုံပါပဲ့…<br /><br />၁၀ရက္ေန႔ ညီမေမြးေန႔ကိုေတာင္ အေသအခ်ာ့ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့..။<br />ပထမေတာ့ ကၽြန္မညီမေမြးေန႔ကို သူစားခ်င္တဲ့ ျမန္မာအခ်ဥ္ထုတ္၊ လဖက္တို႔ကိုပို႔ေပးမယ္ဆိုၿပီး စာတိုက္ကို အစားအစာပို႔ရမရ ေမးျမန္းစံုစမ္းခဲ့ေသးတယ္..။<br />ခုေတာ့..ဘာကိုမွမလုပ္ေပးႏိုင္လို႔ အဲဒီအတြက္ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့..<br />၁၂ရက္ေန႔က ဖြားဖြားရက္လည္ ရွိေသးတာကိုး..<br /><br />ေမြးေန႔ရွင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း စိတ္မတည္ၿငိမ္ေတာ့ဘူး.. အဖြားအတြက္ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ခိုင္း လွဴခိုင္းနဲ႔ပါပဲ..<br />ဖုန္းခေစ်းႀကီးလို႔ ဖုန္းဆက္ဖို႔ခဲယဥ္းတဲ့သူက တစ္ေန႔ကို ဖုန္း သံုးေလးခါဆက္ေလရဲ႔..<br />ဒါနဲ႔ သူ႔ဆႏၵကိုပဲ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးေနမိတယ္.<br /><br />ဖြားဖြားက အသက္ရွည္ၿပီး ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မွာလည္း ညင္ညင္သာသာျဖစ္သြားလို႔ ကၽြန္မေတာ့ ေျဖသာပါတယ္. ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ…ဖြားဖြားအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့လို႔လည္း ေက်နပ္ရတာပါပဲ။<br />ဖြားဖြားလည္း ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း..<br />ကၽြန္မ ညီမရဲ႔ေမြးေန႔ကိုပါ ဒီကေနပဲ တစ္ခါတည္းတိတ္တဆိတ္ ဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္။<br />လူတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားလိုက္ျခင္းဟာ ၀မ္းေျမာက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ လူတစ္ေယာက္ေသဆံုးျခင္းကေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ခံယူၾကတယ္ေလ။<br /><br />လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔စၿပီး. ေသဆံုးျခင္းမွာ အဆံုးသတ္ၾကရမွာပါပဲ…။<br />ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကဖို႔၊ အေကာင္းဆံုးေတြ လုပ္ေဆာင္သြားၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ အလင္းထဲေရာက္ေနၾကသူတို႔အဖို႔ အလင္းရွိရာကိုသာ သြားဖို႔ႀကိဳးစားၾကရမွာမယ္ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္မိရင္း....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4426956508089655942?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-28083708958609021182010-11-17T01:00:00.007+06:302010-11-17T10:56:18.325+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TONXqEXlAuI/AAAAAAAAAlU/jDt6lJb2DOQ/s1600/tazaun10.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 190px; DISPLAY: block; HEIGHT: 187px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540368346834600674" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TONXqEXlAuI/AAAAAAAAAlU/jDt6lJb2DOQ/s400/tazaun10.jpg" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">အလွဴအားလံုးထဲမွာ ကထိန္အလွဴဟာ အထူးျခားဆံုးအလွဴပါ။<br /><br />ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့..ကထိန္အလွဴေၾကာင့္ ကထိန္ခင္းတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ လို္က္နာက်င့္သံုး စရာ သိကၡာပုဒ္၀န္ထုပ္တစ္ခ်ဳိ႔ သက္သာခြင့္ရသြားလို႔ပါပဲ..။<br /><br />ကထိ္န္သကၤန္းကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကထိန္လ်ာသကၤန္းလို႔ ေျပာရမွာေပါ့။<br /><br />ဘုရားျဖစ္ဖို႔လ်ာထားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ ဘုရားျဖစ္ဖို႔ေသခ်ာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကို ဘုရားေလာင္းလ်ာ၊ ဘုရားလ်ာ လို႔ဆိုရပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ကထိန္ခင္းဖို႔လ်ာထားတဲ့ သကၤန္း၊ ကထိန္ခင္းဖို႔ေသခ်ာတဲ့သကၤန္း ကိုလည္း ကထိန္လ်ာသကၤန္းလို႔ ေခၚပါတယ္။<br /><br />အဲဒီကထိန္သကၤန္းကို မိုးက်သကၤန္းလို႔လည္းေခၚပါတယ္။ မိုးေပၚကေန မိုးေရေပါက္ေတြ က်လာတာဟာ သူ႔သဘာ၀အတိုင္း ေရခိုးေရေငြ႔ေတြစုေပါင္းၿပီး ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ရပ္တည္ ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တဲ့အခါ မိုးေပါက္ေလးမ်ားအျဖစ္နဲ႔ အလိုေလ်ာက္က်ဆင္းလာျခင္းပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ထိုကဲ့သို႔ ဘယ္သူ႔ပေယာဂမွမပါပဲ အလိုေလ်ာက္သံဃာေတာ္မ်ားခင္းမယ့္သကၤန္းကို မိုးက်သကၤန္းလို႔ ေခၚပါေသးတယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ မသိုးသကၤန္းဆိုတာလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ယခုတိုင္ မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္ကာ ႏွစ္စဥ္ဆက္ကပ္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သေဘာေပါက္မိတာက တစ္ေန႔တည္းၿပီးေအာင္ရက္လုပ္ရလို႔ မသိုးသကၤန္းဆိုတာ မွတ္သား ဖူးပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေန႔လွဴတဲ့သကၤန္းဟာ မသိုးသကၤန္းပါပဲတဲ့။<br /><br />ဒီေန႔ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းေတြဟာ တစ္ေန႔တာလြန္သြားရင္ သိုးသြားတတ္ပါတယ္။ ထို႔တူ ကထိန္ခင္းဖို႔ လွဴဒါန္းထားတဲ့သကၤန္းကို ေနာက္ေန႔အရုဏ္တက္ခ်ိန္ထိ မခင္းျဖစ္ဖူးဆိုရင္ ေတာ့ သိုးတဲ့သကၤန္းလို႔ယူဆပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔အရုဏ္မတက္ခင္အတြင္း ၿပီးေအာင္ ကထိန္ခင္းၾကရပါတယ္။<br /><br />သတိျပဳရမယ့္အခ်က္က တစ္ခ်ဳိ႔ကထိန္အလွဴရွင္မ်ားက ကထိန္ခင္းမယ့္ရက္မေရာက္ခင္ ကထိန္သကၤန္းကို ေက်ာင္းမွာလွဴထားတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ကထိန္မခင္းမီ သကၤန္းကို အၿပီးတိုင္ လွဴထားလို႔မရပါဘူး။ အပ္ႏွံရုံသာ အပ္ႏွံထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ (ကၽြန္မတို႔တစ္ခါက အဲဒီလိုႀကိဳတင္လွဴခဲ့ဖူးလို႔ပါ)<br /><br />ေနာက္တနည္းကေတာ့ ကထိန္သကၤန္းကို ဉတ္သကၤန္းလို႔လည္းေခၚပါတယ္။ သိမ္ထဲမွာ သံဃာေတာ္မ်ားက ဉတ္ကမၼာ၀ါစာေတြရြတ္ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ကထိန္ခင္းမယ့္ရဟန္းကို သံဃာ့ သေဘာတူခ်က္နဲ႔ ကထိန္လ်ာသကၤန္း ေပးရပါတယ္။ သကၤန္းႏြမ္းပါးတဲ့ရဟန္းကို ကထိန္လ်ာ သကၤန္းေပးရပါတယ္။</div><br /><div></div><br /><div>သကၤန္းႏြမ္းပါးတဲ့ရဟန္းေတြမ်ားေနရင္ အႀကီးဆံုးမေထရ္ကိုေပးရ ပါတယ္။ ထိုရဟန္းေတာ္က ကထိန္ခင္းရပါတယ္။ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ရတဲ့သကၤန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ဉတ္သကၤန္း လို႔ေခၚျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဉတ္ဆိုတာ ဉတၱိဆိုတဲ့ပါဠိကလာၿပီး ျမန္မာလိုအနက္မွာ အသိေပးျခင္း၊ ေၾကျငာျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကထိန္သကၤန္းကို (၁) မိုးေပၚက်သကၤန္း (၂) မသိုးသကၤန္း (၃) ဉတ္သကၤန္းလို႔ အသီးသီးေခၚဆို ၾကပါတယ္။<br /><br />သင္းပိုင္၊ ဧကသီ၊ ဒုကုဋ္ သကၤန္းသံုးမ်ဳိးရွိတဲ့အထဲကမွ သကၤန္းတစ္ထည္ထည္နဲ႔ပဲ ကထိန္ခင္းလို႔ရပါတယ္။<br /><br />ကထိ္န္သကၤန္းကပ္လွဴျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ သိသင့္တာေလးေတြကို အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႔ အိုဘယ့္အလွဴရွင္ စာအုပ္မွ ကိုးကားတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><br />ပံုကို google မွယူပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-2808370895860902118?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-15955516922451722572010-11-03T01:00:00.002+06:302010-11-03T01:00:00.663+06:30<div align="justify">ငါးပါးသီလထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ဳိးေဖာက္မိတဲ့သီလကေတာ့ မုသာ၀ါဒပဲျဖစ္ပါလိမ့္ မယ္။ စကားစကားေျပာပါမ်ား စကားထဲကအမွားပါဆိုသလိုပါပဲ စကားမ်ားမ်ားေျပာျခင္း ဟာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔က စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာႏိုင္ၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မထပ္ရေအာင္ တစ္ထိုင္တည္းကို ေျပာေလ့ရွိတတ္ၾက ပါတယ္။ စကားေျပာရာမွာ စကားထဲက ဗဟုသုတရစရာေကာင္းတာ မွတ္သားသင့္တာမ်ား ကိုေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္။ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ အက်ဳိးမရွိတဲ့ အေရမရအဖတ္မရ အလႅာပ သလႅာပ စကားမ်ဳိးကိုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ၾကာၾကာနားေထာင္ခ်င္စိတ္မရွ္ိတတ္ပါဘူး။ ၿပီး ေတာ့ထပ္တလဲလဲ ေျပာတတ္ေသာစကားမ်ား၊ သိၿပီးသားအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုႀကိမ္ဖန္မ်ား စြာေျပာျခင္းတို ့ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခါတစ္ရံ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေကာင္း၏ ဆိုး၏ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုေနၾကျခင္းဟာလည္း အခ်ိန္ကုန္ၿပီး အက်ဳိးမရွိသလို၊ ၀စီကံအျပစ္လည္းျဖစ္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ေကာင္း၏ ဆိုး၏ ကိုသာ သိၿပီးေ၀ဖန္ပိုင္းျခားဖို႔ လိုပါတယ္။ ၀စီကံကို မုသာ၀ါဒ တစ္ခုတည္း ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀စီကံ ၄ပါးလံုးကို သတိထားကာ ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။<br /><br />လူ၂ေယာက္ကို အခ်င္းခ်င္းမတည့္ေအာင္ ကုန္းေခ်ာကုန္းတိုက္ စကားေျပာျခင္းကလည္း ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ဳိးဘာမ်ားရႏိုင္မွာမို႔လဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားမ်ားကိုဆိုျခင္းပါ. ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားမ်ားကို ဘယ္သူမွနား၀င္ခ်ဳိမယ္ မထင္ပါဘူး။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားမ်ားကို ဆဲဆိုေျပာဆိုေနျခင္းထက္ ညင္သာတဲ့စကားကို ေရြးျခယ္ေျပာဆိုျခင္းက လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားေစပါတယ္။<br /><br />၀စီကံ၄ပါးမွာ -မုသာ၀ါဒ၊ ပိသုဏ၀ါစာ၊ ဖရုသ၀ါစာ၊ သမၹပၸလာပ၀ါစာ ဆိုၿပီးရွိတာ လူတိုင္း သိၾကပါတယ္။ ၄မ်ဳိးစလံုးကေတာ့ မေကာင္းေပမယ့္ မုသာ၀ါဒကိုသာ ခ်ဳိးေဖာက္လြယ္ၾက တာပါ။ ကုန္းေခ်ာစကားမ်ားနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားမ်ားက ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ဖို႔ လြယ္ကူပါေသး တယ္။ မုသာ၀ါဒ- မမွန္သည္ကို သိလွ်က္ႏွင့္ မွန္သည္ဟုေျပာဆိုျခင္းကိုသာ ေခၚပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ္ကၾကြားခ်င္လြန္းလို႔ မမွန္တာေတြေျပာမိတတ္ပါတယ္။ အပိုစကား ေတြေပါ့၊ ဟုတ္တာထက္ မဟုတ္တာေတြကမ်ားလာတတ္ပါတယ္ ။ ဒါကိုသတိထားတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ဖို႔အတြက္ တစ္ဖက္လူကို မဟုတ္ တာ၊ မမွန္တာေတြေျပာတတ္တာမ်ဳိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုအထင္ႀကီးေစခ်င္တာေတြလည္း ပါမွာပါ။ ဒါေတြဟာ မုသာ၀ါဒျဖစ္တာပါပဲ။ မဟုတ္တာ၊ မမွန္တာမွန္းသိလွ်က္ ေျပာေနျခင္းမ်ား သာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မုသားမပါ လကာၤမေခ်ာဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း လူွေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသံုးႏွဳန္းတတ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီစကားဟာလဲြမွားျခင္းအေၾကာင္းအရာပါပဲ။ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာဆိုတာက စကားအရာမွာေခ်ာေမြ႔ဖို႔အတြက္ မုသားသံုးရမလိုျဖစ္ေနပါတယ္။. ေအာက္ပါ ကံေလးပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးေျပာဆိုရင္ေတာ့ မုသာ၀ါဒမျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မုသာ၀ါဒကံမေျမာက္ဖုိ႔ ေရွာင္ သင့္တဲ့ အဂၤါက ေလးပါးရွိပါတယ္။<br /><br />၁။မဟုတ္မမွန္တဲ့၀တၳဳျဖစ္တာကတစ္ပါး၊<br />၂။လွည့္စားလိုတဲ့စိတ္ရွိတာကတစ္ပါး၊<br />၃။လွည့္စားလိုတဲ့စိတ္အားေလ်ာ္စြာလံု႔လျပဳတာကတစ္ပါး၊<br />၄။ အဲသည္ အဓိပၸာယ္ကို နားလည္သြားတာကတစ္ပါး။<br /><br />အဲဒီစိတ္အရင္းခံတာ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မုသာ၀ါဒေျမာက္တယ္လို႔မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔အက်ဳိး အတြက္ သူ႔ကိုညာရျခင္းမ်ဳိးပါ။ ကိုယ္က လိမ္ညာခ်င္တဲ့စိတ္ အမွန္တကယ္မရွိပဲ သူ အက်ဳိးရွိ ေအာင္ လ္ိမ္ညာေျပာဆိုရျခင္းမ်ဳိးပါ။ ဥပမာ။ ။ ဆရာ၀န္တစ္ဦးရဲ႔ ့ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကို သူက်န္းမာလာဖို႔ လိမ္ညာေျပာဆိုေပးရျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က အျခားသူတစ္ဦးကို စိတ္ဆိုးမည့္ကိစၥမ်ားၾကံဳလာပါက စိတ္မဆိုးဖို႔ လိမ္ညာကာ ကိုယ္ကၾကား၀င္ေျပာေပးရျခင္းမ်ဳိးေတြရွိပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို မုသာ၀ါဒလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အထက္ကေဖာ္ျပထားတဲ့အခ်က္၄ခ်က္နဲ႔ မကိုက္ညီ ေတာ့လို႔ပါပဲ။<br /><br />ကၽြန္မမွာ အသက္အရြယ္ႀကီးမားတဲ့ အဖြားတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အသက္ႀကီးလာေတာ့ စိတ္အလိုမက်တာေတြမ်ားလာပါတယ္။ သူစားခ်င္တာကို မရမက၀ယ္ေပးရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ အခက္ေတြ႔ရပါတယ္။ သူစားခ်င္တဲ့အစားအစာက တစ္ခါတစ္ေလ မရတတ္တာမ်ဳိးရွိသလို၊ သူစားခဲ့တုန္းက ဆိုင္ေတြကလည္း ခုခ်ိန္မွာမရွိေတာ့ ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ရတဲ့ေနရာကရသလို၀ယ္ေပးေပမယ့္ သူက သူစားေနက် အရသာမဟုတ္ မွန္းသိတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ လိမ္ညာေျပာဆုိၾကရပါေတာ့တယ္။ ဒါကလည္း အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ သူက လက္မခံတတ္လို႔ပါ။ အဖြားကိုလုပ္ကိုင္ေပးၾကရတဲ့ ညီမငယ္မ်ားကလည္း လိမ္ညာ ေျပာဆိုၾကရတဲ့အတြက္ အင္မတန္စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အသက္ႀကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို လိမ္ညာေျပာဆိုရလို႔ ငရဲႀကီးမယ္လို႔ထင္ၾကတဲ့အတြက္ မုသာ၀ါဒေျမာက္တဲ့ ကံ၄ပါးမပါရင္ မုသာ၀ါဒမွကင္းလြတ္ေၾကာင္း သိရေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ စိတ္ဒုကၡမွ ကင္းေ၀းရပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><p><br />ခုလို မုသာ၀ါဒေျမာက္တဲ့ ကံ၄ပါးကိုေသခ်ာသိမွပဲ သူတို႔လည္း နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ရ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကံ၄ပါးကိုနားလည္ရင္ျဖင့္ မုသာ၀ါဒကံကို က်ဴးလြန္တယ္ မက်ဴးလြန္ဘူး ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိႏို္င္ပါတယ္။</p><p>ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ မုသားကင္းႏိုင္ၾကေအာင္ပါ။ </p><p>မွတ္ခ်က္။ ။ ဤပိုစ့္ေၾကာင့္ မည္သူ႔ကိုမွ်မထိခိုက္ေစလိုပါ..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-1595551692245172257?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-9151484948900254622010-10-22T01:00:00.004+06:302010-10-22T01:00:00.934+06:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TL8WMBJCEUI/AAAAAAAAAk0/WBgmzte_xMY/s1600/thadingyut.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 185px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530163263154819394" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TL8WMBJCEUI/AAAAAAAAAk0/WBgmzte_xMY/s320/thadingyut.jpg" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ (အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔) ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ တာ၀တိ ံသာမွာ မယ္ေတာ္ သႏၱဳႆိနတ္သားကို ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး အဘိဓမၼာတရားေဟာၾကားၿပီး လူ႔ျပည္ လူ႔ရြာကို ျပန္လည္ ဆင္းသက္လာခဲ့တဲ့ေန႔ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း သိရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ၀ါတြင္းသံုးလလံုးလံုးကို မိခင္ႏို႔၇ရက္တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ မယ္ေတာ္ရင္း မဟာမာယာေဒ၀ီကေန ဘ၀ေျပာင္းသြားတဲ့ သႏၱဳႆိတနတ္သားကို အဘိဓမၼာ တရားေဟာၾကားေပးျခင္းျဖင့္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေအာင္ ဓမၼႏို႔ရည္တိုက္ေကၽြးခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါ တယ္။ ေသာတာပန္မွ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္း ရဟႏၱာျဖစ္ဖို႔ေသခ်ာသြားတဲ့အတြက္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ဟာ မိခင္ရဲ႔ေက်းဇူး (ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုး) အေက်ဆပ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရ ပါတယ္။<br /><br />ဗုဒၶစာေပကိုမွီျငမ္းတဲ့ မိဘေမတၱာဖဲြ႔ေတြမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေတာင္မွ မိခင္ေက်းဇူးကို ႏို႔ တစ္လံုးဖိုးပဲ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုေတြ႔ရေတာ့ သိပ္ကို အံ့ၾသမိပါတယ္။<br />ပိဋကတ္ေတာ္ထဲမွာ မပါတာကို ပါသလိုေရးသားေျပာဆိုတာဟာ အရမ္းကိုအျပစ္ႀကီးပါတယ္။ ဤအခ်က္ကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ မေဟာၾကားခဲ့သလို၊ အ႒ကထာဆရာ၊ ႗ီကာဆရာ ေတြကလည္း ဖြင့္ဆိုထားျခင္းမရွိပါဘူး။ ဘုရားေတာင္မွ မိဘေက်းဇူးႏို႔တစ္လံုးဖိုးပဲေက်တယ္ လို႔ေျပာတဲ့သူဟာ ဘုရားကိုလည္း ေစာ္ကားရာေရာက္သလို တရားကိုလည္း ဖ်က္ဆီးရာ ေရာက္ပါတယ္လို႔ အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႔ စာအုပ္မွာဖတ္ရပါတယ္။<br /><br />ထို႔သို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္ႏိုင္ခဲ့သလို ကၽြန္မတို႔လို လူသားေတြအဖို႔လည္း ေက်းဇူးဆပ္နည္းမ်ားကို. “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို႔…. မိဘေက်းဇူး အေက်ဆပ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြကို ငါဘုရားညႊန္ျပပါရေစ.. သဒၶါတရားမရွိတဲ့ မိဘကို သဒၶါ တရားနဲ႔ျပည့္စံုေအာင္၊ သီလမရွိတဲ့မိဘကို သီလျပည့္စံုေအာင္၊ မေပးရက္မလွဴရက္ ႏွေျမာ၀န္ တိုတဲ့ မိဘကို စြန္႔က်ဲေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္၊ ပညာဉာဏ္မရွိတဲ့ မိဘကို ပညာ ဉာဏ္နဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္ ေကာင္းစြာနာယူေဆာက္တည္ေစမယ္၊ ေလးေလးနက္နက္ သက္၀င္ ေစမယ္၊ ခိုင္ခိုင္ခံခံတည္တံ့ၿမဲၿမံေစမယ္ဆိုရင္ မိဘေက်းဇူးကိုတံုံ႔ျပန္ၿပီးသား အေက်ဆပ္ၿပီး သားျဖစ္သြားပါတယ္” လို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မိဘကိုေက်းဇူးဆပ္တဲ့ေနရာမွာ ေလာကနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း၊ ဓမၼနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း ၂မ်ဳိးရွိပါတယ္။ မိဘအတြက္ ျပည့္စံုေအာင္ဖန္တီးေပးတာ ေလာကနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္တာပါပဲ။ ရုပ္၀တၳဳေတြနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တာေၾကာင့္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေက်းဇူးဆပ္နည္းလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္မမိခင္ရဲ႔ေက်းဇူးကို ကၽြန္မဆပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားေဟာတဲ့ ဓမၼနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာမိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မ မသိခင္က မိဘေက်းဇူးဆိုတာ ျပန္လည္ေကၽြးေမြးျပဳစုလုပ္ကိုင္ေပးျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူး ဆပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆတို႔ေပ်ာက္ကြယ္လာၿပီး၊ ကၽြန္မမိခင္ကို ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စာအုပ္ဖတ္တဲ့အက်င့္မရွိတဲ့ မိခင္ကို အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုစၿပီး ေပးဖတ္ခဲ့သလို၊ တရားမနာတတ္ဖူးလို႔ေျပာတတ္တဲ့ မိခင္ကို ခုတရားေတြက အရင္တုန္းကလိုတရားေတာ္ေတြလို ရြတ္ဆိုေဟာၾကားေနတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ နားလည္သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ ေဟာၾကားေပးတဲ့အေၾကာင္းေျပာရင္း စီဒီတရားခ်ပ္ တစ္ခ်ပ္ကို နာယူဖို႔ေပးခဲ့မိပါတယ္။<br /><br />အခုဆိုရင္ ကၽြန္မအေမ တရားစာအုပ္မဖတ္ေပမယ့္၊ ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ဥပုသ္ေစာင့္တည္ၿပီး တရားေတာ္မ်ား နာၾကားလာတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္မေျပာလို႔မဟုတ္ပဲ သူ႔အသိစိတ္ေလးနဲ႔ လုပ္လာတာဆိုရင္ေတာင္ အေမ့ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။ ဒီထက္မက အေမ့စိတ္ထား အေမ့အျပဳအမူ ပံုသ႑ာန္ေလးေတြကိုလည္း ႏူးညံ့ေစခ်င္မိ ပါတယ္။ ကၽြန္မ အေမ့ရဲ႔ေက်းဇူးေတြကို အေက်မဆပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အသက္ရွိေနစဥ္မွာ အေမ့ကို ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ ဆက္ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေက်နပ္သြားမွာပါ။ </div><div align="justify"><br />ရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႔ <span style="color:#990000;">ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုးေက်ပါတယ္</span> စာအုပ္မွ ကိုးကားခ်က္မ်ားနဲ႔ ဒီပိုစ့္ကိုေရးလိုက္ ပါတယ္။ ၀ါကၽြတ္မွာ ေက်းဇူးရွင္မိခင္ကို ကန္ေတာ့ပန္းဆင္ရင္းေပါ့..။<br />ပံုကို google မွကူးယူပါတယ္။</div><div align="justify"><br /><span style="color:#990000;">သီတင္းကၽြတ္လက္ေဆာင္ </span></div><div align="justify">မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္နည္း<br />စိတ္မထားတတ္တဲ့မိဘ<br />စိတ္ထားတတ္ေအာင္၊<br />စိတ္ထားတတ္ၿပီးသားမိဘ<br />ပို၍ပို၍ စိတ္ထားတတ္ေအာင္<br />လမ္းညႊန္ေဖးမ ေပးရင္<br />မိဘေက်းဇူး ေက်ပါတယ္။<br />ကုသိုလ္မလုပ္ေသးတဲ့ မိဘ<br />ကုသိုလ္လုပ္ေအာင္၊<br />ကုသိုလ္လုပ္ေနတဲ့ မိဘ<br />ပို၍ပို၍ ကုသိုလ္လုပ္ေအာင္<br />ကူညီပံ့ပိုးေပးရင္<br />မိဘေက်းဇူးေက်ပါတယ္။<br />တရားမရိွေသးတဲ့ မိဘ<br />တရားရိွေအာင္ ၊<br />တရားရိွၿပီးသား မိဘ<br />ပို၍ပို၍ တရားရိွေအာင္<br />စြမ္းေဆာင္ၿဖည့္ဆည္းေပးရင္<br />မိဘေက်းဇူးေက်ပါတယ္ ။<br />ကိုယ့္ရဲ ့ကူညီပံ့ပိုးေပးမႈေၾကာင့္ မိဘရဲ ့စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမႈနဲ ့ ကုသိုလ္တိုးပြားမႈက ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈ အဆင့္အထိ တတ္လွမ္းသြားႏိုင္ၿပီ ဆိုရင္ အဲဒီလို တတ္လွမ္းႏိုင္ေအာင္ ဓမၼနည္းနဲ ့ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ သားသမီးအေနနဲ ့မိဘေက်းဇူးကို အေက်ဆပ္ၿပီးသားျဖစ္ သြားေတာ့တာပါပဲ။<br /><a href="http://www.newworldnanda.ning.com/">http://www.newworldnanda.ning.com/</a><br />မွ သီတင္းကၽြတ္လက္ေဆာင္ ဆိုတာေလးကို ကူးယူမွ်ေ၀ပါတယ္..။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-915148494890025462?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-41092921224890699422010-10-08T13:11:00.002+06:302010-10-08T13:20:01.890+06:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TK66CGNoWtI/AAAAAAAAAks/XdgHMzuStx4/s1600/s3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 117px; FLOAT: left; HEIGHT: 160px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525558338020465362" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TK66CGNoWtI/AAAAAAAAAks/XdgHMzuStx4/s400/s3.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ခ်စ္ျခင္းရဲ႔အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />မုန္းျခင္းေတြရွိေနမယ္..<br /><br /><br />ၾကင္နာျခင္းရဲ႔အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />နာၾကင္ျခင္းေတြရွိေနမယ္..<br /><br /><br />မွန္ကန္္ျခင္းရဲ႔အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />လိမ္ညာျခင္းေတြရွိေနမယ္..<br /><br /><br />ရုိးသားျခင္းရဲ႔အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />ေကာက္က်စ္ျခင္းေတြရွိေနမယ္..<br /><br /><br />ယံုၾကည္ျခင္းရဲ႔အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />သံသယျဖစ္ျခင္းေတြရွိေနမယ္..<br /><br /><br />ဒါကို ဆန္႔က်င္ဖက္နိယာမေတြလို႔<br />သတ္မွတ္ထားမယ္ဆိုရင္..<br />မင္းအေျပာေတြရဲ႔ အျခားတစ္ဖက္မွာ<br />ဘာမ်ားရွိေနလိမ့္မလဲလို႔ ငါေတြးမိေနဆဲ…။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4109292122489069942?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-80741813228215166852010-09-24T01:10:00.001+06:302010-09-24T01:10:00.633+06:30ဆားေတာင္ဆရာေတာ္ မၾကာခဏမိန္႕ၾကားသည္႕အဆုံးအမ စကားလက္ေဆာင္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />၁။ ဘယ္လုိပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ျဖစ္ တရားကေတာ့အားထုတ္ရမွာပဲ။ အားထုတ္ခြင့္ၾကဳံတုန္း အားထုတ္ ၾက၊ သာသနာပျပီဆုိေတာ့၀ိပသာနာနဲ႕ေတြ႕ရတာမဟုတ္ဘူး။ဒီေတာ့ပုိနစ္နာတယ္။<br /><br />၂။ တရားအားထုတ္ဖုိ႕ေတာ့မအားဘူး။ မအားဘူးလုိ႕ေျပာၾကတယ္။<br />ေသခ်ိန္က်လာလုိ႕မေသခ်င္ေသးဘူးလုိ႕ေျပာလုိ႕ရတာ မဟုတ္ဘူး။ မအားဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရတာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />၃။ တရားအားထုတ္တယ္ဆုိတာအားနဲ႕မာန္နဲ႕ထုတ္ရတယ္။ မေသခ်ာမေရရာဘူးလုိ႕ေျပာလုိ႕ ရတဲ့ အလုပ္ေတြေတာင္မွဟုတ္ႏုိးႏုိးနဲ႕သက္စြန္႕စံဖ်ားလုပ္ေနရတာပဲ။ေသခ်ာေရရာတဲ့အလုပ္ ဘာပဲလုပ္စရာရွိလဲ။ ဆင္းရဲတစ္ဘ၀ေပါ့။ တစ္ဘ၀ေတာင္မွခဏေလးပါ။<br /><br />၄။ ထိတုိင္းထိတုိင္း သိေနပါေစ။ ကိေလသာၾကားမခုိေစနဲ႕။<br /><br />၅။ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာတမင္းစားသလုိပဲ။ မဆာလည္းစား၊ ဆာလည္းစား။ စားေကာင္းလိမ့္မယ္ထင္ေပမယ့္ တကယ္စားေတာ့ျမိန္ခ်င္မွျမိန္တာ။ မေကာင္းဘူးထင္လုိ႔ လည္း တကယ္စားေတာ့ ျမိန္ခ်င္ျမိန္တာ။ ဒီေတာ့မထုတ္ခ်င္လည္းထုတ္၊ ထုတ္ခ်င္လည္း ထုတ္ေပါ့။<br /><br />၆။ ၀ိပသာနာ တရားအားထုတ္ရတာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ အ၀တ္လဲေျပာင္းစရာမလုိဘူး။ ဂူထဲေအာင္းစရာမလုိဘူး။ ပုထုဇဥ္စရုိက္မူေျပာင္းဖုိ႕လုိတယ္။<br /><br />၇။ ကုိယ့္ခႏၶာ ကုိယ္ရူေနေတာ့ အမူေပြတာေပါ့။<br /><br />၈။ မိ္မိခႏၶာက ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေ၀ဒနာကုိသည္းခံရူမွတ္ႏိုင္မွ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ေလာကဓံကုိလည္း ခံႏုိင္ရည္ရွိမွာပဲ။<br /><br />၉။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ကိေလသာၾကာမခိုေအာင္ ႏွာသီး၀ေလကုိ ထိတုိင္းသိေနပါေစ။<br />ထိတဲ့ေပၚ သတိထား၊သတိထားရင္ တရားျမင္မယ္၊ သတိမထားရင္ အမွား၀င္မယ္။<br /><br />၁၀။ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းတုိ႕ဆုိတာ ရုပ္ရယ္၊ နာမ္ရယ္၊ တရားရယ္ ဒီသုံးဦးနဲ႕ပဲ အေဖာ္ျပဳ ေနတာပါ။ သူတုိ႕မွာပ်င္းတယ္မရွိပါဘူး။<br /><br />၁၁။ လူ၏သာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚေလာက္နဲ႕ ေက်နပ္တင္းတိမ္ မေနၾကနဲ႕။ ဘုရား၊ ရဟႏၱာ အရိယာပုဂၢဳိလ္ေတြ ခ်ီးမြမ္းတဲ့အထိ ျဖစ္ပါေစ။<br /><br />၁၂။ ပထမေတာ့ တရားကုိ လူကဦးေဆာင္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တရားက လူကုိဦးေဆာင္ တယ္။ အဒီအခ်ိန္မွာ လူက တရားေနာက္လုိက္ဖုိ႕လုိတယ္။<br /><br />၁၃။ ခႏၶာကေတာ့ သူ႕တရားသူျပေနတာပဲ။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဖုံးေနေတာ့ ဘာမွမသိ လုိက္ရဘူး၊<br /><br />၁၄။ အားကုိးမမွားေစနဲ႕၊ မိ္မိကုိယ္ကုိ အားကုိးရမယ္။<br /><br />၁၅။ ဘာမဆ္ုိ အတြင္းက ေအးေနေအာင္လုပ္ရတယ္။ အျပင္ကဘယ္ေလာက္ပူပူ အတြင္းက ေအးေနေတာ့ေအးတာပဲ။ အျပင္က ဘယ္ေလာက္ေအးေအး အတြင္းကပူေတာ့ ပူတာပဲ။<br /><br />၁၆။ တရားႏွင့္အိပ္စက္ျခင္း၊ တရားနွင့္နုိးထျခင္း၊ တရားႏွင့္ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္း၊ ဒါ အပၸမာဒ တရားပဲ။<br /><br />၁၇။ ေလာကီခ်မ္းသာက တစ္ဘ၀တစ္နပ္စာ။ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာမွ တစ္သံသရာလုံး ေအးတာ။ တစ္ဘ၀တစ္နပ္စာလုပ္နဲ႕။ တစ္ဘ၀သံသရာစာလုပ္ၾက။<br /><br />၁၈။ မေကာင္းတာလုပ္တာသာေၾကာက္ရမွာ။ ေကာင္းတာလုပ္တာေၾကာက္စရာမလုိဘူး။ မေကာင္းတာေတာင္ ရဲရဲလုပ္ရဲရင္ ေကာင္းတာလုပ္တာ ဘာမရဲစရာရွိသလဲ။<br /><br />၁၉။ မဟုတ္လည္းသည္းခံ၊ ဟုတ္လည္းသည္းခံရမွာပဲ။ ခံရမည္႕အတူတူေတာ့ အခုကတည္း က ခံလုိက္ေတာ့ သံသရာျပတ္တာေပါ့။<br /><br />၂၀။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကင္းေအာင္ ျပတ္ေအာင္လုပ္ၾက။ ျဖစ္ေအာင္လည္း မလုပ္နဲ႕၊ ပ်က္ေအာင္လည္းမလုပ္နဲ႕။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာ ေလာဘ၊ ပ်က္ေအာင္လုပ္တာက ေဒါသ။ ျဖစ္တာပ်က္တာ မသိတာက ေမာဟ။<br /><br />၂၁။စိတ္ကျဖတ္လုိ႕ျပတ္တာမဟုတ္ဘူး။ တရားက ျဖတ္မွျပတ္တာ။ တရားရွိေအာင္ အားထုတ္ၾက။ တရားရွိေတာ့ တရားကပဲျဖတ္ေပးတယ္။ ျပတ္ေပးတယ္။ ပယ္ေပးတယ္။<br /><br />၂၂။ အျမတ္က မရူံးေစနဲ႕၊ အရူံးကသာ ျမတ္ပါေစ။ အကုသုိလ္က ကုသုိလ္ျဖစ္ပါေစ။ ကုသုိလ္က အကုသုိလ္မျဖစ္ေစနဲ႕။<br /><br />၂၃။ ပုထုဇဥ္ေတြ မေကာင္းတာလုပ္တာမ်ား အဆန္းလုပ္မေနနဲ႕။ အခုလည္း မေကာင္းတာလုပ္ေနသလုိ ေနာင္လည္း မေကာင္းတာလုပ္ေနဦးမွာပဲ။ သူတုိ႕မေကာင္းတာ ကုိယ္နဲ႕ဘာဆ္ိုင္သလဲ။ ကုိယ့္တရားကုိယ္ရူဖုိ႕ပဲလုိတယ္။<br /><br />၂၄။ ဘုရားစကား နားလည္ေအာင္လုပ္၊ ဘုရားစကားနားလည္ရင္ ေလာကစကားေတြအားလုံး နားလည္တယ္။<br /><br />၂၅။ နိဗၺာန္မဂ္ဖုိရလုိေၾကာင္း ဆုေတာင္းခဲ့တာမ်ားျပီ။ ၀ိဇၨာဥာဏ္မပါ၊ ဓမၼတာေတာင္းမုိ႕၊ အာေညာင္းရုံပဲ ေမာဖတ္တင္မည္။ ဒါနျပဳကာ အခါခါေတာင္းလဲ၊ ငါေကာင္းခ်င္မွဳ ခုခံေနသည္။ ငါတစ္လုံးပယ္ကာ၊ ကြယ္ကာေပးမွ လြန္စြာမေႏွး နိဗၺာန္ျမင္မည္။<br /><br />ကူးယူမွ်ေ၀ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8074181322821516685?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-67134013066147606392010-09-16T23:11:00.002+06:302010-09-23T23:06:53.473+06:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TIz30b5CIdI/AAAAAAAAAkk/KJcJqzVQRgc/s1600/thwhitehairchild%5B1%5D.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; FLOAT: left; HEIGHT: 108px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516056123834245586" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TIz30b5CIdI/AAAAAAAAAkk/KJcJqzVQRgc/s400/thwhitehairchild%5B1%5D.jpg" /></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TIz3e4g023I/AAAAAAAAAkc/mcqlgzixsbo/s1600/thwhitehairchild%5B1%5D.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ကံတစ္ခုအေၾကာင္းျပဳလို႔<br />ငါတစ္ေယာက္လူျဖစ္ခဲ့<br />ကံတရားအေၾကာင္းမလွလို ့<br />ငါ့ရဲ ့ဘ၀ လူမပီခဲ့<br />အေၾကာင္းမလွတဲ့ ကံရယ္<br />လူမပီတဲ့ငါရယ္<br />ဒီဘ၀ထဲက်င္လည္<br />တစ္ခါတစ္ရံ ငိုခ်င္းခ်<br />တစ္ခါတစ္ရံ ရယ္မိျပန္<br />အရာရာကေတာ့ ၀ိုးတ၀ါး<br />လမ္းမရွိတဲ့အေမွာင္ကမာၻ<br />ေလွ်ာက္လွမ္းရာ<br />ငါ့အတြက္ပဲလား<br />အျဖစ္မရွိတဲ့ငါ<br />အႏွစ္ရွိဖို ့သာရွာေပမယ့္<br />ေမာပန္းကာႏြမ္းေနၿပီမို ့<br />နားခိုရာေလး ရွာေပးၾကပါလား။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-6713401306614760639?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-3292427518989220772010-09-10T21:11:00.007+06:302010-09-12T22:12:40.309+06:30<div align="justify">တစ္ခါက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လာေလွ်ာက္သူတစ္ဦးဟာ ၀ရန္တာမွာ က်ေနတဲ့ အမႈိက္တစ္စကို ေကာက္ျပီး အမိႈက္ပံုးထဲ ထည့္ခဲ့တယ္။ ဒါကို အနားကျဖတ္သြားတဲ့ အရာရွိကေတြ႔သြားျပီး သူ႔ကို အလုပ္ခန္႔လိုက္တယ္။ တစ္ျခားသူ သတိထားႏွစ္သက္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေမြးျမဴတတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။<br /><br />ကေလးတစ္ေယာက္က အေမကို “ေမေမ ဒီေန႔အရမ္းလွတာပဲ” လို႔ေျပာေတာ့ အေမက“ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ ျပန္ေမးခဲ့တယ္။ “ေမေမ ဒီေန႔စိတ္မတိုလို႔” လို႔ ကေလးကျပန္ေျဖ ခဲ့တယ္။ လွပဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ စိတ္မတို၊ စိတ္မဆိုး၊ ေဒါသမထြက္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အျမဲတမ္း မီးေတြနဲ႔ထိန္လင္းေနတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ သူေဌးကို လူတစ္ေယာက္က _</div><br /><div align="justify">“ခင္ဗ်ားဆိုင္က အျမဲထိန္လင္းေနတာပဲ.. ဘာတံဆိပ္မီးေခ်ာင္းေတြမ်ား သံုးသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ သူေဌးက “ဒီမီးေခ်ာင္းေတြ ခဏခဏပ်က္ပါတယ္။ တစ္လံုးပ်က္ရင္ တစ္ခုလဲလိုက္လို႔ ခုလိုလင္းေနတာပါ” ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ အျမဲတမ္းၾကည္လင္ေနဖို႔ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြကို လဲေပးဖို႔ပဲလိုတယ္။<br /><br />ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဥကေပါက္ေပါက္ခ်င္း အနားကျဖတ္သြားတဲ့ လိပ္တစ္ေကာင္ ကိုေတြ႔မိခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ၾကက္ကေလးဟာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့အထိ ေက်ာမွာဥခြံကိုပဲ ပိုးထားေတာ့တယ္။ ၾကီးေလးတဲ့ အတၱေတြကို ခြါခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ေခါင္းမာတဲ့၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ စိတ္ေတြကို စြန္႔ပစ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။<br /><br />ေရႊရွာတဲ့အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔ဟာ သဲကႏာၱရတစ္ခုကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရတယ္။ဒါေပမယ့္ အဖဲြ႔ထဲက လူတစ္ေယာက္က မပင္မပန္းဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ လူေတြကသူ႔ကို “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပင္ပန္းလို႔ေသေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းပံုလဲမရဘူး” လို႔ ေမးေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္လြယ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ နည္းလို႔ပါ” လို႔ သူကျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္။ ေလာဘနည္း၊ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ နည္းဖို႔ပဲ လိုတယ္။<br /><br />လူ႔ဘ၀မွာလည္း ေနေပ်ာ္ဖို႔ရာလြယ္ပါတယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္၊ ကရုဏာထားတတ္၊ ကူညီတတ္၊ ေက်းဇူးသိတတ္၊ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတတ္၊ ခ်စ္ခင္တတ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။<br /><br />forward mail က ရတာပါ။ သေဘာက်မိလို႔ ပိုစ့္အျဖစ္တင္ထားျခင္းပါပဲ။ ဖတ္ၿပီးၾကမယ့္သူေတြလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-329242751898922077?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-56561883347135827832010-09-09T01:11:00.001+06:302010-09-10T21:07:39.972+06:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TIfG6ElChzI/AAAAAAAAAkM/G7J-c71Ygts/s1600/apple.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 166px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514594969702270770" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TIfG6ElChzI/AAAAAAAAAkM/G7J-c71Ygts/s200/apple.gif" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဟိုတေလာေလးက သူငယ္ခ်င္းရဲ႔သမီးေလး ဗိုက္ေအာင့္တယ္ဆိုၿပီး ေဆးရုံတင္လိုက္ရတယ္။ ေဆးရုံမွာ ဟိုစမ္းဒီစမ္းေပါ့ ဗိုက္ေအာင့္တယ္ဆိုေတာ့လည္း အစာအိမ္ဆိုၿပီး ေသခ်ာေအာင္ စစ္ေဆးမွဳေတြလုပ္ ေဆးေတြတိုက္၊ လက္မွာ အနာစက္ေလးေတြ ေပၚလာျပန္ေတာ့ ေသြးစစ္လိုက္ရတာ DNA အဆင့္ထိပါပဲ။ ဘာမွမေတြ႔ဘူးတဲ့။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးရုံတက္ရတာ သုခကမာၻမွာ ၂ေခါက္တက္ရပါတယ္။ သက္သာလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ၃ရက္မျပည့္ေသးဘူး ေနာက္တစ္ခါျပန္ေအာင့္လို႔ ေဆးရုံထပ္ေရာက္ျပန္ေရာ.. အာရွေတာ္၀င္တဲ့။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ သမားေတာ္ႀကီးေတြလည္း တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ဆိုသလိုျပတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး အေျဖရွာရတာကေတာ့ သည္းေျခအိတ္မွာ ေက်ာက္တည္တာပါ။ သည္းေျခအိတ္ထဲမွာ gallstone ေက်ာက္တံုး ေလးေတြရွိေနတာပါ။ အဲဒီေတာ့ ခဲြရပါမယ္တဲ့။ ခဲြရမယ္ဆိုေတာ့ ကာယကံရွင္ ကေလးက လည္းေၾကာက္ လူႀကီးမိဘေတြကလည္း စိုးရိမ္လာၾကတယ္။ ခဲြစိတ္တာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ယခင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစၥရပ္ကိုသိေတာ့ လန္႔ေနၾကၿပီေပါ့။ မခဲြရင္မရဘူးလား ဘာလား ဆရာ၀န္ကိုေမးျမန္း အသိမိတ္ေဆြေတြကိုလည္း ေမးျမန္းနဲ႔၊ ကၽြန္မေတာင္ အမျဖစ္သူ ဖြားကိကို လွမ္းေမးေပးလိုက္ရေသးတယ္။ ခဲြရတယ္ဆိုေပမယ့္ စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူးတဲ့။ အေပါက္ကေလး သံုးေပါက္ေလာက္သာ ေဖာက္ရုံခဲြစိတ္တာပါ ဆိုတာေၾကာင့္ သူတို႔လည္း စိတ္နည္းနည္းေအးသြားၿပီး ခဲြစိတ္ျခင္းကို လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သည္းေျခကေက်ာက္ေတြ ထုတ္ယူပစ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ခဲြစိတ္မွဳ ေအာင္ျမင္တယ္ေပါ့။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ခဲြစိတ္ကာ ေက်ာက္ေလးမ်ားကိုထုတ္ယူတယ္ဆိုေပမယ့္ မေတာ္တဆ ေက်ာက္တံုးေလးကျပဳတ္က်ၿပီး အသည္းထဲေရာက္သြားလို႔ အသည္းကင္ဆာနဲ႔ ေသဆံုး သြားရတဲ့ အဖြားတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္ဆိုတာ ေနာက္မွသိခဲ့ရတယ္။ သည္းေျခေက်ာက္ ရွိျခင္းဟာလည္း ကင္ဆာျဖစ္ေစႏိုင္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေဆးပညာရပ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေသခ်ာသိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မရဲ႔ ညီမအေၾကာင္းေပါ့…။<br /><br />ကၽြန္မညီမလည္း ၄လပိုင္းကစၿပီး ဗိုက္ေအာင့္ျခင္းေ၀ဒနာ ျဖစ္လာပါတယ္။ သူကေတာ့ အစာစားခ်ိန္မမွန္တာေၾကာင့္ (သူကိုယ္တိုင္ကအစ) အားလံုးလည္း အစာအိမ္ပဲလို႔ ယူဆမိၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဗိုက္ေအာင့္တာက မသက္သာပဲ ခဏခဏဆက္ျဖစ္ေနလို႔ ဆရာ၀န္က လိုအပ္တာမ်ားကို ထပ္မံစစ္ေဆးခိုင္းလာပါတယ္။ ေအာင့္တာကလည္း အစာအိမ္နားမဟုတ္ပဲ အသည္းေနရာျဖစ္ေနတာကို သိရတာေၾကာင့္ပါ။ အေျဖထြက္လာေတာ့ အသည္းကျဖစ္တာေပါ့။ မသန္႔ရွင္းတဲ့အစားအစာေၾကာင့္လို႔ယူဆပါတယ္။ ၈လပိုင္းအထိ ေအာင့္တာမေပ်ာက္ေသးလို႔ အယ္လ္ထရာေဆာင္းနဲ႔ ဓါတ္မွန္တို႔ရုိက္ၾကည့္တဲ့အခါ သည္းေျခ အိတ္မွာေက်ာက္တည္ျခင္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္မွ အယ္လ္ထရာေဆာင္းက ၂ခါထပ္ရုိက္ရတယ္။ ပထမရုိက္တာမွာ အယ္ထရာေဆာင္းကမေပၚပဲ ဓါတ္မွန္မွာ gallstone ကေပၚေနလို႔ပါ။<br /><br />ေက်ာက္ရွိတယ္ဆိုတာသိေတာ့ ညီမျဖစ္သူကလည္း မခဲြစိတ္ခ်င္ဘူး၊ ခဲြစိတ္ခံဖို႔ အေျခအေန ကလည္း သူ႔မွာမရွိေတာ့ အခက္ေတြ႔လာရတယ္။ အဲ.ကံေကာင္းခ်င္လို႔ပဲဆိုရမလားမသိဘူး၊ သဘာ၀နည္းနဲ႔ သည္းေျခေက်ာက္ကိုဖယ္ရွားနည္း ဆိုတာေလးကိုသိခဲ့ရတယ္.။ လက္ေတြ႔ ေပ်ာက္ကင္းသြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆီကေပါ့။ သူကလည္း 0nline ထဲကေန <span style="color:#cc0000;">Dr Lai Chiu Nan</span> ဆီကေနသိရတာပါတဲ့။ အခုအခါမွာ သူက အဲဒီနည္းနဲ႔ စနစ္တက်ေနထိုင္လိုက္တာ လူေကာင္းပကတိျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ အဲဒီနည္းေလးကို ျပန္လည္ျဖန္႔ေ၀ေပးေနပါတယ္။ စာေစာင္ေတြမွာေရးသားၿပီးျဖန္႔ေ၀ခဲ့တာေၾကာင့္ အခုဆို သူ႔ဆီေရာက္လာၾကတဲ့ သည္းေျခ ေက်ာက္တည္သူေတြ အမ်ားႀကီးပဲလို႔ဆိုပါတယ္။ ဆင္းရဲခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့သူမ်ားကိုလည္း သူက အဲဒီနည္းေပးရုံမက နည္းထဲက အတိုင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ ေငြေၾကးပါအကုန္အက်ခံၿပီး ကုသိုလ္ ျပဳပါတယ္။ ဒီလိုသိရေတာ့ သူ႔လုပ္ေဆာင္မွဳ ကိုသာဓုေခၚမိပါေသးတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မ ရဲ႔ ညီမအေၾကာင္းေရးရင္းနဲ႔ မွ်ေ၀ျခင္းေပါ့..။<br /><br />နည္းလမ္းေလးကေတာ့ ခဲြစိတ္ဖို႔ထက္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကမယ့္နည္းလို႔ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ ေဆးေသာက္ရျခင္းလို အ၀င္ဆိုးမွာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနည္းကို <span style="color:#cc0000;">စနစ္တက်စားေသာက္ေန ထိုင္ျခင္းျဖင့္ကုသနည္း</span>လို႔ဆိုထားပါတယ္။<br /><br /><span style="color:#cc0000;">ပထမအခ်က္ကေတာ့ - ပထမ ငါးရက္မွာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ပန္းသီး၅လံုးစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းသီးေဖ်ာ္ရည္ ၄ခြက္ေသာက္ရင္လည္းျဖစ္ပါတယ္တဲ့။</span> ဒါေပမယ့္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူကေတာ့ ပန္းသီး၅လံုးသာ စားခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မညီမလည္း ပန္းသီး၅လံုးလိုက္စားခဲ့ပါတယ္။ ငါးရက္မွာ တစ္ေန႔ပန္းသီး၅လံုးဆိုေတာ့ အားလံုးပန္းသီးေပါင္း ၂၅လံုးေပါ့..။ ဒါနဲ႔ သူလည္း ပန္းသီးကို ေစ်းသက္သာေအာင္ ကီလီေစ်းကေန ပံုးလိုက္သြား၀ယ္ပါသတဲ့..(သူက အဲသလို) ေစ်းေပါေပါကိုလိုက္လို႔ ခရီးစရိတ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ထည့္မတြက္ဘူးေလ။ း))<br /><br />သူငယ္ငယ္ကတည္းက ပန္းသီးႀကိဳက္ပါတယ္. အေမကဆို ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္ သူ႔ကိုဗိုက္ႀကီးေတာ့ ငါခ်ဥ္ခ်င္းတပ္တာ ပန္းသီးတဲ့.. အဲဒီတုန္းက အေဖက ၀န္ထမ္းဘ၀နဲ႔ ကိုးရီးယား ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ တရုတ္ျပည္အခ်ဳိ႔ကိုသြားေနရတယ္.. ကိုးရီးယားကေန အေဖ ျပန္လာလာခ်င္းပဲ အေမက သူမွာလိုက္တဲ့ ပန္းသီးကိုေလယဥ္ကြင္းမွာပဲ ထုတ္ယူစားလိုက္ ပါတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို ပန္းသီးကေနပါလာတာဆိုၿပီး အေမကေျပာေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />ပထမေန႔တစ္ရက္မွာတင္ ကၽြန္မညီမက ပန္းသီးအလံုးႀကီးႀကီးကို တဂြပ္ဂြပ္နဲ႔ကိုက္စားပါေတာ့ တယ္။ သူက ပါးစပ္ေပါက္ကလည္း က်ယ္က်ယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔စားသလို ပန္းသီးကို ဓါးနဲ႔ မစိတ္ေတာ့ပဲ အလံုးလိုက္ကိုက္စားပါတယ္။ သူ၀ယ္လာတဲ့ ပန္းသီးေတြကလည္း အလံုး ခပ္ႀကီးႀကီးေတြေပါ့ ။ လူမ်ား ေလာဘကိုႀကီးၾကတယ္ေနာ္.. း)))<br /><br />ပထမတရက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ ဒုတိယေန႔မနက္ သူႏိုးလာေတာ့ ညက ပါးစပ္ေတြေပါက္လို႔ တဲ့.၊ ပန္းသီး အစီးေလာင္တာထင္တယ္။ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ ရယ္ရအခက္ ငိုရအခက္ပါပဲ .. ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔မွာ ပန္းသီးကို ၀ါးရသက္သာေအာင္ စက္နဲ႔ႀကိတ္ၾကပါတယ္။ ႀကိတ္ထား တဲ့ပန္းသီးပံုစံကိုေတာ့ ျမင္မိၾကမယ္ထင္ပါတယ္. ႀကိတ္လိုက္တဲ့အခါ ပန္းသီးကညက္ၿပီး အေရာင္ကမဲသြားတာေၾကာင့္၊ အဲဒါကို သူကမစားခ်င္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားတာနဲ႔ တ၀က္စာ ေလာက္သာႀကိတ္ၿပီး ဆက္မႀကိတ္ျဖစ္ျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုး အစိတ္ကေလးေတြစိတ္ၿပီးပဲ ဆက္စားရပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၅ရက္ျပည့္တဲ့အထိ ပန္းသီးႀကိဳက္တဲ့သူေတာင္ ပန္းသီးမစား ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားရတယ္။ မုန္းသြားေလာက္ေအာင္မျဖစ္ေပမယ့္ ေလာေလာ ဆယ္မွာပန္းသီးကိုမၾကည့္ခ်င္ေတာ့တာေပါ့…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ အဓိကက သည္းေျခအိတ္ ထဲက ေက်ာက္တံုးက်သြားဖို႔ပဲမဟုတ္လား..။ ကၽြန္မတို႔ကလည္း အားေပးရတာေပါ့ေနာ္ ႀကိဳးစားထား၊ ႀကိဳးစားထား (က်ားယို၊ က်ားယို ) ဆိုၿပီးေတာ့ ျမန္မာလိုေရာ၊ တရုတ္လိုနဲ႔ ကိုးရီးယားလိုပါ အားေပးၾကတာပါ။ း))<br /><br />အဲ..<span style="color:#cc0000;"> ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ညစာမစားပဲေနရပါမယ္။<br /><br /></span><span style="color:#cc0000;">တတိယအခ်က္က အဲဒီေန႔ည ၆နာရီမွာပဲ ဆားခါး ( Epsom salt) တစ္ဇြန္းကို ေရေႏြးေႏြး တစ္ဖန္ခြက္နဲ႔ ေသာက္ရပါမယ္။<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">စတုတၳအခ်က္ ည၈နာရီမွာ တတိယအခ်က္အတိုင္း ဆားခါးတစ္ဇြန္းထပ္ေသာက္ရပါမယ္။</span><br />ဆားခါးက သည္းေျခအိတ္ျပြန္မ်ားကို ပြင့္ေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br /><span style="color:#cc0000;">ပဥၥမအခ်က္ကေတာ့ ည၁၀နာရီမွာ သံလြင္ဆီ (သို႔) ႏွမ္းဆီ လၻရည္ပန္းကန္လံုးတ၀က္ကို လတ္ဆတ္ေသာ သံပုရာရည္ ပန္းကန္လံုးတ၀က္နဲ႔ ေသာက္ရပါမယ္။ အဲဒီ ၂မ်ဳိးကိုသမေအာင္ ေရာေမႊၿပီးမွ ေသာက္ရတာပါ။</span><br />ဆီကေတာ့ သည္းေျခေက်ာက္ေတြကို ေခ်ာေမြ႔စြာထြက္ႏိုင္တယ္လို႔ဆိုတာေၾကာင့္ပါ။<br />ပန္းကန္တလံုးစာ=၂၅၀မီလီ လီတာ<br />သံပုရာသီးက ပန္းကန္လံုးတ၀က္စာ= ၁၀လံုးခန္႔ ပါ။<br /><br />ေရာဂါရလာေတာ့လည္း လူ႔သဘာ၀အရ ေပ်ာက္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အထက္က နည္းအတိုင္း ေဆးေသာက္ရမွာပ်င္းေသာ၊ ဘယ္သူေျပာေျပာ လုပ္ေလ့လုပ္ထမရွိေသာ ကၽြန္မရဲ႔ညီမတစ္ေယာက္လည္း အဲဒီနည္းကိုေတာ့ ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ပါတယ္။ ပန္းသီး စားတာ ၅ရက္ေျမာက္ၿပီးဆံုးသြားေတာ့ သူ႔အစားကၽြန္မတို႔ေတာင္ ေပ်ာ္မိသလိုပါပဲ၊ ေက်ာက္က်ဖို႔ေတာ့ စိတ္ပူေနတုန္းေပါ့ေလ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၅ရက္ေျမာက္ေန႔က အိမ္မွာ ႏို႔ေခါက္ဆဲြ ခ်က္စားၾကတယ္။ အသိမိတ္ေဆြေတြလည္း လာမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အေမက ခ်က္ေကၽြးတာပါ။ အစားႀကီးသူ ညီမကေတာ့ ႏို႔ေခါက္ဆဲြေတြလည္းစားပါတယ္။ အစား ေရွာင္စရာမလိုဘူး ဆိုတာေၾကာင့္လို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက ဒါကေတာ့ ဗိုက္နာလိမ့္မယ္မစားနဲ႔၊ ဟိုအစာကေတာ့ နည္းနည္းမာလို႔ ဗိုက္ေအာင့္လိမ့္မယ္ဆိုၿပီး လိုက္ေျပာေနမိတာ ၿပိတၱာ ျဖစ္မလားပဲ။ သူက အစားမေရွာင္တဲ့အျပင္ ႀကိဳက္လို႔ဆိုၿပီး ႏို႔ေခါက္ဆဲြကို ၃ႀကိမ္စားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီေန႔ညမွာတင္ ၀မ္းသြားပါေလေရာ..။<br /><br />တစ္ခ်ိန္လံုး၀မ္းပိတ္ေနခဲ့သူက အဲဒီေန႔၀မ္းသြားၿပီး (ေနာက္ဆံုးေန႔) ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ဆားခါးေသာက္တာေတာင္ ၀မ္းမသြားေတာ့လို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ရယ္ရအခက္ငိုရအခက္ ျဖစ္ရျပန္တယ္။ ၀မ္းသြားတဲ့ေန႔ကလည္း ေက်ာက္လားဘာလားေတာ့မသိ ေက်ာက္တံုးေလး ေတြလိုေတာ့ျမင္တာပဲတဲ့။ အစိမ္းရင့္ရင့္ေရာင္မ်ဳိးလို႔လည္း ထင္ပါတယ္တဲ့။ ကဲ..ဘယ္လို ေျပာရမယ္ေတာင္မသိဘူး။ ေသခ်ာလား မေသခ်ာလားဆိုတာ..<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Dr. Chiu Nan </span>ေျပာတာကေတာ့ ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ညဖက္၀မ္းသြားတဲ့အခါ ၀မ္းထဲကေန အစိမ္းေရာင္ေက်ာက္တံုးေလးမ်ား ေတြ႔ရမယ္လို႔ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔ သည္းေျခအိတ္ အတြင္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာက္တံုး gallstone မ်ားကို က်ေစတာပါပဲ။ ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္ပိုင္း ဓါတ္မွန္ထပ္ရုိက္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မညီမလည္း ဓါတ္မွန္ထပ္ရုိက္ရမွာေတာ့ ေသခ်ာ ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီနည္းကိုလုပ္ေဆာင္လို႔ လက္ေတြ႔ေပ်ာက္ကင္းခဲ့တဲ့သူက ဒီနည္းေလးကိုမွ်ေ၀ေပးဖို႔ ေျပာ လာပါတယ္။ <a href="http://www.kiki-idiotlove.com/">http://www.kiki-idiotlove.com/</a> အဲဒီဆိုက္မွာေတာ့ ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အေသအခ်ာ ရွင္းျပထားပါလိမ့္မယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-5656188334713582783?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-74181597636876578962010-08-25T01:00:00.001+06:302010-08-25T11:46:27.161+06:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/THP9KinoANI/AAAAAAAAAj8/nD8IhYM3wBM/s1600/452%5B1%5D.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 139px; DISPLAY: block; HEIGHT: 144px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509025126737772754" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/THP9KinoANI/AAAAAAAAAj8/nD8IhYM3wBM/s200/452%5B1%5D.jpg" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဒီေန႔ဟာ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ ဥပုသ္ေန႔အခါသမယျဖစ္တာေၾကာင့္ ရက္ေကာင္းရက္ျမတ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။ ၀ါေခါင္လကေတာ့ ျမန္မာလတဆယ့္ႏွစ္လမွာ ပဥၥမေျမာက္လျဖစ္ပါတယ္။ မိုးဥတုတြင္ပါ၀င္ၿပီး ၀ါေခါင္လမွာ ရက္မစံု ကြယ္ေသာလျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရက္ေပါင္း၂၉ရက္ သာရွိတယ္လို႔သိရပါတယ္္။ ၀ါေခါင္လကို ေရွးအခါက နံကာလ ဟုလည္းေခၚဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ ၀ါေခါင္လတြင္ ေရွးျမန္မာမင္းမ်ားရွိစဥ္အခါကတည္းက ရာသီပဲြေတာ္အျဖစ္ စာေရးတံပဲြသဘင္ ကို ဆင္ယင္က်င္းပေလ့ရွိၿပီး ယခုထက္တိုင္ က်င္းပလွ်က္ရွိပါတယ္။<br /><br />၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔ကို ကၽြန္မအစ္ကိုရဲ႔ ျမန္မာလိုေမြးေန႔ေလးအျဖစ္ ကၽြန္မက အမွတ္တရ ရွိေနျခင္းပါပဲ။ အေမက အစ္ကိုကိုေမြးေတာ့ ၾသဂုတ္လ၂၀ရက္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာလိုက ၀ါေခါင္ လျပည့္ေန႔က်ေရာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း့ အစ္ကို႔ေမြးေန႔ျမန္မာလိုကို အမွတ္ရေနျခင္းပါ။ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မဟုတ္တဲ့ ညီမေတြရဲ႔႔ေမြးေန႔ကိုေတာ့ ျမန္မာလို မသိပါဘူး။ ကိုယ့္ေမြးေန႔ေတာင္ ျမန္မာလို ေသခ်ာမွတ္ထားရတာ း)) ကၽြန္မအဖြားဆို ကၽြန္မတို႔ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ျပကၡဒိန္ကိုၾကည့္ခိုင္းၿပီး ဒီေန႔ဘာေန႔လဲ အၿမဲေမးပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ဇန္န၀ါရီ ၁၃ရက္လို႔ မေျပာလိုက္နဲ႔ မရဘူး၊ ျမန္မာလိုထပ္ေမးတယ္။ ျမန္မာလို လျပည့္ လကြယ္ လဆန္း လဆုတ္ စသျဖင့္ပါ.. အဲ ကၽြန္မတို႕ကလည္း ငယ္ငယ္က ျမန္မာလိုဆိုနားမလည္ဘူး။ သူ႔အခန္းထဲက အဂၤလိပ္ ျမန္မာျပကၡဒိန္ကို ၾကည့္ခိုင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာေရးထားတာ ၁၃၆..ခု၊ ျပာသိုလ. ..လို႔ အတိအက်ေျပာရပါတယ္။ အဖြားရဲ႔အေမးကို ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မညီမတုိ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပတ္ေရွာင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဖြားကေမးလို႔မေျဖႏိုင္ရင္ ဆူေသးတာကိုး…<br /><br />အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္မ ျမန္မာလိုပါတဲ့ျပကၡဒိန္ကို သံုးစဲြတတ္တဲ့အက်င့္က ျဖစ္သြား တယ္။ ဒီေန႔ရက္စဲြၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာလို ဘာလလဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေန႔လဲဆိုတာ ေသခ်ာ ၾကည့္တတ္လာၿပီ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး ျမန္မာလို ဘယ္ႏွစ္ရက္လည္း သိမွျဖစ္မွာေလ…။ ခုမွ အဖြားကို ေက်းဇူးတင္ရေတာ့တယ္။<br /><br />၀ါေခါင္လနဲ႔ပတ္သတ္လို႔က မ်ားမ်ားစားစားေတာ့မသိပါဘူး။ ၀ါေခါင္လအဖဲြ႔ေလးကိုေတာ့ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဦးယာ၏ ၀ါေခါင္လဘဲြ႔မွာ-<br /><br />“ရတု၀ါေခါင္၊ တိမ္ေတာင္ပက္ယွက္၊ သည္ရက္အခါ၊ ျမတ္စြာထြဋ္ထား၊ ေရႊစကားတြင္ ပဲြမ်ားၿခိမ့္ခံ၊ စာေရးတံဟု၊ စီမံခင္းက်င္း၊ မင္းသားတသီး၊ မင္းသမီးႏွင့္၊ မွဴးႀကီးမတ္ရာ၊ ျမတ္သဃာၤတို႔၊ ရတနာေထြျပားး၊ အပါးပါးႏွင့္၊ သၾကားႀကံခ်ဳိ၊ ဆိမ့္ယိုအုန္းသီး၊ ေပ်ာသီးေရႊေရာင္၊ ျမေဒါင္းေပါင္တြင္၊ အသာတင္၍၊ သဘင္ခံပဲြ၊ ညံမစဲသား၊ ပုလဲေရႊျမင္း၊ ငါးအင္ကလ်ာ၊ မိုးသူဇာတို႔၊ ဖလ္ျပာတေကာင္း၊ ရွိစံုေပါင္း၍၊ ၀ပ္ေညာင္းပန္ၾကား ေလွ်ာက္ဆိုထားသည္” လို႔စပ္ဆိုထားခဲ့ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">အစ္ကို႔ေမြးေန႔၀ါေခါင္လျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ပိုစ့္ပါ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-7418159763687657896?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-4376923356033373532010-08-20T01:00:00.002+06:302010-08-21T15:03:21.403+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TGlp4EGbA1I/AAAAAAAAAj0/2AA__TzIGck/s1600/Lovecity%5B1%5D.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506048431331410770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TGlp4EGbA1I/AAAAAAAAAj0/2AA__TzIGck/s320/Lovecity%5B1%5D.jpg" /></a><br /><div><div align="justify">ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အေပါင္းအသင္းနည္းတယ္သာေျပာတာပါ၊ ရွိတဲ့အေပါင္းအသင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ အေတာ္ခင္တတ္တယ္။ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႔ တကၠသိုလ္ ကတည္းကခင္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ အားလံုးေပါင္း ၆ေယာက္ေလာက္ပဲရွိမယ္္။ ဒါေပမယ့္ ခုထိ သူတို႔ကိုအခင္အမင္မပ်က္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မက သံေယာဇဥ္အေတာ္ႀကီးတတ္တယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္းသိတယ္။ အိမ္မွာကူေဖာ္ေလာင္ဖက္အေနနဲ႔ လာေနတဲ့ ကေလးေတြ ကိုလည္း သံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အရင္ကအိမ္မွာ ၁၇ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေမြးစားသေဘာအေနနဲ႔လာေန ပါတယ္၊ အိမ္အလုပ္လည္းကူလုပ္ရင္း၊ ကၽြန္မနဲ႔ဆိုင္ဖြင့္တာကိုလည္း ကူလုပ္ရတယ္။ သူနဲ႔ကၽြန္မက အိမ္မွာခ်က္ျပဳတ္ေတာ့လည္းအတူ ဆိုင္ဖြင့္ေတာ့လည္း အတူဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ပိုတြယ္မိတယ္ထင္ရဲ႔။ ျပႆနာတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႔ကိုျပန္ပို႔မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ ၀မ္း နည္းလိုက္တာ ရင္ထဲဆို႔နင့္ၿပီးမ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိတယ္။ သူကလည္းတရွဳံ႔ရွဳံ႔နဲ႔ေပါ့။ သူ တကယ္ျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မမွာေနမထိထိုင္မသာ ဘာကိုမွမလုပ္ခ်င္မကိုင္ခ်င္နဲ႔ ဆိုင္ကို ေတာင္ပိတ္ထားရေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေနသားက်ဖို႔ကို အေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူလိုက္ရတယ္ေလ။ ကၽြန္မရဲ႔ အထက္ေအာက္ ညီမကဆို အစ္မက ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေပ်ာ့တာကိုး ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မကပဲ အပိုေတြျဖစ္ေနသလားမသိ...။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ ေနာက္ထပ္ အိမ္ကိုေရာက္လာၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကိုလည္း အခ်ိန္ကာလ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ကၽြန္မ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနေသးတာပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔ခင္မင္ၿပီး သိလာရတဲ့ သူအားလံုးကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္သြားတတ္လို႔လည္း ကၽြန္မခံစားခဲ့ရေပါင္းေတြမ်ားပါတယ္။ အခုဆိုရင္ေဆးရုံမွာေတြ႔ဆံုၿပီး ခင္မင္သိကၽြမ္းခဲ့တဲ့သူေတြကို ကၽြန္မသနားေနမိသလို သံေယာဇဥ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မကို သူတို႔ခဲြခြာသြားတိုင္း ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းမဆံုးျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မလည္း တစ္ခါတစ္ေလ တကယ္ စိတ္ပ်က္မိတယ္။ အဲဒီလို သံေယာဇဥ္တြယ္မွဳေတြြေၾကာင့္ေပါ့။ ကၽြန္မလူတစ္ေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္းေတာ့မခင္တတ္ပါဘူး၊ ခင္ပါၿပီဆိုရင္လည္း အဲဒီလူတစ္ေယာက္ကို ေတာ္ရုံ သံေယာဇဥ္နဲ႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးရုံမွာေတြ႔တဲ့ ကေလးအရြယ္ လူနာေတြက်ေတာ့ ကၽြန္မက သနားမိတယ္ေလ။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔အားနည္းခ်က္လားမသိဘူး။ အဲဒီ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မအၿမဲ ပူေလာင္ေနရတာထင္ပါတယ္။<br /><br />အခုဆိုရင္ အျပင္မိတ္ေဆြထက္ အြန္လိုင္းေတြကေနတဆင့္ ခင္မင္သိကၽြမ္းလာၾကတဲ့ အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြမ်ား ကၽြန္မရရွိလာပါတယ္။ အြန္လိုင္းထဲကဆိုေပမယ့္ သူတို႔ကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြလိုပဲ ခင္မင္တဲ့ စိတ္ေလးနဲ႔ ေျပာဆိုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းကိုသိသိခ်င္း ေရာေရာေႏွာေႏွာ မဆက္ဆံျဖစ္တာကလည္း ကၽြန္မအက်င့္တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ေလာက္တဲ့သူမ်ဳိးကို ခင္မင္တတ္ၿပီး၊ ခင္မင္သိကၽြမ္းလာတဲ့ အခ်ိန္ ကာလအရ ကၽြန္မအက်င့္အတိုင္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္ လာတတ္ပါတယ္။<br /><br />သံေယာဇဥ္ေတြက ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ သေဘာရွိတယ္လို႔ဆိုၾကတာပဲ။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြက တစ္ခါတစ္ရံေအးခ်မ္းသလို၊ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ပူေလာင္ရပါတယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကို ကၽြန္မ ေသခ်ာမေျပာတတ္ေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို သံေယာဇဥ္ရွိၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ဖို႔ ခက္တယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ မိသားစုသံေယာဇဥ္၊ ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခ်စ္သူ ေတြၾကားမွာလည္း သံေယာဇဥ္ဆိုတာရွိၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တာပဲလို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အခ်ိန္ကာလအေလွ်ာက္ သံေယာဇဥ္က ပိုခိုင္ၿမဲတတ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"><br />ကၽြန္မတို႔ လူသားေတြဟာ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ စသည္ျဖင့္ သံေယာဇဥ္ေတြတြယ္တတ္ၾကလို႔ သံေယာဇဥ္သားေကာင္ဆိုၿပီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္က ကဗ်ာေလးေရးဖဲြ႔ထားတယ္ထင္ပါရဲ႔။ ဘေလာ့တစ္ခုမွာဖတ္ရလို႔ သေဘာက်ၿပီး ကူးယူထား မိပါတယ္။ သံေယာဇဥ္နဲ႔မကင္းႏိုင္ၾကတဲ့အတြက္လည္း သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ေတြရွိခဲ့သလို၊ နာက်င္မွဳေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ရပံုပါပဲ။ အဲဒါကို ဒီကဗ်ာေလးက စပ္ဆိုထားတယ္လို႔ သေဘာေပါက္မိပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">သံေယာဇဥ္သားေကာင္<br /><br />တစ္ေယာက္တစ္ဘက္ ႏွစ္ေယာက္လက္ၿဖင့္<br />ဆြဲဆန္႔ဘူးလား သံေယာဇဥ္ၾကိဳး<br />သည္လိုတိုးေပါ့ ဆြဲေနတုန္းေတာ့ရွည္တာေပါ့<br />တစ္ဘက္တစ္စ လႊတ္ခ်လိုက္ရင္<br />တြယ္တာတတ္သူ မလႊတ္သူမွာ<br />ထူပူသြားေအာင္ နာတတ္တယ္... ...<br />အဲ့ဒီထဲမွာ မင္းပါဖူးလား နာဖူးလား<br />ကိုယ္ပါဖူးတယ္ နာဖူးတယ္ .....<br /><br />တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္<br /></span><br />ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔သံေယာဇဥ္ကို တစ္ဖက္ကနားလည္မွဳမရွိတဲ့အခါမွာလည္း နာက်င္မွဳ ျဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႔အေတြ႔အႀကံဳေလးေပါ့။ သူက အြန္လိုင္းမွပထမဦးဆံုး မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ သူ တကယ္လည္း ရုိးသားလြန္းပါတယ္။ ဘာကိုမွလိမ္ညာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းမရွိပဲ သူ႔အေၾကာင္းမ်ားကို ေမးစရာမလိုေအာင္ ေျပာျပတတ္သူပါ။ သူ႔ကို အဲဒီလိုရုိးသားမွဳတစ္ခုနဲ႔ ယံုၾကည္ၿပီး၊ ခင္မင္သြားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြအျဖစ္ သံေယာဇဥ္ပါျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ကို လည္း သူကရုိးသားစြာ ကၽြန္မရဲ႔အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခဲ့တာေၾကာင့္၊ သူနဲ႔ကၽြန္မရဲ႔ သံေယာဇဥ္ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ရတဲ့ထိပါပဲ။ အဲဒီေကာင္မေလးက သူဘ၀အတြက္ ေရြးျခယ္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကိုသာျဖတ္ရမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ထိအဆက္အသြယ္ျပတ္ သြားခဲ့ဖူးတယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုယွဥ္ၿပီး ေရြးျခယ္ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုသာဆို ကၽြန္မတို႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္တဲ့ လူႏွစ္ဦး သံေယာဇဥ္ျဖစ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုပဲေတြးရေတာ့မွာပါ။<br /><br />သံေယာဇဥ္မွာ မိန္းခေလးေယာက်ာၤးေလး ခဲြျခားတာမ်ဳိးမရွိပါဘူး။ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ျဖဴစင္ ပါတယ္၊ သံေယာဇဥ္ကမွ တဆင့္ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ အျခားအေၾကာင္းတရားေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မ မဆိုလိုခ်င္ပါဘူး။ သံေယာဇဥ္မွာ အမွားရွိပါ့မလား။ သံေယာဇဥ္ကို ဘာနဲ႔တားဆီးလို႔ရႏိုင္မလဲ။ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မကေတာ့ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ သံေယာဇဥ္မျဖတ္ခ်င္္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မရဲ႔ပထမဦးဆံုး အြန္လိုင္း သူငယ္ခ်င္းကို သံေယာဇဥ္မျဖတ္ခဲ့သလို သူ႔ကိုအျပစ္လည္းမတင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲလား မသိပါဘူး၊ ကၽြန္မကို သူကပဲ ျပန္လည္ဆက္သြယ္လာခဲ့တာကို ကၽြန္မ အံ့ၾသစြာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတယ္။<br /><br />လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးဆံုေတြ႔ရမွဳေၾကာင့္ သံေယာဇဥ္ေတြျဖစ္လာရပါတယ္။ အခ်ဳိ႔ကေတာ့ မဆံု ေတြ႔ရေသးပဲ အြန္လိုင္းထဲကေနခင္မင္ရုံနဲ႔ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာၾကတာေတြလည္းရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္းလိုင္းထဲကေနခင္မင္တဲ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးမ်ားနဲ႔ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနသူ ေတြရွိပါတယ္။ သံေယာဇဥ္နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အၿမဲလိုလို၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ေတြျဖစ္ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ခုထိလည္း ကၽြန္မမွာခင္မင္မိတဲ့သူေတြအေပၚ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ရ တုန္းမို႔ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာမွဳဆိုတာေတြကိုလည္း ႀကံဳေတြ႔ေနရတုန္းပါလို႔...။ ဘ၀သံသရာထဲမွာ က်င္လည္ၾကရမယ့္ လူတိုင္းလူတိုင္း ကေတာ့ သံေယာဇဥ္ေတြက ႀကိဳးမ်ားလို ရစ္ပတ္ေနၾကမွာပါ။ သို႔ေပမယ့္ အခ်ဳိ႔က သံေယာဇဥ္ သိပ္မထားတတ္ၾကဘူးလို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မလို ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာမွဳေတြလည္း ျဖစ္ရပါအံုးမလား...။<br /><br />ကၽြန္မတို႔လို ပုထုဇဥ္လူသားေတြအဖို႔ သံေယာဇဥ္ေတြအေတာ္မ်ားၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လည္း ေတြ႔၊ ဆံု၊ ႀကံဳ၊ ကဲြ ျဖစ္ၿမဲ ဓမၼတာပါလို႔….<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ေရးထားတာၾကာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးသို႔ေရာက္လာေသာ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးရဲ႔ မိသားစုနဲ႔ေတြ႔ဆံုရ ျခင္း အမွတ္တရေလးအျဖစ္ ဒီပိုစ့္ကိုတင္လိုက္ရျခင္းပါ။ ပိုစ့္ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ႔ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ေလးပဲယူသံုးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-437692335603337353?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-85529115257038578522010-08-15T22:00:00.004+06:302010-08-15T22:15:56.515+06:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TD9bKVDHlVI/AAAAAAAAAiY/rwyRKChx1-c/s1600/Full_Moon12%5B1%5D.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494210303422338386" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TD9bKVDHlVI/AAAAAAAAAiY/rwyRKChx1-c/s200/Full_Moon12%5B1%5D.jpg" /></a>ငါ့ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(153,51,0)">ခင္မင္မွဳ</span>ေတြ...<br />ငါ့ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(51,51,51)">သံေယာဇဥ္</span>ေတြ...<br />ငါရဲ ့<span style="COLOR: rgb(153,0,0)">ခ်စ္ျခင္း</span>ေတြ...<br />ငါ့ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(51,51,0)">ရုိးသားမွဳ</span>ေတြ....<br />ငါ့ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(0,0,153)">အက်င့္သိကၡာ</span>ေတြ...<br /><div><div><div><div><div>ငါ့ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(102,51,102)">မာန</span>ေတြက..</div><div></div><div>နင့္ရဲ ့<span style="COLOR: rgb(0,0,0)">သံသယ</span>ျဖစ္ျခင္းေတြကိုရုိက္ခ်ဳိးပစ္ခ်င္တယ္။</div><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8552911525703857852?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-58885777437728167542010-08-12T23:25:00.003+06:302010-11-14T00:26:16.271+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TGQnpZ1z9iI/AAAAAAAAAjk/bt8X8DiyAXY/s1600/Student_Needs_Help.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 140px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504568236818298402" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TGQnpZ1z9iI/AAAAAAAAAjk/bt8X8DiyAXY/s400/Student_Needs_Help.jpg" /></a> error ေတြတက္ၿပီး ပိုစ့္တင္မရျဖစ္ေနလို႔ေလ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-5888577743772816754?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-56508534820462979772010-08-03T01:00:00.009+06:302010-08-06T00:15:10.427+06:30<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TFfFHjRg1fI/AAAAAAAAAjc/s9K6ABHFXuM/s1600/Cake%5B1%5D.jpg"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 114px; display: block; height: 159px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501082203374802418" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TFfFHjRg1fI/AAAAAAAAAjc/s9K6ABHFXuM/s400/Cake%5B1%5D.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TFfDjELQDUI/AAAAAAAAAjU/n4nHIJexr_Q/s1600/birthday_candles.jpg"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 2px; display: block; height: 3px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501080477040119106" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TFfDjELQDUI/AAAAAAAAAjU/n4nHIJexr_Q/s320/birthday_candles.jpg" border="0" /></a>တစ္ႏွစ္မွာ ၃၆၅ရက္တဲ့။ ေျပာေတာ့အမ်ားႀကီးလိုပဲ ထင္မိတာ၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ၃၆၅ရက္ႀကီးက ကုန္လြယ္လွပါလားလို႔….။ ဒီတစ္ႏွစ္ ကိုယ့္ေမြးေန႔ေတာ့ ကိုယ္က ထူးထူး ျခားျခား ျမန္မာလိုေမြးေန႔ေလးလည္းရွိတာေၾကာင့္ ထူးျခားတာေလးလုပ္မယ္လို႔ ေတြးထား တာေပါ့ (ေမြးေန႔ပဲြမဟုတ္ပါဘူး)။ အေတြးကအေတြးပါပဲ၊ တကယ္မွမျဖစ္ေသးတာ။ (ဘယ္အရာမွ ႀကိဳမျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ လက္ခံလာၿပီးတဲ့ေနာက္) ကၽြန္မလည္း တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ ႀကံရြယ္ထားၿပီ ဆိုရင္ ဘယ္သူကိုမွ သိပ္အတိအက်ႀကီး မေျပာတတ္တာေတာ့ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တစ္ဖက္လူရဲ႔အျမင္မွာ ကၽြန္မက ဂတိမတည္တဲ့သူ၊ စကားကိုအလြယ္တကူ ေျပာတတ္သူလို႔သတ္မွတ္မွာ စိုးတာလည္းပါပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ ဘယ္အရာမဆို သူတပါးအကူအညီကလိုတယ္ေလ။ အဲေတာ့ အဲဒီသူမ်ားဆိုတဲ့ တစ္ဖက္လူ ကို အတိအက်ဘာကိုမွမေျပာရဲဘူး။ အၿမဲတမ္း စကားပလႅင္ခံရတယ္။ ေနေကာင္းရင္ အေျခအေနေပးရင္ စသည္ျဖင့္ေပါ့…။<br /><br />ထူးထူးျခားျခား ကုိယ့္အစီအစဥ္ဆိုတာက ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ေရႊဥမင္ရိပ္သာေလးမွာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္လွဴရင္း တစ္ေန႔တာ တရားထိုင္ႏိုင္သေလာက္ တစ္ခ်ိန္ ႏွစ္ခ်ိန္ ဆိုသလို တစ္ေနကုန္ေနမယ္ဆိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အႀကံအစည္ေလးလည္းပ်က္သြားခဲ့ပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီရက္ေရာက္ခါနီးမွ က်န္းမာေရးက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မေကာင္းျပန္ တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ရဲ႔ အစီအစဥ္ေလးလည္း စိတ္ကူးေလးနဲ႔တင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။ စိတ္ကူးတုန္းကေတာ့ အေတြးထဲမွာတင္ ေပ်ာ္သလိုလိုေတာင္ျဖစ္မိတယ္။ ရိပ္သာေလးမွာ သြားေနမယ္ဆိုေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးေပါ့ ေရာက္ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို လည္း ကားေမာင္းပို႔ခိုင္းရင္း…။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႔ ျမန္မာလိုေမြးေန႔က ဒုတိယ၀ါဆိုလဆုတ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ၀ါထပ္မွသာ ျမန္မာလို ေမြးေန႔ဆိုတာရွိပါတယ္။ ၀ါထပ္တာကသံုးႏွစ္မွတစ္ခါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာလိုေမြးေန႔ေလး မွာ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔…။ ျဖစ္မလာခဲ့ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဖြားဖြားနဲ႔ အေမတို႔ ၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္ျဖစ္သြားတာကိုပဲ သာဓုေခၚလိုက္ရတယ္။<br /><br />အရင္တုန္းကဆိုရင္ စိတ္ႀကီးတယ္လို႔ေျပာရမလားမသိဘူး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို မလုပ္ရရင္၊ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္တာမ်ဳိးျဖစ္မလာခဲ့ရင္ မေက်မနပ္ေတြျဖစ္လို႔ ေဒါသေတြထြက္ စိတ္တိုလို႔…။ ဘာလို႔လုပ္မရတာလဲ၊ ဘာလို႔ျဖစ္မလာတာလဲ…။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကိုပဲ သိခဲ့တယ္။ လုပ္ရရမယ္၊ ျဖစ္ရမယ္လို႔ပဲ တထစ္ခ်ကိုယ့္စိတ္ထဲထင္တာကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုရင္ ပိုဆိုးတယ္။ အေမက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို တိရိစာၦန္ဥယ်ာဥ္ပို႔မယ္ အနီးအနား ခရီးထြက္မယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ မေျပာလိုက္နဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ ကိုယ္က အဲဒါကို တရားေသ မွတ္ထားၿပီး အဲဒီေန႔ကို လက္ခ်ဳိးၿပီးေစာင့္ေန္ခဲ့တာ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အေမေျပာ သလိုျဖစ္မလာခဲ့ရင္လည္း အရမ္းစိတ္ဆိုးၿပီး မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ေပါ့။ အဲလိုကိုျဖစ္ခဲ့တာ…<br />ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္း ျပန္ေတြးမိတိုင္း ကိုယ္မေကာင္းတာေတြက ျပန္ေပၚ လာေတာ့တယ္။ အေတာ္ဆိုးခဲ့တဲ့ငါပဲလို႔ ျပန္ျမင္လာရတယ္။<br /><br />ခုေတာ့ အဲဒီအက်င့္ဆိုးေတြကို ႀကိဳးစားၿပီးျပဳျပင္ခဲ့ရတယ္။ အသက္ေတြကလည္း ႀကီးျပီကိုး။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ငယ္ငယ္တုန္းကထက္စာရင္ ပိုၿပီးျမန္သလို၊ တိုေတာင္းလာ တယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ မိုင္တိုင္ေတြကိုျဖတ္ေက်ာ္ေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြဟာလည္း ခရီးရွည္ႀကီး တစ္ခုကို မေမာတမ္းသြားေနရသလိုပါပဲ။ အဲဒီခရီးရွည္ႀကီးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေတြရွိမယ္၊ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြရွိမယ္၊ နာက်င္ျခင္းေတြရွိမယ္၊ ခ်စ္ျခင္းေတြရွိမယ္၊ မုန္းတီးျခင္း ေတြရွိမယ္၊ ေအာင္ျမင္ျခင္းေတြရွိမယ္၊ ဆံုးရွဳံးျခင္းေတြလည္းရွိမယ္၊ အမွတ္တရေတြရွိသလို၊ အမွတ္တမဲ့ေတြလည္းရွိမွာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘ၀ခရီးရွည္ႀကီးကို တဘူတာၿပီး တဘူတာဆိုက္ၾက ရင္း၊ ျပန္ထြက္ၾကရင္းေပါ့…။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ လက္နာတာေလး နည္းနည္းသက္သာတာနဲ႔ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေကာက္ေရးခ်မိတာပါ။ း))<br /><br />ဒီေန႔ ကၽြန္မေမြးေန႔ေပါ့<br />ၾသဂုတ္လ ၃ရက္ေန႔မွာ<br />ေမေမ ေမြးဖြားေပးလိုက္လို႔<br />လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို<br />ေရာက္လာခဲ့ရတယ္။<br /><br />ဒီေန႔ ကၽြန္မေမြးေန႔ေပါ့<br />ေမေမေျပာလို႔သိခဲ့ရတယ္<br />ၾသဂုတ္လ ၃ရက္ေန႔<br />တနဂၤေႏြေန႔ဟာ သမီးေမြးေန႔တဲ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ေလာကႀကီးထဲေရာက္လာ<br />အသိအလိမၼာရေစဖို႔<br />ပညာေတြသင္ၾကားၿပီး<br />လူလားေျမာက္ခဲ့ရ…။<br /><br />ဘ၀အေၾကာင္း<br />ေလာကႀကီးအေၾကာင္း<br />လူေတြရဲ႔အေၾကာင္းကို<br />ေလ့လာသိရွိရင္း<br />ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရ…။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ၀မ္းနည္းျခင္း<br />ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း<br />နာက်င္ျခင္း ၾကင္နာျခင္း<br />လြမ္းဆြတ္ျခင္း တမ္းတျခင္းေတြ<br />ကို ခံစားရင္းေပါ့...။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><img src="http://i574.photobucket.com/albums/ss183/moethwaynge/album2/ma-anan.gif" alt="maanan-birthday" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-5650853482046297977?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-43884487278725682052010-07-26T00:34:00.009+06:302010-07-26T01:15:42.328+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TEx_xBE4T2I/AAAAAAAAAjE/Zl4ZRFT6EQM/s1600/Damasatkyar+Budda+image.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497909725191753570" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TEx_xBE4T2I/AAAAAAAAAjE/Zl4ZRFT6EQM/s400/Damasatkyar+Budda+image.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TEx-Le96GpI/AAAAAAAAAi0/PN3dPIAkY6s/s1600/Damasatkyar+Budda+image.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 5px; DISPLAY: block; HEIGHT: 2px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497907980868917906" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TEx-Le96GpI/AAAAAAAAAi0/PN3dPIAkY6s/s400/Damasatkyar+Budda+image.jpg" /></a></div>မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ခုု ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ညေနခ်မ္း အခ်ိန္တြင္ ပၪၥ၀ဂၢီငါးဦးတို႔အား မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌ တရားဦး ေဒသနာေတာ္ ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္ကို ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။<br /><br />ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္၏ အဓိပၸါယ္မွာ တရားေဒသနာတည္းဟူေသာ ဘီးကိုလည္ေစျခင္း၊ လွိမ့္ေပးလိုက္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။<br /><br />တရားေတာ္ေဟာၾကားသည့္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔တြင္ အရွင္ေကာ႑ညမေထရ္ ေသာတာပန္တည္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ လျပည့္ေက်ာ္ ၁ရက္ ၊ ၂ရက္၊ ၃ရက္၊ ၄ရက္မ်ားတြင္ အရွင္၀ပၸေထရ္၊ အရွင္ဘဒိၵယေထရ္၊ အရွင္ မဟာနာမ္ေထရ္၊ အရွင္အႆဇိေထရ္တို႔ အသီးသီးေသာတာပန္တည္ၾကပါသည္။<br /><br />၅ရက္ေန႔ အနတၱလကၡဏာသုတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူေသာအခါတြင္မူ ငါးပါးလံုး ရဟႏၱာအျဖစ္သို႔ေရာက္ ေတာ္မူခဲ့ၾကပါသည္။<br /><br /><p>ယေန႔သည္ ၁၃၇၂ခု ဒုတိယ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ဓမၼစၾကာအခါေတာ္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ဓမၼစၾကာတရားေဟာေနေသာ ဤပံုေတာ္ျဖင့္ပူေဇာ္ပါသည္။</p><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4388448727872568205?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-8034684292140104772010-07-22T23:11:00.000+06:302010-07-22T23:11:00.519+06:30စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနတတ္သူေတြမွာ ရွိတဲ႔ အခ်င္းအရာ လကၡဏာေတြဟာ ဘာေတြလဲ။<br />စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္တဲ႔သူဟာ-<br /><br />Boldness: သတၱိရွိတယ္။ ဆံုးျဖတ္ရဲတယ္။ ေျပာရဲတယ္။ လုပ္ရဲတယ္။<br />Brightness: အသိဉာဏ္ ေတာက္ေျပာင္တယ္။<br />Cheerfulness: ရႊင္လန္းတယ္။<br />Common sense: ပင္ကုိယ္ဉာဏ္ရွိတယ္။<br />Confidence: ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိတယ္။<br />Control: မိမိကိုယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တယ္။ အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္တယ္။<br />Enthusiasm: စိတ္အားထက္သန္တယ္။ တက္ၾကြတယ္။<br />Forgiveness: ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္တယ္။<br />Friendliness: ခင္ခင္မင္မင္ ဆက္ဆံတတ္တယ္။<br />Gratitude: ေက်းဇူးသိတတ္တယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္တယ္။ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။<br />Joyousness: ၾကည္လင္ရႊင္လန္းတယ္။<br />Kindness: ၾကင္နာတတ္၊ ညွာတာတတ္တယ္။<br />Mental fitness: စိတ္ဓာတ္ ၾကံ႕ခိုင္တယ္။<br />Optimist: အေကာင္းျမင္တယ္။ အျဖစ္ကိုျမင္တယ္။ အျပဳသေဘာရွိတယ္။<br />Patience: စိတ္ရွည္တယ္။ ေစာင္႔ထိန္းႏုိင္တယ္။<br />Peacefulness: စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းတယ္။<br />Power: စိတ္စြမ္းအားၾကီးတယ္။<br />Productiveness: အလုပ္မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္တယ္။<br />Wisdom: ဉာဏ္ပညာရွိတယ္။<br /><br />ဒီအရည္အခ်င္းေတြ ဒီဂုဏ္ေတြေၾကာင္႔ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ႔သူဟာ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊား ႏုိင္တယ္။ အခက္အခဲကို ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းရတာကို သေဘာက်တယ္။<br /><br />ဆရာေလးပို႔ေပးေသာေမလ္းမွ ကူးယူ မွ်ေ၀ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-803468429214010477?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-9053846207350065772010-07-15T01:10:00.004+06:302010-07-16T12:03:52.387+06:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TD8fZHmroaI/AAAAAAAAAhw/ffJg6ivqVBU/s1600/monday_cartoon.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; DISPLAY: block; HEIGHT: 250px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494144586813776290" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TD8fZHmroaI/AAAAAAAAAhw/ffJg6ivqVBU/s320/monday_cartoon.gif" /></a><br /><br /><div align="justify"><br />ကၽြန္မတို႔မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စဲြလာခဲ့တဲ့ အစဲြဆိုတာေလးေတြရွိၾကပါတယ္။ စိတ္အစဲြေပါ့။ အဲဒီအစဲြေတြဟာ ကၽြန္မတို႔စိတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနခဲ့ၿပီး အစဲြမေဖ်ာက္သ၍ အသက္အရြယ္ ႀကီးမားလာသည့္တိုင္ အဲဒီအစဲြေတြ ကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ အင္မတန္မွခဲယဥ္းၾကပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက ေရွ႔ကလူႀကီးေတြေျပာစကားကို ယံုၾကည္မွတ္သားထားမိရာမွ အစဲြေတြ ျဖစ္တည္လာခဲ့သလို ေရွ႔ကလူႀကီးမ်ားကလည္း သူတို႔ထက္ေရွးက်တဲ့ လူႀကီး သူမေတြရဲ႔ အစဲြေတြကို မွတ္သားလိုက္နာ က်င့္သံုးရာမွ အဲဒီအစဲြေတြက မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပဲ တည္ရွိေနၾကပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႔ အယူအဆေတြကေန ယခုထက္တိုင္ မေပ်ာက္ မပ်က္တည္ရွိေနျခင္းက ကၽြန္မတို႔ိကိုယ္တိုင္က လည္း လက္ခံမိေနလို႔ဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ အစဲြေတြကကိုယ့္စိတ္မွာ လက္ခံမိခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္တာေၾကာင့္၊ ထိုအေၾကာင္း အရာမ်ားကို ကိုယ့္စိတ္က လက္မခံေအာင္ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ဖို႔လည္း အဓိကက်ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ ဗုဒၶဟူးေန႔ မေလွ်ာ္ရဘူးတဲ့။ လဒ္တိတ္ တတ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ လျပည့္ လကြယ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္က်ေတာ့ စံုးစုတ္တတ္တယ္ ဆိုလား ၾကားဖူးပါေသးတယ္။ ကၽြန္မေတာင္ လဒ္တိတ္တယ္ဆိုလို႔ ဗုဒၶဟူးေန႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ ျခင္းကိုေရွာင္ပါတယ္။ အခုေတာ့လည္း လဒ္က၀င္စရာအေၾကာင္းကို မရွိေတာ့တာ။ လျပည့္ လကြယ္ကေတာ့ အရင္ကတည္းက စံုးစုတ္တာကို နားမလည္ခဲ့လို႔ မေရွာင္ရွားမိခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကေလးေတြကို ျခိမ္းေျခာက္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ (ဘာ့ေၾကာင့္ရယ္ေတာ့မသိ) ။ ေနာက္ၿပီး ေမြးေန႔ ေသာၾကာ တနလာၤ ေကသဆံသဆိုလား ဆံညွပ္ဆိုလားမျပဳရတဲ့။ အိမ္မွာရွိတဲ့ အညာကညီမတစ္ေယာက္ဆိုရင္ လက္သည္းေျခသည္း မညွပ္ရတဲ့ ေန႔ေတြေရာ ဘာေတြေရာ သူေျပာတာစံုလို႔ပါပဲ။ ဒါလည္း သူတို႔ကို လူႀကီးသူမေတြ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ အယူအဆ အစဲြအလန္းေတြပဲလားမသိ။<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ တနလာၤေန႔အလုပ္လုပ္ရင္ အဆင္မေျပဘူးဆိုတာ တနလာၤအရင္းပါ သတဲ့။ တစ္ခါက အေမ့ဆီကေန ပိုက္ဆံေခ်းဖူးတဲ့ အမႀကီးတစ္ေယာက္ကိုမွတ္မိပါေသးတယ္။ သူက ကန္ထရုိက္တိုက္ေဆာက္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က သူတိုက္ေဆာက္တာ မၿပီးဆံုးတာလည္း မေျပာနဲ့ တနလာၤေန႔မို႔ အလုပ္မလုပ္တာနဲ့၊ ျပႆဒါးေန႔မို႔ ေရွာင္ရတာနဲ႔ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက ယခုနာမည္ႀကီး ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းနဲ႔နီးတာေၾကာင့္ ရာထူးႀကီးႀကီးေတြက တရားလာထိုင္တာ အလွဴလုပ္တာဆိုရင္ အဲဒီအနား ပတ္၀န္းက်င္တ၀ိွဳက္မွာ အလုပ္မလုပ္ရဘူးလို႔ကန္႔သတ္ ထားတာနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ရက္သတၱပတ္မွာ (တနဂၤေႏြကလည္း အလုပ္သမားေတြ မဆင္းဘူးဆိုတာေၾကာင့္) ကန္ထရုိက္ယူထားတဲ့တိုက္က ေဆာက္ရတယ္လို႔ကို မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးသူလည္း အရွဳံးနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားရေတာ့တာပဲ။<br /><br />ေဒါက္တာမတင္၀င္းေရးတဲ့ “လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာစိတ္ထားရွိပါေစ” စာအုပ္မွာ ဖတ္ဖူးပါေသးတယ္၊ အစဲြေတြနဲ႔အလဲြေတြဆိုတာ အဲဒီမွာ ဆရာမႀကီးကိုယ္တိုင္ သူ႔ရဲ႔အစဲြေလးေတြ ရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေရးသားထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအက်ီ ၤေလး၀တ္လို႔ ကံေကာင္းတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကို သူကိုယ္တိုင္စဲြလန္းခဲ့ဖူးပါတယ္ လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဒီအက်ီ ၤ၀တ္ရင္ ကံေကာင္း တယ္၊ ဘယ္အက်ီ ၤကေတာ့၀တ္တိုင္း လုပ္သမွ်ကိစၥေတြ အဆင္မေျပဘူးဆိုၿပီး ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္လည္း အစဲြရွိခဲ့ဖူးပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့လည္း တုိက္ဆိုင္မွဳေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကံမေကာင္းဘူးလို႔ထင္မိတဲ့ အ၀တ္ကိုပဲ ကၽြန္မထပ္ခါထပ္ခါ ၀တ္ၾကည့္ခဲ့ ဖူးပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဆင္ေျပတဲ့ေန႔လည္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ ကပဲဆိုတာ အခုေနာက္ပိုင္းမွ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္မိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက စဲြမိတဲ့အေၾကာင္းေလးပါ။ လူအေတာ္မ်ားမ်ား လည္း ျဖစ္ဖူးမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုကေတာ့ ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက အဲဒီအစဲြကိုယ္စီ ရွိခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ဆက္ရက္ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္တည္းျမင္ေတြ႔ျခင္းပါ၊ one for sorrow လို႔ေတာင္ ေျပာၾကပါေသးတယ္ two for joy တဲ့။ အဲဒီလို အစဲြကလည္း လူႀကီးမိဘေတြဆီက သိလာရတဲ့အသိပါ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆို ခုထိ အဲဒီအစဲြ ရွိပါေသးတယ္။ ဆရာမႀကီးေရးထားတဲ့အေၾကာင္းမွာ လည္း အဲဒီအစဲြပါပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႔အိမ္မွာ ဆက္ရက္၊ ခိုစတဲ့ အျခားငွက္ေပါင္းမ်ားစြာရွိပါတယ္။ (ေမြးထားတာမဟုတ္ပါ ) ကၽြန္မရဲ႔ အိမ္ေနရာက ေခ်ာင္က်လို႔ပါ း)) ခုိငွက္ေတြက ဘုရားခန္းက ၀ရံတာမွာေနသလို၊ ဆက္ရက္ ငွက္ေတြက အိမ္ရဲ႔အေနာက္ဖက္ရွ္ိတဲ့ (အေနာက္အရပ္မဟုတ္ပါ) ကၽြန္မအခန္းက သစ္ပင္မ်ားမွာရွိေနတတ္ၿပီး တဖက္ၿခံကိုကာထားတဲ့ အုတ္တံတိုင္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ မိုးလင္းလို႔ ကၽြန္မအခန္း ျပတင္းေပါက္ လိုက္ကာဖြင့္လိုက္ရုံနဲ႔ ျမင္ေတြ႔ ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဆက္ရက္ငွက္ေလးက တစ္ေကာင္းတည္း အေဖာ္မဲ့လွ်က္ ေလွ်ာက္လွမ္းကာ သူ႔အေဖာ္ကိုအသံျပဳေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကၽြန္မဆီကိုေရာက္လာပါတယ္ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔ေယာက်ာၤးအလုပ္ကိစၥ အဆင္မေျပျဖစ္လို႔ ဆိုၿပီး စိတ္ညစ္ေနခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းႀကံဳလို႔ ကၽြန္မဆီ၀င္လည္ရင္း သူက ေျပာျပခဲ့ ပါတယ္။ အျပန္မွာေတာ့ ဆက္ရက္တစ္ေကာင္တည္းကို ျမင္ရလို႔ဆိုၿပီး သူ႔အေျခအေနက ၾကည့္ရပိုဆိုးသြားပါတယ္။ (သူက တစ္ခုခုျဖစ္လိုက္ရင္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္သူပါ)။ အဲဒါနဲ႔သူ႔ကို ဆက္ရက္ ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္ေတြ႔ခ်င္ ကၽြန္မအခန္းရွိတဲ့ဖက္ကို လိုက္ၾကည့္ဖို႔ညႊန္ရ ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူက ေနာက္ဖက္ကိုလိုက္ၾကည့္ၿပီး ဆက္ရက္တစ္ေကာင္ကိုေတြ႔ကား သူ႔မ်က္ႏွာၿပံဳးလာပါေတာ့တယ္။ သူအဲလိုျဖစ္တာကိုၾကည့္ရင္း နင္ကအခုထိ အဲဒီအစဲြရွိေသး လားလို႔ ကၽြန္မကေမးကာ တဟားဟားနဲ႔ ရယ္မိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြမွာ အစဲြေတြေတာ္ေတာ္မ်ားၾကပါတယ္။ အစဲြအခ်ဳိ႔က ဘယ္သူကဘယ္သူ႔ကို သင္မွန္းမသိ၊ သိလာတဲ့အေၾကာင္းေတြကို မွတ္ယူခဲ့ရာက အစဲြဆိုတာ စိတ္မွာျဖစ္လာၾက ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီလို အစဲြေတြကို စိတ္ကလက္ခံေနသမွ် အစဲြဆိုတာေပ်ာက္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စဲြခဲ့တဲ့အစဲြေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာတစ္ဦးအေနနဲ႔ အဲဒီအစဲြေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုေၾကာင့္ပဲ အစဲြေတြကို စိတ္ကေနပယ္ရွားလိုက္ပါတယ္။ ေဒါက္တာမတင္၀င္း ေရးသားတဲ့ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ ဗုဒၶအယူ၀ါဒ အထူးသျဖင့္ ေထရ၀ါဒီမ်ားလို႔ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ ကင္ပြန္းတပ္ထားၾက သူမ်ားဟာ အစဲြမွားကင္းၾကရဲ႔လားလို႔ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ အခါမလပ္ေမးျမန္းစစ္ေဆးၾကဖို႔ လိုတယ္လို႔ ကၽြန္မ ယူဆမိပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ တစ္ခ်ဳိ႔အစဲြေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေဖ်ာက္ဖို႔ မလြယ္ခဲ့ပါဘူး ။<br /><br />စိတ္အစဲြေတြဆိုတာ မိမိတို႔စိတ္မွာ လက္ခံယံုၾကည္မိျခင္းေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ အစဲြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာရြာမ်ားမွ ေရွးလူႀကီးမ်ားရဲ႔ အယူအဆေတြ ဆက္လက္က်န္ရွိ ေနပါေသးတယ္။ အစဲြေတြကလည္း ယုံၾကည္လက္ခံသူရွိေနသမွ် ျဖစ္ေနအံုးမွာပါ။ ဆရာႀကီး ပီမိုးနင္းရဲ႔ ယံုၾကည္ေသာစိတ္မွာ ျပင္သစ္ျပည္ လူရေဒၿမိဳ႔ရွိ စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္ခုဟာ မယ္ေတာ္မာယာလက္ျဖင့္ ယက္ေသာေနရာမွ ေရထြက္ေနလို႔ စမ္းေခ်ာင္းျဖစ္တာ ဟူေသာ အစဲြေၾကာင့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လူမမာမ်ားလာေရာက္ေရခ်ဳိးရာ ေရာဂါေပ်ာက္သည္ဟု မွတ္ယူၾကတယ္လို႔ပါရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစဲြတစ္ခုဟာလည္း မွားယြင္းတဲ့ ယံုၾကည္မိျခင္း ေတြျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ ဘာသာေရး နဲ႔ ဆန္႔ခ်င္တဲ့အစဲြမ်ားမစဲြမိေစဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အစဲြမွားမိျခင္း က အယူမွားမိျခင္း ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါပဲ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-905384620735006577?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-45274010535890330472010-07-09T22:00:00.001+06:302010-07-09T22:48:51.222+06:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TDdLxmwg1OI/AAAAAAAAAho/D6NCvDHbuMw/s1600/081.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 217px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491941586191308002" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TDdLxmwg1OI/AAAAAAAAAho/D6NCvDHbuMw/s320/081.jpg" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">blogspot ဖြင့္ရလို႔ ၀မ္းသာမယ္မွမၾကာေသးဘူး .net .com ေတြ ဖြင့္လို႔မရျပန္ဘူး။ ေအာ္.. ဘာေတြက ဘာေတြျဖစ္မွန္းကိုမသိေတာ့။ blogspot ဖြင့္ရတယ္ဆိုတာကလည္း အစ္မေတာ္ ဖြားကိ ကိကီ ကိြကြိစ္႔ ကေန သူ႔မိတ္ေဆြေျပာျပလို႔ Freegate ေဆာ့၀ဲလ္ တစ္ခုရမ္းၿပီး ဖြင့္ေပးသြားလို႔ပါပဲ။ .net .com က Mozilla နဲ႔ တိုက္ရုိက္ ဖြင့္ရျပန္တယ္ ဆိုလို႔ တစ္ခါ အဲဒီဆိုက္ေတြမွာ စာဖတ္ခ်င္ရင္ Mozilla နဲ႔ သြားဖြင့္ဖတ္ရျပန္ပါတယ္။ တယ္လည္း မလြယ္ပါလားေနာ္။ ဘေလာ့စေပါ့ ရတယ္ဆိုေပမယ့္လည္း စီဗံုးကမျမင္ရျပန္လို႔ ကြန္႔မန္႔ပဲ ေပးႏိုင္တယ္။ အင္းေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္း blogspot အခ်ဳိ႔ကို၀င္ၿပီး သူတို႔ရဲ႔ ပိုစ့္ေလး ေတြ ဖတ္ႏိုင္တာ ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရအံုးမယ္။ ဒါေတာင္ ကြန္နက္ရွင္က ေဖာက္ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေတြထက္ စာရင္ ကိုယ့္အျဖစ္က မဆိုးပါဘူးလို႔ပဲ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့ သူကို ၾကည့္ရင္းေျဖသိမ့္ေနရတာ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနရပါျပီ။<br /><br />ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာေနရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကအတိုင္း ေနထိုင္ႏိုင္ရမယ္ေပါ့။ အဲဒီလို ႏွလံုးသြင္းပါမွ ေဒါသ နည္းနည္း ၿငိမ္းႏိုင္မယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ မေက်နပ္ခ်က္ေတြႀကံဳရတိုင္း ေဒါသေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေနရတာနဲ႔ အသက္ေတာင္ တိုမလားပဲ။ အင္း... ခုေတာ့ ပိုစ့္ေလးကို ကိုယ္တိုင္ တင္ႏိုင္တာရယ္ ဘေလာ့ဂါေတြဆီကို အလည္သြားၿပီး စာဖတ္ႏိုင္တာေလးရယ္က ဟိုတုန္းကလို လံုး၀ ဖြင့္မရ လည္မရတာထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးကို ေတာ္ပါေသး တယ္လိုု႔..။ ေနာက္ထပ္ ေက်ာ္ခြနည္းေတြ ေဆာ့၀ဲလ္ေတြ ရၿပီးဖြင့္ႏိုင္အံုးမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုး ေပါ့ေလ။ ခုေတာ့လည္း ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းပဲလို႔သတ္မွတ္ရင္း သည္းခံႏိုင္တဲ့စိတ္ကို ေမြးရပါတယ္။ သည္းခံျခင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ တစ္ခါက ေမလ္းထဲကေန ရဖူးတဲ့ အေၾကာင္း အရာေလးကိုပါ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါအံုးမယ္။<br /><br /><span style="color:#cc0000;">သည္းခံျခင္းကိုက်င့္ၾကပါ </span>တဲ့<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း Internet သံုးစဲြၾကေသာ ရဟန္း ရွင္ လူ , သီလရွင္ ၿပည္သူမ်ားအတြက္ သည္းခံျခင္းရွိၾကဖို ့လိုပါတယ္။<br /><br />အခါတစ္ပါးမွာ ခိုးသား ဓါးျပေတြၾကီးစိုးေနတဲ ့ ေနရာကိုမွေရြးၿပီး တရားသြားအားထုတ္ခ်င္တဲ ့ ရဟန္းတပါးကို ျမတ္ဘုရားရွင္ကေခၚေတြ ့့ၿပီး ေမးျမန္းေဟာေျပာမွဳျပဳပါတယ္ ။<br /><br />ဘုရား > ငါ ့ရွင္ ခိုးသား ဓါးျပေတြက အသင့္ကို ၾကမ္းတမ္းစြာဆဲေရးတဲ့့အခါ ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းဆင္ၿခင္မလဲ ။<br />ရဟန္း> ဆဲရံုသာဆဲတာ ရိုက္ပုတ္မွဳမလုပ္လို ့ ေတာ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး ႏွလံုးသြင္းပါ့မယ္ ။<br /><br />ဘုရား> ရိုက္ပုတ္ ႏွိပ္စက္ရင္ေကာ ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />ရဟန္း> ရိုက္ရံုသာရိုက္တာ ကိုယ္လက္အဂၤါကို မခ်ိဳးဖဲ့ မျဖတ္ေတာက္လို ့ေတာ္ပါေသး တယ္လို ့ႏွလံုးသြင္းပါ့မယ္ ။<br /><br />ဘုရား> ကိုယ္လက္အဂၤါကို ျဖတ္ေတာက္ ႏွိပ္စက္္ခဲ ့ရင္ေကာ ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />ရဟန္း> ျဖတ္ရံုသာ ျဖတ္သာ အေသမသတ္လို ့ေတာ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး ႏွလံုးသြင္းပါ့မယ္ ။<br /><br />ဘုရား> ေသေအာင္သတ္ခဲ ့ရင္ေကာ ဘယ္လို ႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />ရဟန္း> တေန ့က်ေသရမွာပဲ သူတို ့ေၾကာင့္ျမန္ျမန္ ၀ဋ္က်ြတ္ရေပတယ္လို ့ဆိုၿပီး ႏွလံုး သြင္းပါ့မယ္ ။<br /><br />ျမတ္ဘုရားလည္း ရဟန္းရဲ ့ ဆင္ျခင္သည္းခံႏိုင္မွဳကိုစိတ္ခ်ၿပီး ရဟန္းသြားလိုရာအရပ္ကိုသြား ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ Internet အသံုးၿပဳမယ္ဆိုရင္လည္း အထက္ကေဖာ္ျပခဲ့တဲ ့ ရဟန္းေတာ္လို သည္းခံ ႏွလံုးသြင္းဆင္ၿခင္ႏိုင္ဖို ့လိုအပ္ပါတယ္ ။ဒါမွ စိတ္ညစ္/စိတ္ပ်က္မွဳ ေဒါသေတြ တစစ ေလ်ာ ့နဲၿပီး သည္းခံႏိုင္စြမ္းျပည့့္၀တဲ ့ အမ်ိဳး ေကာင္း သား/သမီးေတြျဖစ္လာမွာအမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင္ ့ ေအာက္မွာ ေဖာ္ၿပထားတဲ ့အတိုင္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ ့ရင္ၿဖင္ ့ သင္ဟာ Internet သံုးစြဲရင္း ကုသိုလ္္စိတ္ေတြ တိုးပြားရရွိႏိုင္ပါေစဟု ေစတနာအရင္းခံျဖင္ ့တင္ျပအပ္ပါသည္ ။<br /><br /><br />1. သင္အသံုး ၿပဳေနတဲ ့ Internet ရဲ ့ ေႏွးေကြး ေလးလံ ထိုင္းမွဳိင္းမွဳေတြက သင္ ့ကို စိတ္တို စိတ္ပ်က္ ေဒါသထြက္ေအာင္ ဖန္တီးေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />သင္> ေအာ္ ... ေႏွးေကြးေလးလံရံုေလးပါ ဖြင္ ့ၾကည့့္လို ့ရလို ့့ေတာ္ပါေသးရဲ ့့ ဆိုၿပီးႏွလံုး သြင္းပါ ့မယ္။<br /><br />2. သင္ၾကည္ ့ခ်င္တဲ ့ Site ကို Ban ထားခဲ့ရင္ သင္ဘယ္လို ႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />သင္> သည္ Site ကို မၾကည္ ့သင္ ့လို ့ Ban တာဘဲ တၿခား Site ေတြၾကည္ ့လို ့ရလို ့ ေတာ္ေသးတာေပါ ့ဆိုၿပီး ႏွလံုးသြင္းပါ ့မယ္ ။<br /><br />3. ISP Server Down လို ့ Internet အဆက္ လံုး၀ၿပတ္သြားတာမ်ိဳးႏွင့္ သင္ၾကံဳခဲ ့ရင္ ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းမလဲ<br />သင္> တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျပန္ရတန္ေကာင္းရဲ ့လို ့ႏွလံုးသြင္းၿပီး သည္းခံေစာင့္ေနပါ့့မယ္ ။<br /><br />4. သင္ဟာ Complaint မ်ားတဲ့အတြက္ သင့္ရဲ ့Internet Access ကိုအၿပီးရပ္စဲၿခင္းခံရရင္ ဘယ္လို ႏွလံုးသြင္းမလဲ ။<br />သင္> တေန ့တေန ့ ISP Server Down သြားမလား / Upgrade လုပ္တယ္ဆိုၿပီး အဆက္ ျပတ္သြားမလား / Exchange Black Out ၿဖစ္သြားမလား /<br /><br />5. ျမန္မာတစ္နိင္ငံ လုံး လုံး၀သုံးလုိ႔မရေအာင္ ပိတ္လုိက္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ေအာ္ တရက္ကုိ 500 ဆုိရင္ တလကုိ 15000 တနွစ္ကုိ 180000. ၁၀ နွစ္ကုိ 18 သိန္း သက္သာပါလား ဆုိျပီး နွလုံးသြင္းလုိက္ေပါ႔ (ဂလုိ :P)<br /><br />... စသည့္ စိုးရိမ္ပူပန္ထိတ္္လန္ ့မွဳေတြက လြတ္ကင္းသြားတယ္လို ့ပဲ ႏွလံုးသြင္းဆင္ၿခင္ပါ့မယ္။<br /><br /># Internet အသံုးျပဳၾကသူမ်ားအတြက္ အထူးသည္းခံမွဳထားကာ ကုသိုလ္ပြားႏိုင္ၾကပါေစ။ ။<br />Forward mail မွရလာတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးကို ျပန္လည္ပိုစ့္တင္ျပျခင္းပါ။ အင္တာနက္ အသံုးျပဳၾက သူမ်ားအနက္ ကၽြန္မတို ့ဆီကအသံုးျပဳသူေတြက အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုၿပီးႀကံဳေတြ ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုႀကံဳတိုင္းမွာလည္း စိတ္တိုၾက၊ ေဒါသထြက္ၾကရတာေၾကာင့္ သည္းခံႏိုင္ၾကဖို ့အတြက္ ဒီပိုစ့္ေလးကိုဖတ္ရင္းသေဘာက်တာေၾကာင့္ပါ။ စာေရးသူရဲ ့ႏွဳိင္းယွဥ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းရဲ ့သည္းခံျခင္း ကေတာ့အလြန္သာပါတယ္။ သို ့ေပမယ့္လည္း သည္းခံ ျခင္းအေၾကာင္းကို သိလိုျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူတိုင္းလည္း ေဒါသနည္းေအာင္ သည္းခံႏိုင္ျခင္း ကိုက်င့္ႀကံၾကဖို ့လိုမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ forward mail ထဲမွရျခင္းေၾကာင့္ မည္သူမည္၀ါေရးသားသည္ကိုမသိပါသျဖင့္၊ ေရးသားသူ အမည္ကိုသိပါလွ်င္ အေၾကာင္းၾကားႏိုင္ပါသည္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4527401053589033047?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-35415215112038049982010-07-03T09:00:00.001+06:302010-07-03T20:49:04.149+06:30<p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">သူတပါး၏ အိုျခင္းဆင္းရဲ၊ နာျခင္းဆင္းရဲ၊ ေသျခင္းဆင္းရဲကို လူအမ်ား သိလြယ္ ျမင္လြယ္ ထင္လြယ္ၾကပါသည္။</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;"><o:p></o:p></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="font-size:85%;">သို႔ေသာ္-မိမ္ိသည္ပင္ ယခုကတည္းက အိုေနသည္ နာေနသည္ ေသေနသည္ဟု မဆင္ျခင္မိပါ၊ သတိေမ႔ေလ်ာ့ေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။</span></span><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထို႔ေၾကာင့္- ယခု ငါမအိုေသး ငါမနာေသး ငါမေသေသးဟု ယူဆထားၿပီး ေနာက္မွ အိုမည္ နာမည္ ေသမည္ဟု ထင္ေနမိပါသည္။ ထုိသူမ်ား သတိႏွင့္ အသိလြတ္ေနၾကပါသည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="font-size:85%;">စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼစာစုမ်ား<o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">မွတ္စု (၉)<o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-3541521511203804998?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-5555467657928267872010-06-27T23:39:00.007+06:302010-07-01T20:04:17.663+06:30<div style="TEXT-ALIGN: justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TCeIQcBaHLI/AAAAAAAAAhg/n3eXVPXSHxI/s1600/pic+for+blog.jpg"><img style="MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 106px; FLOAT: left; HEIGHT: 202px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487504486955621554" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TCeIQcBaHLI/AAAAAAAAAhg/n3eXVPXSHxI/s400/pic+for+blog.jpg" /></a>ခုတေလာ ကၽြန္မဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေအာင္ကိုျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ရွဳပ္စရာေတြလည္း အနည္းငယ္စီ ႀကံဳေတြ႔ရလို႔ျဖစ္မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ဘေလာ့ေတြလည္း အပိတ္ခံရတယ္ဆိုလား ဘာေၾကာင့္မွန္းလည္းမသိ။ ကၽြန္မဘေလာ့ဆိုရင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္၀င္မရခဲ့လို႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ပစ္ထားခဲ့တာၾကာၿပီ။ ဘေလာ့၀င္လို႔မရတာေၾကာင့္ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း မေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ဳိးေတာ့ျဖစ္ေနတယ္။ ခါတိုင္းဆို တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ဘေလာ့တက္ျဖစ္တယ္၊ အနည္းဆံုး ဘေလာ့အိမ္၂အိမ္ ၃အိမ္ေလာက္ လည္ျဖစ္တယ္။ အဲေတာ့ စာေတြလည္းဖတ္ရ ဘေလာ့မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္းဆံုရဆိုေတာ့ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို ကိုယ္နည္းနည္းေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္မိတယ္ေပါ့။ ခုေတာ့ ကိုယ့္ဘေလာ့၀င္လို႔မရသလို သူမ်ားဆီလည္ဖို႔က်ေတာ့လည္း ကြန္နက္ရွင္က ညံ့ျပန္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးလက္ေလ်ာ့ၿပီး ေနလိုက္ေတာ့တယ္။<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ ေမာင္ေလး(မင္းထက္) က လိုင္းထဲကေန ကၽြန္မကို ေနေကာင္းလား ႏွဳတ္ဆက္ရင္း ကၽြန္မရဲ႔ျဖစ္ပံုကိုေျပာျပမိတယ္။ ကၽြန္မဘေလာ့ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိေအာင္ စာေတြဖတ္လို႔မရပဲ ေအာက္ခံဒီဇိုင္းကလည္း ပ်က္စီးသြားတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ဘေလာ့ေတြလည္းဖြင့္လို႔ မရေတာ့တဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေမာင္ေလးက သူ၀င္ၾကည့္ေပးမယ္ေျပာတာနဲ႔ အကူအညီေတာင္း မိေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔သူက ကၽြန္မဘေလာ့က အရင္ပံုစံပ်က္စီးသြားလို႔ အသစ္လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး လုပ္ေပး သြားခဲ့တာ။ ဘေလာ့နာမည္ကိုလည္းေျပာင္းလိုက္ပါလားတဲ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မေရာ သူေရာ နာမည္ကိုစဥ္းစား လိုက္ရတာ…။ <span style="color:#ff0000;">သုခုမရိပ္ၿမံဳ</span>တဲ့ .ဟဲ့ ဘာတုန္း ရိပ္ၿမံဳဆိုေတာ့ ေဂဟာက်ေနတာပဲလို႔…။ အဲဒါဆို <span style="color:#ff0000;">သုခုမရိပ္သာ</span> တဲ့ ဟားဟား … ကၽြန္မရယ္မိတယ္၊ ကၽြန္မက ရိပ္သာဖြင့္တာမဟုတ္ဖူးေလ၊ ဘေလာ့ ဖြင့္တာလို႔..။ အင္းေလ အမက ဘုရားတရားအေၾကာင္းလည္းေရးတာကိုးတဲ့…။ သူကလည္း ခပ္ ေနာက္ေနာက္ရယ္။ ေနာက္တစ္ခုက <span style="color:#ff0000;">သုခုမလြင္ျပင္</span> ဒါလည္းတစ္မ်ဳိးႀကီးေပါ့၊ လြင္ျပင္သေဘာႀကီးလည္း မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ သူကပဲေျပာေသး သုခုမလြင္ျပင္က သီခ်င္းေခြေရာင္းတဲ့ဆိုင္တဲ့။ ဟားဟား ျဖစ္ရမယ္လို႔… ။ သုခုမကိုေတာ့ သူက ကၽြန္မစာေရးတိုင္း ထည့္သံုးတဲ့နာမည္ေလးျဖစ္လို႔… သုခုမေတာ့ ထည့္ရမယ္ဆိုၿပီး အဲလိုေတြ စဥ္းစားတာပါ။ ကၽြန္မကလည္း အဖြားရဲ႔အေမြအႏွစ္ေလးမို႔ သုခုမကို ထည့္သံုးျဖစ္တာပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ <span style="color:#ff0000;">သုခုမနန္းေတာ္</span> ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါလည္း ဂ်ီးမ်ားတဲ့ ကၽြန္မက ေျပာပါေသးတယ္ စိန္နန္းေတာ္ ေရႊနန္းေတာ္တို႔လိုေပါ့လို႔ ရတနာဆိုင္ပဲျဖစ္သြားမလား ဆိုၿပီး..။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကိုပဲ ေရြးျခယ္ျဖစ္သြားတယ္။ ေရြးစရာကလည္း မရွိေတာ့ဘူးေလ။ း)) သူလည္း အဂၤလန္က ေက်ာင္းစာေမးပဲြေျဖရတာထက္ ဦးေႏွာက္စားေနၿပီမို႔ ထပ္ၿပီးမႏွိပ္စက္ေတာ့ ပါဘူးလို႔ေတြးရင္း <span style="color:#ff0000;">သုခုမနန္းေတာ္</span> ကို အတည္ျပဳလိုက္တယ္။<br /><br />အဲလိုနဲ႔ ေမာင္ေလးကေတာ့ ကၽြန္မဘေလာ့ေလးကိုျပင္ေပးၿပီး ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ဘေလာ့၀င္လို႔ရပီလားအမ ဆိုတဲ့မက္ေဆခ်္႔ေတြနဲ႔လွမ္းလွမ္းေမးပါတယ္။ သူကလည္း သူလုပ္ေပးထားတာေလးကို ျမင္ေတြ႔ေစခ်င္တယ္ထင္ပါရဲ႔။ ဒုတိယအႀကိမ္ ကၽြန္မအိမ္ပံုစံေလးေျပာင္းေတာ့လည္း ေမာင္ေကာင္းကို အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒီဇိုင္းပံုစံေတြကိုေတာ့ သူပို႔ေပးတဲ့အထဲကမွ ကၽြန္မက၂မ်ဳိးေလာက္ ကိုေရြးၿပီး သူက ျပန္လုပ္ေပးခဲ့တာပါ။ ခုတစ္ခါမွာ သူ႔ကိုလည္းလိုင္းထဲမေတြ႔ ကၽြန္မကလည္း ပံုမွန္လိုင္း မတက္ႏိုင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဒီအတိုင္းပစ္ထားတာ စာလာဖတ္တဲ့ ညီမေတြကေျပာေတာ့မွ ကိုယ့္ ဘေလာ့ ကိုယ္ပ်က္စီးေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခါ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း စိတ္ပ်က္သြားရတယ္။ ကၽြန္မဖြင့္တိုင္း ကၽြန္မနဂိုဒီဇိုင္းကေပ်ာက္ေနၿပီး စာေတြကလည္းခပ္မိွန္မိွန္နဲ႔ ဖတ္လို႔မရခ်င္ဘူး ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မဆီလာလည္ၿပီးစာဖတ္တဲ့သူေတြကို အားနာမိေနတယ္။ သူတို႔ကလည္း စီဗံုးထဲမွာ ဘာမွေအာ္မသြားေတာ့ ကၽြန္မကလည္းကိုယ့္ဖက္ကပဲ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ထင္တာ..။<br /><br />ဘေလာ့မွာ စာလည္းမေရးတင္ႏိုင္ခဲ့သလို စာေတြလည္းလည္မဖတ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ကၽြန္မ ခုေတာ့ ပိုစ့္တစ္ခု အေနနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ျဖစ္ပံုေလးကိုတင္လိုက္ရတာပါပဲ။ ဒီလိုတင္လို႔ ကၽြန္မဘေလာ့ထဲ ျပန္၀င္ လို႔ရၿပီေတာ့မထင္ပါနဲ႔။ ကၽြန္မ ညီမကိုတင္ခိုင္းမလို႔ပါ။ blogspot ေတြက ဒီကေန လံုး၀ဖြင့္လို႔မရပါ ဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔<span style="color:#ff0000;"> .net</span> နဲ႔ <span style="color:#ff0000;">.com</span> ေတြကေတာ့ ကြန္နက္ေကာင္းရင္ဖြင့္လို႔ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တင္ထားတဲ့ ပံုေတြကိုေတာ့ မျမင္ႏိုင္သလို comment ေတြလည္း ေရးသားလို႔မရပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာထူးအံုးမလဲေနာ္။ ဟိုတစ္ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္မညီမနဲ႔ စကားေျပာရင္း vzo ကေန သူက ကင္မရာနဲ႔ ကၽြန္မဘေလာ့ကိုဖြင့္ျပ လို႔ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိကအားမေကာင္းေတာ့ ခပ္၀ါး၀ါးေပါ့။ ျမင္လိုက္ရတာကိုပဲ ကၽြန္မက ညီမျဖစ္သူကို ေက်းဇူးတင္ေနမိတာပါ။ သူက ကင္မရာနဲ႔ျပလို႔သာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႔ျဖစ္ပံုက အဲဒီလိုပါ။ း)) ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မအိမ္ကုိလာလည္ၿပီး စီဗံုးမွာေအာ္သြားတာေတြကို ေမာင္ေလးက copy ကူးကာ ျပရရွာပါတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ ကၽြန္မအိမ္လည္း ဘာပိုစ့္အသစ္မွမရွိသလို ေဘာလံုးပဲြအခ်ိန္အခါမို႔လည္း အလည္လာမယ့္ သူေတာင္ရွိရွာမယ္မထင္ပါဘူး။ အင္းေလ အိမ္ရွင္မရွိတဲ့အိမ္ကို ဘယ္သူကတကူးတကလာလည္ မွာလဲေနာ္။ ကၽြန္မလည္း စာေတြအမ်ားႀကီး ဆက္လက္ေရးသားခ်င္ပါတယ္။ ေရးလည္း ေရးမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့တင္ႏိုင္ဖို႔ကေတာ့ လြယ္အံုးမယ္မထင္ပါဘူး။ အၿမဲတမ္း သူမ်ားကိုအကူအညီ ေတာင္းတယ္ဆိုတာက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္ကလည္း တဖက္သားကို သိတတ္ဖို႔လိုေသးတယ္။ အားလံုးက အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ပဲမဟုတ္လား။ အခုေတာင္ ေမာင္ေလးကို အားနာမိသလို၊ အရင္တုန္း ကလည္း ေမာင္ေကာင္းကို အားနာမိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲနဲ႔ကို လုပ္ေပးခဲ့တာဆိုေတာ့ ကၽြန္မ၀မ္းသာမိပါတယ္။ သူတို႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတို႔တင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး. ။ ဘေလာ့ အလည္လာၾကသူအေပါင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြ အားလံုးလိုလိုပါပဲ။<br /><br />ကၽြန္မလည္း သူတို႔ဘေလာ့ေတြမ၀င္ႏိုင္တဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႔ ပိုစ့္အသစ္ေတြမဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မ အားလံုးကို သတိရပါတယ္။ ေမာင္ေကာင္း၊ ဖိုးသားနဲ႔ ေတာသားေလးတို႔ရဲ႔ ဓမၼစာေပ ေကာင္းေကာင္း ေလးမ်ား ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႔ ဆံုးမစကားနဲ႔ ဗုဒၶစာေပမ်ား၊ ဇြန္မရဲ႔ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ား၊ မိုးေသြးငယ္ရဲ႔ သတင္း အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ ဧရာ၀တီညီမမ်ားရဲ႔ ဘာသာေရးဆိုင္ရာေဆာင္းပါးမ်ားနဲ႔ ပံုတိုပတ္စမ်ား၊ ႏွင္းေဟမာရဲ႔ တရားပဲြနဲ႔အလွဴအေၾကာင္းမ်ား၊ ဦးလူေထြးရဲ႔ ေပ်ာ္စရာရႊင္စရာပိုစ့္မ်ား၊ ကိုေဇာ္ရဲ႔ မရုိးႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းအရာ စံုစံုလင္လင္မ်ား၊ ဂ်စ္တူးရဲ႔ ဓါတ္ပံုလွလွေလးမ်ား၊ ျမစ္က်ဳိးအင္းရဲ႔ ရသစာေပမ်ား၊ ဂ်ပန္ေကာင္ေလးရဲ႔ ရင္တြင္းျဖစ္ အေၾကာင္းေလးမ်ား၊ ဏီလင္းညိဳရဲ႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းေသာပိုစ့္မ်ား၊ မိုးစက္အိမ္ရဲ႔ ကဗ်ာမ်ား ေရႊျပည္သူရဲ႔ ၀တၳဳတိုေလးမ်ား၊ ႏိုင္းႏိုင္းရဲ႔ဘာသာျပန္မ်ား၊ မက္မက္ရဲ႔ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ တဂ္ပိုစ့္မ်ား၊ ၀က္၀ံေလးရဲ႔ ေရးခ်င္ရာေရးေသာပိုစ့္ေလးမ်ား၊ နတ္သမီးရဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာပိုစ့္မ်ား၊ ကိုက္ုိေမာင္ရဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳ ပိုစ့္နဲ႔ကဗ်ာ၊ စာမ်ား၊ ကိုမင္းထက္ရဲ႔ ပညာရွိအဆိုအမိန္႔မ်ားနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာေရးရာ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ဖိုးဂ်ယ္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ပိုစ့္မ်ား၊ ခင္ဦးေမရဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ရသမွ်အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ ေရႊလမ္းေငြလမ္း ဦး၀င္းၾကည္ရဲ႔ ျပည္တြင္း သတင္းမ်ား၊ သက္တန္႔ခ်ဳိရဲ႔ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ေကာင္း ေသာအေၾကာင္းမ်ား၊ ေဇာင္းရဲ႔ျမန္မာစာ ျမန္မာ စကား နဲ႔ မအိျႏၵာရဲ႔ ကဗ်ာနဲ႔ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ပိုးဟပ္ေလး၊ ဧပရယ္ပူးေတ၊ လသာည၊ ကိုပီတာ၊ ဆရာလင္းဦး၊ ႏွင္းနဲ႔မာယာ အျခားအျခားေသာ ဘေလာ့ဂါတို႔ရဲ႔ ပိုစ့္ေတြက္ိုလည္း ဖတ္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ပိုစ့္ေတြကို သူမ်ားကေနတစ္ဆင့္ တင္ခိုင္းရအံုးမယ္ထင္ပါတယ္။ အျခားေသာ blogspot မ်ားကိုေတာ့ လာေရာက္လည္ပတ္လို႔မရလို႔ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ blogspot မ်ားျပန္ဖြင့္လို႔ ရရင္ေတာ့ ဘေလာ့အားလံုးကို လာေရာက္ကာ စာဖတ္ျဖစ္မွာပါ။ ခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ျဖစ္ပံုက အဲဒီလိုပါ။ ခုလည္း ေမာင္ေလး မင္းထက္ေက်းဇူးေပါ့ း)))) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-555546765792826787?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-4728735436637399752010-06-06T09:00:00.003+06:302010-07-01T19:57:44.252+06:30<p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">ၾကား ျမင္ သိ မွန္ ဤေလးတန္ တရားရရန္အေၾကာင္းတည္း</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"></span> </p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">ဘုရားရွင္လက္ထက္-</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">ေခမာမိဖုရားႀကီး ဇရာကိုမသိ၊ အလွမာန္ယစ္ၿပီး ဘုရားကိုေရွာင္ခဲ့သူ…</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">တစ္ေန႔-<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">ဘုရားက သူ႔ထက္လွသူ ယမင္းကညာ နတ္သမီးတမွ် လွသူကို ဖန္ဆင္းျပ၍ ဆဲြေဆာင္ခဲ့….<o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">ဘုရားလက္ထက္ အလွအပကို စိတ္၀င္စားသူ မိဘုရားႀကီး မ်က္စိတမိွတ္အတြင္း ၾကည့္ေနဆဲ….<o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;"><o:p></o:p></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">ယမင္းကညာအလွက ဇရာျပၿပီး အိုမင္းလာပံု၊ အုိရာမွ အနာေပါက္ၿပီး ပ်က္ၿပီးပံု၊ ပ်က္စီးရာမွ ေသျခင္းဒုကၡသို႔ က်ဆင္းသြားပံုကို အဆင့္ဆင့္ မ်က္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရာမွ…..<o:p></o:p></span></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱကို ဉာဏ္မွာပြင့္ထြန္းလာၿပီး တရားရသူ ျဖစ္သြားခဲ့ဘူးပါသည္.</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼစာစုမ်ား</span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">မွတ္စု (၈)<br /></span></p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-472873543663739975?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-10522697741917714432010-06-01T23:11:00.003+06:302010-06-02T11:30:01.391+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TATM1vSPYgI/AAAAAAAAAgM/yie8IhQ39BQ/s1600/wish.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 184px; height: 271px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/TATM1vSPYgI/AAAAAAAAAgM/yie8IhQ39BQ/s320/wish.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477728270387470850" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p><p class="MsoNormal" style=""><br /></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ငါဟာ လူအမ်ားျဖတ္သန္းသြားလာဖို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တံတားႀကီးတစ္စင္း မဟုတ္ရင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လူအနည္းငယ္ေလာက္ ျဖတ္ကူးႏိုင္မယ့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေပါင္းကူးတံတားေလးေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ လူအမ်ားလံုၿခံဳစြာေနထိုင္ဖို႔ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အိမ္ႀကီးတစ္လံုး မျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လူတစ္ခ်ဳိ႔အတြက္ အမိုးလံုတဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဇရပ္ေလးတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ လူအမ်ားအျမင့္တက္ႏိုင္ဖို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဓါတ္ေလွကားႀကီးတစ္စင္း မဟုတ္ရင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လူအခ်ဳိ႔ တက္ေရာက္ႏိုင္မယ့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >သစ္သားေလွကားေလးေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ လူအမ်ားကို လိုရာပို႔ေဆာင္ႏိုင္မယ့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စီး မျဖစ္ရင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လူတစ္ေယာက္အတြက္ လိုရာေရာက္ႏိုင္မယ့္ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စက္ဘီးေလးတစ္စီးေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ လူအမ်ားကို အေအးဓါတ္ရေစမယ့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အဲယားကြန္းႀကီး မဟုတ္ရင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >လူတစ္ေယာက္ကို အပူသက္သာေစမယ့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ယပ္ေတာင္ေလး တစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ……<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >…………………<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >……………………<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >………………………………..ျဖစ္ခ်င္တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ငါဟာ…….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >……………..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >………………………….ျဖစ္ခ်င္တယ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-1052269774191771443?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-38876290160276570682010-05-26T01:00:00.003+06:302010-05-26T10:07:58.159+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;">ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ အပူရွိန္ျမင့္မားလာတာေၾကာင့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ ေရဒုကၡေတြျဖစ္ပြားလာၾက တာကို အားလံုးလည္းသိၿပီးျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မဆီကိုလည္း ေမလ္းထဲကေန အလွဴခံ လာတဲ့ေမလ္းေတြ ေရာက္လာသလို ဘေလာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွာလည္း ဖတ္ရတာေတြ ရွိပါ တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လည္း ဓါတ္ပံုမ်ားနဲ႔တကြ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ေမလ္းေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္ သေလာက္ အသိမိတ္ေဆြေတြ အြန္လိုင္းကလူေတြကို ျဖန္႔ေပးဖို႔ မေလးဘေလာ့ဂါအသင္းမွ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပာလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း ျပန္လည္ျဖန္႔ေ၀ရင္း အလွဴခံတဲ့ မက္ေဆခ့်္ေလးေတြပါ ေပးပို႔မိပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <span style=""><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ကၽြန္မ အလွဴခံရျခင္းကို သိပ္မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ လူဆိုတာ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္ မဟုတ္လား။ တစ္ခ်ဳိ႔က အလွဴခံတာကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႔တတ္ႏိုင္ေပမယ့္ လွဴခ်င္စိတ္ရွိအံုးမွ မဟုတ္လား။ မတတ္ႏိုင္တဲ့ သူက်ေတာ့လည္း လွဴခ်င္စိတ္ရွိတာေတာင္ မလွဴႏိုင္တာေတြ လည္း တပံုႀကီးပါ။ အလွဴခံလိုက္လို႔ ကၽြန္မကိုနားလည္မွဳလဲြမွားကာ စိတ္ဆိုးၾကမွာက္ိုလည္း မလိုလားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မႀကံဳေတြ႔ရသမွ်ကိုလည္း ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴခဲ့သလို ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း လွဴပါအံုးလို႔ အကူအညီမေတာင္းခဲ့ဖူးပါဘူး။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>တစ္ခါတစ္ရံ ေဆးရုံမွာ ေဆးကုသဖို႔မတတ္ႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြ ခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့သူေတြ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႔ လိုအပ္မွဳေတြကို အလွဴေလးခံေပးခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္မ တတ္ႏိုင္သေလာက္သာ ကူညီခဲ့ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ အလွဴမခံခဲ့ပါဘူး။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သူမ်ား၊ မိဘမဲ့ကေလးမ်ား၊ ပညာ ေရးအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္မွဳမ်ား အလွဴခံရာမွာလည္း အလွဴခံေပးျခင္းမရွိခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္သာ ကိုယ္ထည့္ႏိုင္တာ ထည့္လွဴလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>သူမ်ားတကာေတြထက္ေတာ့ ကၽြန္မလွဴတာက မျဖစ္စေလာက္ေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေစတနာကိုသာ အဓိကထားပါတယ္။ ေစတနာရွိမွလည္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာလို႔ မွတ္ယူထားလို႔ပါ။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>အခုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေနရာေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကို ေရျပႆနာေတြ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရ တာေၾကာင့္ ေသာက္ေရအလံုအေလာက္မရတာေတြျဖစ္သြားရတာကို အလြန္ပဲစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ေရအသက္ တမနက္လို႔ေတာင္အဆိုရွိတာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြေတာင္ ေရမေသာက္ပဲေနၾကည့္ပါအံုး။ ကၽြန္မကေတာ့ အစာအိမ္နာလို႔ေဆးရုံတက္တုန္းက ႀကံဳေတြ႔ဖူး ပါတယ္။ ေရေတာင္ေသာက္လို႔မရပဲ နာခဲ့တာေၾကာင့္ ေရမေသာက္ႏိုင္ခဲ့သလို၊ ေနာက္တစ္ေန႔<span style=""> </span>မနက္မွာ ဗိုက္ကိုစမ္းသပ္ဖို႔အတြက္ ဆရာ၀န္က ည၁၀နာရီကေန ေနာက္ေန႔ မနက္၁၀နာရီ အထိ ေရမေသာက္ပဲ ေနခိုင္းပါတယ္။ ေရငတ္ရင္ ႏွဳတ္ခမ္းကို ဂြမ္းေလး နဲ႔သာ သုတ္ရုံေလး <span style=""> </span>လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီလို ေန႔တစ္၀က္စာ အခ်ိန္ေလးကို ေရမေသာက္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္မ <span style=""> </span>အလူးအလိမ့္ပါပဲ။ အစားမစားရရင္ေနႏိုင္ေပမယ့္ ေရကေတာ့ မေသာက္ပဲေနရတာ အေတာ္ခံ ရခက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရဒုကၡသည္ေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္မိတာ ထင္ပါရဲ႔။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ဒါနဲ႔ ေရဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အခုလို ေမလ္းပို႔ မက္ေဆခ့်္ပို႔ကာ အလွဴခံေပးမိပါတယ္။ ေမလ္းထဲမွာလည္း စကာၤပူ၊ မေလးရွား နဲ႔ ရန္ကုန္ အသီးသီးကို လွဴဒါန္းႏိုင္ေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္သြယ္ လွဴဒါန္းရမယ့္ ေနရာေတြပါပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္း အသီးသီးကိုလည္း တိုက္ရုိက္ လွဴႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္ ထည့္မထားပါဘူး။ ကၽြန္မညီမကေတာင္ ကၽြန္မက တဆင့္ လွဴေပးတယ္ဆိုတာ ကိုထည့္သင့္တယ္၊ ကၽြန္မဖုန္းနံပါတ္လည္း ထည့္ေပးသင့္တယ္လို႔ အႀကံျပဳပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဴခ်င္တဲ့သူကေတာ့ ဒီေမလ္းရရင္ ကၽြန္မကို ေမးျမန္းလို႔ ရတာေၾကာင့္ ဘာမွ အေထြအထူးမေျပာခဲ့ပါဘူး။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ကၽြန္မေပးပို႔တဲ့ မက္ေဆခ့်္ေၾကာင့္ လွဴခ်င္လို႔ ေမးျမန္းလာတဲ့သူအခ်ဳိ႔ရွိသလို ကၽြန္မအလွဴခံလို႔ လွဴၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ မထားတဲ့ လူငယ္ေလး ေတြက အမ်ားဆံုးေပးလွဴၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ ေကာက္ခံတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားကို ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းသလို၊ အြန္လိုင္းမွ ကၽြန္မမိတ္ေဆြမ်ား ကလည္း ကၽြန္မကို လွဴဒါန္းခိုင္းတာေၾကာင့္၊ ကၽြန္မမွာ လွဴဒါန္းေပးဖို႔အတြက္ ေငြလိုက္စုရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရပ္ေ၀းက သူမ်ားကေတာ့ ကၽြန္မကို သူတို႔လွဴဒါန္းၿပီးတဲ့ အေၾကာင္း အြန္လိုင္းကေန ေျပာပါတယ္။ သူတို႔အလွဴဒါနအတြက္ ကၽြန္မ သာဓုေခၚႏိုင္တာေပါ့။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မအလွဴခံတာ အေထာက္အကူျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္မယူဆမိတယ္။ လွဴဒါန္းသူ အားလံုးကိုေတာ့ ေရေဘး ဒုကၡသည္ေတြအစား ေက်းဇူးပါလို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို အလွဴ လိုက္ခံေပးရတာ ကၽြန္မမွာလည္း မ၀ံ့မရဲပါပဲ။ တကယ္တမ္း လွဴၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ မထင္မွတ္တဲ့ ကေလးလူငယ္ေတြ ဆီကေန သဒၵါတရား ထက္သန္စြာ ေမးျမန္း လွဴဒါန္းၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ လို႔ အမွတ္တရ ဒီပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ သြားတာပါပဲ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ကၽြန္မ မက္ေဆခ်္႔ပို႔ၿပီး အလွဴခံတဲ့သူေတြထဲမွာ မလွဴျဖစ္ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့။ ကၽြန္မလည္း အခုလိုအလွဴခံရတဲ့အတြက္ တဖက္လူကို အရမ္းပဲ အားနာရပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ လက္ရွိ အေျခအေနကို ကၽြန္မအေသအခ်ာမသိဘူး မဟုတ္လား။ ဂ်ပန္က ညီမငယ္ေလးဆိုလည္း သူျပန္လာတုန္းက ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးကုရ၊ ျပန္သြားေတာ့လည္း ေကာင္းေကာင္းေနမေကာင္းေသးပဲ ဆရာ၀န္နဲ႔ ဆက္ျပ ေနရပါေသးတယ္ ဆိုတာခုမွသိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရန္ကုန္ေရာက္ခိုက္ေလး ကၽြန္မနဲ႔ေတာင္ မဆံုျဖစ္ လိုက္ပါဘူး။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘန္ေကာက္က ညီမ၀မ္းကဲြျဖစ္သူကို အလွဴခံမိလို႔ ထပ္ၿပီး အားနာခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ တိုက္ခိုက္ေနတာကို အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မက အလိုက္ကန္းဆိုး မသိသလို ျဖစ္သြားရလို႔ပါ။ ဘန္ေကာက္မွာ တိုက္ခိုက္မွဳမ်ားေၾကာင့္ <span style=""> </span>သူေတာင္မွ သူ႔ကုိယ္သူ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ အခက္အခဲ ေတြ႔ေနတာပါတဲ့။ အဲေတာ့မွ ဟုတ္ေပသားပဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္မိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔ရဲ႔ တိုက္ပဲြ အေျခအေနကိုလည္း ဆိုက္တစ္ခုကေန အေသအခ်ာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ရဲ႔ မီးမလာျခင္း ကြန္နက္မေကာင္းျခင္းမ်ားေၾကာင့္ သတင္းသိရတာကလည္း ေနာက္က်ပါတယ္။ ေတြ႔ျမင္ၾကားသိ ရတာေတြလည္း ေနာက္က်ပါတယ္။ ဘယ္မွမသြား ဘာမွမလုပ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မက တစ္ခါတစ္ေလ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မအလွဴမခံတတ္သလို အလွဴမခံခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ႏိုးေဆာ္လို႔ လွဴေပးၾကတဲ့ အြန္လိုင္းမွ လူငယ္မ်ားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အစ္မ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုေတာ့ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အလွဴေကာက္ခံျခင္းမွာလည္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ သူတဖက္သားကို အကူအညီေတာင္းခံ ခဲ့ရတာေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မနည္းနည္း စိတ္ရွဳပ္မိပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အလွဴခံ ေပးစရာ ကိစၥမ်ား ႀကံဳခဲ့ရင္ေတာ့ ေမလ္းကို forward လုပ္ေပးရုံသာ လုပ္ေပးၿပီး အလွဴခံဖို႔ကို ကၽြန္မတဆင့္ခံ လုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီအတြက္လည္း ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက အလွဴခံျခင္းမဟုတ္ပါဘူး၊ ေရေဘးဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ကူညီေပးျခင္းသက္သက္ပါပဲ။ အဲဒီေနာက္ လွဴခ်င္ျပီး မအားလို႔ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္မလွဴႏိုင္တဲ့ သူေတြကို အကူအညီေပးျခင္းပါ။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီလိုေျပာလို႔ ေရအလွဴ လွဴဒါန္းသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ကၽြန္မ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာၿပီး လွဴဒါန္းမွဳ မျပဳသူမ်ားကိုေတာ့ ကၽြန္မ အျပစ္တင္ေနျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ လွဴတာမလွဴတာဟာ ကၽြန္မနဲ႔ လံုးလံုး မပတ္သတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မပိုစ္႔ကို ဖတ္ရသူမ်ား အေနနဲ႔လည္း တလဲြမေတြးေစခ်င္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့က အလွဴခံေပးသူမ်ား ကိုလည္း ေ၀ဖန္ေနျခင္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္မ သူတို႔ကို အားက်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသူတို႔လို စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ သူတစ္ပါး အခက္ႀကံဳရျခင္းကို ကၽြန္မ မလုပ္လိုေတာ့တာပါ။ သို႔ေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ဦးက အကူအညီေတာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီမိ အံုးမလား ဆိုတာ မေသခ်ာပါဘူး။ အခုေတာ့ အလွဴတစ္ခုကို ၿပီးဆံုးေအာင္ လုပ္ႏိုင္သြားခဲ့လို႔ ကၽြန္မ ပီတိျဖစ္ရသလို၊ ကၽြန္မနဲ႔ အတူ ကိုယ္စြမ္းအား၊ စိတ္စြမ္းအား တို႔နဲ႔ ကူညီေပးခဲ့သူမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အားလံုးကိုေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္ …<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">(မ) အနမ္း</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-3887629016027657068?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-82006415854852920082010-05-22T22:09:00.007+06:302010-05-22T22:20:37.092+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;color:blue;" ><span style="color: rgb(102, 204, 204);">“ဓမၼ” ကိုျမင္ၿပီး မၾကား၊ ၾကားၿပီးမျမင္၊ ျမင္လည္းမသိ၊ သိလည္းအမွား၊ ထိုသူမ်ား တရားမရႏိုင္</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;color:blue;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တရားဆိုသည္က အၾကားႏွင့္အျမင္၊ အျမင္ႏွင့္အသိ၊ အသိႏွင့္အမွန္ ဤေလးတန္ကို ေပါင္းစပ္ ႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္ ၾကရုိးျဖစ္ပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဘုရားက <span style="color: rgb(255, 204, 102);">“ ဇာတိပိ ဒုကၡ” </span>ဟု ေဟာေျပာပါသည္။ နားပါသူမ်ားး ထိုတရားသံကို ၾကားၾကပါ သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >သို႔ေသာ္ ေမြးလာေသာ ခေလးႏွင့္ မိမိ လူျဖစ္လာသည္ကို ဒုကၡစတင္ၿပီဟု မသိ၊ အမ်ားအားျဖင့္ မိဘ ဘိုးဘြား အားလံုး ၀မ္းသာေနတတ္ၾကပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ သံဃာအခ်ဳိ႔ပင္ ပါ၀င္ ေနတတ္ၿပီး “ ေမြးေန႔မဂၤလာပဲြကို ႏွစ္စဥ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေလာကတခြင္၌ <span style="color: rgb(255, 204, 102);">လူအို လူနာ လူေသ</span>ႏွင့္ ရုတ္တရက္ ေဘးက်ေရာက္ၿပီး ပ်က္စီးမွဳ၊ ေသဆံုးမွဳ အဖံုဖံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေနၾကားေန သိေနၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုဒုကၡေဘး အဖံုဖံုထဲ၌ မိမိမပါ၀င္သကဲ့သို႔ ေလာေလာဆယ္ မိမိမခံစားရခ်ိန္ကို မွတ္ယူထားၿပီး ေမ့ေလ်ာ့ေနသူမ်ား သည္ ဒုကၡဟူေသာ တရားအသံကို ၾကားရၿပီး ဒုကၡကိုမျမင္သူ အိုနာေသေဘး ဒုကၡကို ျမင္ေသာ္လည္း ထိုဒုကၡေဘးအဖံုဖံုထဲတြင္ ငါမပါ၀င္ေသး၊ ငါမျဖစ္ေသး ေ၀းပါေသးသည္ဟု မွတ္ထင္ထားသူ ဇရာကို ေသျခင္းဟု မသိေသးသမွ် တရားရရန္ မလြယ္ပါ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼမွတ္စုမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;">မွတ္စု (၇)</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8200641585485292008?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-75521958101629641412010-05-15T01:01:00.008+06:302010-07-01T19:36:23.353+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S-QPX2fJJpI/AAAAAAAAAf0/Bak62B6FchI/s1600/wish+to+budda.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 93px; DISPLAY: block; HEIGHT: 124px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468512749972170386" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S-QPX2fJJpI/AAAAAAAAAf0/Bak62B6FchI/s400/wish+to+budda.jpg" /></a><br /><br />ဗုဒၶဘာသာတိုင္း အနေႏၱာအနႏၱငါးပါး ရတနာသံုးပါးကို ဦးညႊတ္ပူေဇာ္ၾကေလ့ရွိပါသည္။<br />ဘုရားရွင္ျမတ္အား ပန္း ဆီမီး သစ္သီးဆြမ္းတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ၾကေလ့ရွိပါသည္။ ဂုဏ္ေတာ္၉ပါး၊ ဗုဒၶါႏုႆတိျဖင့္ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ပံုေတာ္ကိုပါ ၾကည္ညိဳပူေဇာ္တတ္ၾကပါသည္။ ထို႔အတူ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္အေပါင္းအားလည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားအား ပူေဇာ္သကဲ့သို႔ အာရုံျပဳ ၾကည္ညိဳပူေဇာ္ တတ္ၾကပါသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ေတာ္သာရွိ၍ ပံုုေတာ္မရွိေသာ<span style="COLOR: rgb(102,204,204)"> " ဓမၼ " </span>ကို ဘယ္လို ပူေဇာ္ၾကမည္နည္း။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာတို႔ကို ပူေဇာ္သကဲ့သို႔ ပူေဇာ္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဓမၼကို ဘယ္လိုပူေဇာ္ရမည္ကို ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ဤသို႔မိန္႔ၾကားခဲ့ဘူး ပါသည္။<br /><br />ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္အခိုက္ ဘုရားရွင္က-<br />ခ်စ္သားတို႔ ေနာက္ေလးလမွ်လြန္လွ်င္ ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ေတာ့မည္ ဟုမိန္႔ခဲ့ပါသည္။<br />ပုထုဇဥ္ရဟန္းအမ်ားက ၀မ္းနည္း၍ ငိုယိုၾကပါသည္။ ထိုရဟန္းမ်ားထဲမွ ရဟန္း <span style="COLOR: rgb(102,204,204)">ဓမၼရာမ</span> သည္ က်န္ရဟန္းမ်ား ကဲ့သို႔ မငိုယိုေတာ့ပဲ <span style="COLOR: rgb(255,204,102)"><span style="color:#ff0000;">ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ ကာလတြင္ပင္ ငါ ကိေလသာကုန္ေအာင္ တရားက်င့္၍</span> <span style="color:#ff0000;">ဘုရားရွင္အား ေက်းဇူးဆပ္ပူေဇာ္ေတာ့မည္</span></span><span style="color:#ff0000;">ဟု</span> ဆံုးျဖတ္ လိုက္ၿပီး နာၾကားဖူးသမွ် တရားေတာ္မ်ားကို ဆင္ျခင္၍ တစ္ပါးတည္း တရားအားထုတ္ေန လိုက္ပါသည္။<span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><br /></span><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရားအနီးအပါးမွ ေရွာင္ထြက္သြားခဲ့ေသာ <span style="COLOR: rgb(102,204,204)">ဓမၼရာမ </span>ရဟန္းကို က်န္ရဟန္းမ်ားက အမ်ဳိးမ်ဳိးကဲ႔ရဲ႔ၾကၿပီး ဘုရားရွင္အား ေလ်ာက္ထားၾကပါသည္။ ဘုရားရွင္က ဓမၼရဟန္းအား အေၾကာင္းရင္းကို ေမးျမန္းခဲ့ရာ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ ကာလအတြင္း ကိေလသာ ကုန္ခမ္းေအာင္ တရားက်င့္သည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဓမၼရာမ ရဟန္းက ျပန္လည္ေလ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဤတြင္ ဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္က သာဓုသံုးႀကိမ္ေခၚၿပီး ငါဘုရား၌ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာရဟန္းသည္ <span style="COLOR: rgb(102,204,204)">ဓမၼရာမ</span> ကဲ့သို႔ တရားကိုက်င့္ရာ၏။ ပန္းနံ႔သာ ဆီမီးတို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္းသည္ ငါဘုရားအား ပူေဇာ္သည္ မမည္ႏိုင္ေသး။<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယခုကဲ့သို႔ ငါဘုရားေဟာၾကားထားေသာ တရားေတာ္မ်ားအတိုင္း က်င့္ႀကံေနမွဳသည္သာ<o:p></o:p></span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,102)" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#ff0000;">ငါ ဘုရားအား ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ပူေဇာ္သည္ မည္၏။<o:p></o:p></span></span></span></p><p style="COLOR: rgb(255,204,102)" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#ff0000;">ငါ ဘုရား၏ သံဃာကိုလည္း ပူေဇာ္သည္ မည္၏<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,204,102)"><span style="color:#ff0000;">ငါ ဘုရား၏ တရားေတာ္ကိုလည္း ပူေဇာ္သည္ မည္၏</span> </span>ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဓမၼပူေဇမိ သည္ ဆိုရုံ ရြတ္ရုံမွ်ျဖင့္ အက်ဳိးမၿပီးေျမာက္ႏိုင္ပါ။<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဓမၼံပႆတိ မယံပႆတိ (တရားကိုျမင္လွ်င္ ငါဘုရားကိုလည္းျမင္၏)</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼမွတ္စုမ်ား<br />မွတ္စု(၆)<br />ပံုကို google မွကူးယူရရွိပါသည္။<br /></span><span style="font-size:85%;">ပထမ ေရးသားထားေသာ ပိုစ့္မွာ စာပိုဒ္က်န္သြားပါသျဖင့္ ယခုမွသာ က်န္ခဲ့ေသာ အပိုဒ္အား ျပန္လည္ ျဖည့္စြက္ထားရပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္ ႏွင့္ မီးအားမရပါေသာေၾကာင့္ ပိုစ့္တင္ရသည္မွာ အခက္အခဲမ်ား ရွိိသည္ကို နားလည္ေပး ၾကေစလိုပါတယ္။ အခုလို ျဖစ္သြားျခင္း ကိုလည္း စာဖတ္သူ အေပါင္းအား အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါ တယ္။ </span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-size:100%;">မ အနမ္း<br /></span></div></span><p style="TEXT-ALIGN: left; MARGIN-LEFT: 0.25in" class="MsoNormal"><span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase;font-family:Zawgyi-One;" ><br /></span></p><div style="TEXT-ALIGN: left"></div><span style="TEXT-TRANSFORM: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-7552195810162964141?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-10952167607513918042010-05-12T22:00:00.003+06:302010-05-13T10:58:26.598+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီတစ္ေခါက္ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုခဲ့ရတယ္။ ေျမာင္းျမၿမိဳ႔ က မူလတန္းနဲ႔ တဲြဖက္အလယ္တန္းျပ ေက်ာင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ေက်ာင္းဆရာေလး သာဆိုတယ္ အသက္က ၂၂ႏွစ္သာသာေလးရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔တုန္းက အဲဒီအရြယ္ဆို ေပ်ာ္လို႔ေကာင္းတုန္းေပါ့။ ခုေခတ္ကေလးေတြ ၂၀ေက်ာ္ေလးနဲ႔ အလုပ္ကိုယ္စီ ႀကိဳးစားလုပ္ ကိုင္ေနၾကတာသိရေတာ့ ၀မ္းသာမိသလို အားက်မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီ အရြယ္ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ဲၿပီေလ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အသက္၂၂ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာေလးမွာ ေမြးခ်င္းညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ၇ေယာက္ရွိ ပါတယ္။ အႀကီးဆံုးအစ္မျဖစ္သူမွာ ေယာက်ာၤးနဲ႔ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ <span style=""> </span>ဒါေပမယ့္ သူတို႔မိသားစုက လပြတၱာၿမိဳ႔မွာ ေယာကၡမျဖစ္သူမ်ားနဲ႔ အတူတူေနၾကၿပီး၊ ၂၀၀၈ခုႏွစ္က မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းဒါဏ္ေၾကာင့္ <span style=""> </span>မိသားစုအားလံုး ေသဆံုးကုန္ၾကတယ္လို႔ဆိုတယ္။ <span style=""> </span>ကံတရားဆိုတာ ႀကိဳမျမင္ႏိုင္ဘူးကိုး။ ေက်ာင္းဆရာ ေကာင္ေလးတို႔ မိသားစုအတြက္ စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >သူ႔အစ္ကုိ၂ေယာက္ကေတာ့ ေျမာင္းျမၿမိဳ႔မွာပဲ အိမ္ေထာင္ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အေသာက္အစားရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔ရွာသမွ်လစာ သူတို႔ျဖဳန္းသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ေမာင္ႏွမမ်ားကို မေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့အျပင္ ျဖစ္လာသမွ် ျပႆနာေပါင္းစံုကိုလည္း ညီျဖစ္သူ ေက်ာင္းဆရာေလးက လိုက္လံေျဖရွင္းေပးေနရတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း မိသားစုအေရးႀကံဳခိုက္မွာေတာင္ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကို အားကိုးလို႔မရ ဘူးဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဆရာေလး တစ္ေယာက္ကသာ ညီ္မ၂ေယာက္နဲ႔ အတူ မိဘမ်ားနဲ႔ ေနထိုင္ၿပီး <span style=""> </span>မိသားစုတစ္ခုလံုးကို အလုပ္အေကၽြးျပဳေနရပါတယ္။ အေဖကလည္း ေလျဖတ္လို႔ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေသၿပီး အိပ္ယာထဲလဲေနပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္မကိုင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အေဖကိုယ္တိုင္ သားျဖစ္သူ ေက်ာင္းဆရာေလးကိုပဲ အားကိုးအားထားျပဳေန<span style=""> </span>ရတယ္ဆိုတာသိေတာ့ ပိုၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္တယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေက်ာင္းဆရာေလးကို အားထားေနရတဲ့ မိသားစုေလးက ခုေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေလးရဲ႔ ရုိးတြင္းျခင္ဆီအားနည္းေနတဲ့ ေရာဂါေၾကာင့္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီထင္ပါရဲ႔။ ေလျဖတ္ သူဖခင္ႀကီးကို ခုႏွစ္တန္းေက်ာင္းသူ ညီမအငယ္ဆံုးေလးနဲ႔ ထားခဲ့ရၿပီး၊ မိခင္နဲ႔ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသူ ညီမတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေကာင္ေလးနဲ႔အတူ ေဆးရုံကို လိုက္လာ ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ျမင္ရုံနဲ႔သိပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာ ေဆြမ်ဳိးမရွိရင္ ေဆးရုံတက္ဖို႔ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ တည္းေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ စားေတာ့ လမ္းေဘးဆိုင္က ၀ယ္စားၾကရတာ ကို ကၽြန္မ သိေနလို႔ပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာ ေဆးကုဖို႔အတြက္ ေတာ္ရုံ၀င္ေငြ<span style=""> </span>ရွိတဲ့သူမ်ဳိးေတာင္ မလြယ္ပါဘူး။ စားစရိတ္ေတြကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုလာတာေၾကာင့္ <span style=""> </span>ေငြလံုလံု ေလာက္ေလာက္မရွိသူမ်ားအဖို႔ အခက္အခဲေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေက်ာင္းဆရာေကာင္ ေလးလည္း အခုဆိုရင္ သူရွာခဲ့တဲ့ ၀င္ေငြေတြက သူနဲ႔ သူ႔မိသားစုအတြက္ လုံေလာက္ႏိုင္ေတာ့မယ္ <span style=""> </span>မထင္ပါဘူး။ ညီမေလး ၂ေယာက္ကိုေတာင္ ေက်ာင္းကထြက္ခိုင္းလိုက္ရၿပီး သူ႔ေရာဂါကို ကုသေနရတာလို႔ပါပဲ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အရင္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေလးက ေက်ာင္းလခအျပင္<span style=""> </span>စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလး ဖြင့္ထား တာေၾကာင့္၊ မိဘ၂ဦးကိုလုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးရုံမက ညီမ၂ေယာက္ကို ေက်ာင္းထားေပးႏိုင္ခဲ့ပါ တယ္။ ေက်ာင္းဆရာလခထက္ စာအုပ္ငွားရတဲ့၀င္ေငြက အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ဘ၀ကို သူ႔မိသားစုအတြက္ ေပးဆပ္ေနရတာကို သူကိုယ္တိုင္ေက်နပ္ေနခဲ့ၿပီး <span style=""> </span>ဘ၀ကို အရွဴံးမေပးပဲ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ဦးဆိုတာ သူ႔ရဲ႔တက္ၾကြေနတဲ့ စကားလံုးေတြက တဆင့္ ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ သူ အခုလိုျဖစ္ရတာကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနပံုပါပဲ။ <span style=""> </span>ဟုတ္မွာ ေပါ့ေလ၊ သူက ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပဲ။ သူတို႔ရဲ႔ အနာဂတ္ဆိုတာ အေ၀းႀကီးလို႔ ထင္ေနအံုးမွာေပါ့။ သူတို႔အတြက္ ေနာက္ထပ္ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားႏိုင္ေသးတာ ပဲလို႔ သူလည္း ေမွ်ာ္လင့္ေနအံုးမွာအမွန္ပါ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးလေလာက္ကစၿပီး သူ ဒီေဆးရုံကိုေရာက္လာကာ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးခ်က္ေတြ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေျဖထြက္လာေတာ့ ရုိးတြင္းျခင္ဆီအားနည္းတဲ့ ေရာဂါပါတဲ့။ အဲဒီေနာက္ ေသြးသြင္းေနရတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ <span style="color:blue;"><span style="color: rgb(102, 204, 204);">“ဘယ္လိုက ဘယ္လို ဒီေရာဂါက</span></span><span style="color: rgb(102, 204, 204);"> </span><span style="color: rgb(102, 204, 204);" >ရုတ္တရက္ ျဖစ္လာတယ္မသိဘူးဗ်ာ”</span> ဆိုတဲ့ သူ႔စကားသံ ၾကားမိတဲ့အခါ သူ႔ကို ကၽြန္မ အားေပးမိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာင္ အားမရျဖစ္ေနမိတတ္တဲ့ ကၽြန္မက သူ႔ကို စိတ္ဓါတ္မက်ဖို႔ အားေပးမိခဲ့တယ္။ သူေရာဂါ သက္သာေစဖို႔လည္း အမွန္တကယ္ကို လိုလားမိတယ္။ သူ႔မိသားစုရဲ႔ ကံတရားကလည္း ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုးရသလဲလို႔ ေတြးရင္း စာနာမိသလို၊ ကိုယ္ထက္ဆိုးတဲ့ <span style=""> </span>သူေတြရွိေနပါေသးလားလို႔ မ်က္၀ါးထင္ထင္ သိျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမက ေျပာဖူးတယ္ ကိုယ့္အထက္က သူေတြကို မၾကည့္နဲ႔တဲ့ ကိုယ့္ေအာက္ က လူေတြကိုသာၾကည့္တဲ့၊ <span style=""> </span>ဒါနဲ႔တင္ ကိုယ္က သူတို႔ထက္ေတာ့ သာေသးပါလားဆိုတာ သိျမင္လာမယ္တဲ့။ ဒါမွလည္း လူဆိုတာ ေက်နပ္မွဳေလးရွိလာမယ္ေပါ့။ <span style=""> </span><span style=""> </span>ကၽြန္မတို႔ မေက်နပ္မွဳေလးေတြ ရွိရင္ အေမဆံုးမ ခဲ့တာပါ။ (အဲဒီစကားကို တစ္ခါက ရုပ္ရွင္ မင္းသားႀကီး ေမာင္သင္ ကိုယ္တိုင္ေျပာခဲ့ဖူးတာလို႔ ဆိုပါတယ္)</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မညီမတို႔ရဲ႔ အားေပးစကားမ်ားေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆရာေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔အေမရဲ႔ မ်က္ႏွာမ်ားက ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿပံဳးရႊင္သြားတာကို ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း သူအလုပ္မွဆက္လုပ္ ႏုိင္ပါအံုးမလားလို႔ စိုးရိမ္ေနသလို၊ သူ႔မိခင္ကလည္း သူ႔သား လူလိမၼာ ေလးမွွျဖစ္ရျခင္းကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုပါပဲ။ သူ႔သားေလးမွ မလုပ္ႏိုင္မကိုင္ႏိုင္ေတာ့ရင္ <span style=""> </span>သူတို႔ဘ၀က မလြယ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မနားလည္မိတာေၾကာင့္ သူ႔အေမကိုလည္း စာနာမိသလို စိတ္မပူဖို႔ေျပာလိုက္မိပါတယ္။<span style=""> </span>အခုတစ္ခါက ၀မ္းသြားရင္းေသြးယိုတာေၾကာင့္ ေဆးရုံတက္ၿပီး ေသြးထပ္မံသြင္းရျခင္းပါပဲ။ အၿမဲတမ္းလည္း ႏွာေခါင္းေသြးယိုျခင္းနဲ႔ သြားဖံုးမ်ားေသြးယိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒါေၾကာင့္လည္း သူက သူ႔ေရာဂါကိုေပ်ာက္ပါ့မလားဆိုၿပီး ေျပာေနေလေတာ့ ေသြးကင္ဆာ ေတာင္ ေပ်ာက္ခဲ့ေသးတဲ့ လူနာေတြရွိေသးတာကို ေျပာျပရင္း ထပ္မံအားေပးမိပါတယ္။ သူလည္း ရုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီ အားနည္းတယ္ဆိုေတာ့ ေသြးကင္ဆာဟုတ္/မဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း အေသအခ်ာမသိခဲ့ပါ။ ေကာင္ေလးက <span style=""> </span>ကၽြန္မတို႔နဲ႔ စကားေျပာရတာ အားတက္လာသလို ေပ်ာ္သလိုလိုရွိလာပံုပါပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာေလး လန္းၿပီးၿပံဳးလာတယ္။ စကားေျပာရာမွာလည္း အားတက္သေရာ ျဖစ္လာတယ္။ ညေန ကၽြန္မတို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ <span style="color: rgb(102, 204, 204);" >ဒီည အမတို႔ရွိေန အံုးမယ္ ဆိုရင္ေကာင္းမွာပဲ</span><span style="color: rgb(102, 204, 204);"> </span>လို႔ ေျပာလာပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >သူ႔ကို ႏွဳတ္ဆက္ရင္း ကၽြန္မ အားေပးစကား ထပ္ေျပာမိပါေသးတယ္။ သူ႔အတြက္ ကၽြန္မ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္မိေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္မွဳဆိုတာ မရွိတဲ့အတြက္ <span style="color: rgb(102, 204, 204);" >အမ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္</span> လို႔သာ ေျပာခဲ့ၿပီး <span style=""> </span>ေဆးရုံရဲ႔ အခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style=""></span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-1095216760751391804?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-85584848458774247352010-05-09T01:01:00.003+06:302010-05-09T01:01:00.272+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S-UP0KFiRoI/AAAAAAAAAf8/8fz6RPBtbkY/s1600/mother+day.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S-UP0KFiRoI/AAAAAAAAAf8/8fz6RPBtbkY/s320/mother+day.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468794711246521986" border="0" /></a><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေဖဆံုးေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက ေက်ာင္းသား/သူအရြယ္ေတြသာျဖစ္ပါေသးတယ္။ အေမက အေဖမရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလို႔ရေသးတဲ့ အရြယ္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ေရွ႔ေရးကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေမက ေက်ာင္းဆရာမပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတို႔ကို ေက်ာင္းဆက္ထားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က အေမလည္း ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ အလုပ္ဆိုလို႔ လိုင္းကားေလးတစ္စီးသာေထာင္ျပီး ရန္ကုန္နဲ႔ျပည္ ကိုေျပးဆဲြပါတယ္။ အေဖရွိကတည္းက အေဖလုပ္ခဲ့တဲ့ <span style=""> </span>အလုပ္ပါ။ ၈၈ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း အေဖလည္း အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဒီအလုပ္ေလးကို ၀င္ေငြရဖို႔ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာပါ။ အေဖကိုယ္တိုင္ ရန္ကုန္-ျပည္ ခရီးစဥ္ကို လိုက္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ မၾကာပါဘူး အေဖလည္း ေသြးတိုးရွိတာေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ျပတ္ကာ အိပ္ရင္း ေသဆံုးသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေဖမရွိတဲ့အခါ အေမကပဲ မိန္းခေလးတန္မဲ့ ဒီအလုပ္ကို ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္လာရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို ေက်ာင္းထားေပးခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းလခနဲ႔က်ဴရွင္ဖိုးအျပင္ သား/သမီးမ်ားကို မုန္႔ဖိုးေကာင္းေကာင္း မေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ၈၈ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ားမွာ အေဖကမရွိ။ စီးပြားေရးေတြကက်ဆင္း အလုပ္အကိုင္ေတြ ကေမာက္ကမမို႔ အဲဒီအခ်ိန္ကာလေတြမွာ အေမနဲ႔ကၽြန္မတို႔လည္း အေတာ္ေလး ဒုကၡေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ကိုယ္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ ဆိုသလိုပါပဲ၊ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔မိသားစု အခက္အခဲကို ဘယ္သူမွေသခ်ာသိႏိုင္မယ္ မထင္ပါ ဘူး။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေမက ကၽြန္မတို႔ကို ပညာေရးေတာ့ အျပည့္အ၀ေပးခ်င္တာေၾကာင့္ ကားအေရာင္းအ၀ယ္လည္း မိန္းမတန္မဲ့ လုပ္ခဲ့သလို၊ <span style=""> </span>နယ္စပ္တစ္ေနရာထိ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ သူ႔တပည့္မ်ားနဲ႔ လိုက္သြားခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ဒါေတြက အိမ္ေထာင္ဦီးစီး ျဖစ္တဲ့ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ အေမ႔ရဲ႔ရုန္းကန္မွဳေတြပါ။ အဖြားကသိေတာ့မွ အေမ႔ကို တားျမစ္ၿပီး ဘာမွမလုပ္ခိုင္းပဲ သူနဲ႔သာ အတူေနေစပါတယ္။ အဖြား (အေမအရဲ႔ အေမ) က ပိုက္ဆံရွိလူတန္းစားမို႔ အေမနဲ႔ကၽြန္မတို႔ကို သူ႔အိမ္မွာေနေစၿပီး ေကၽြးေမြးထားလို႔သာ အေမ့အတြက္ အနည္းငယ္သက္သာရာရခဲ့တယ္ ဆိုရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အေမ့မွာ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ အေဖနဲ႔ကတည္းက စုေဆာင္းထားတဲ့ ေရႊတိုေရႊစေတြကို ေရာင္းခ်ရေတာ့တာေပါ့။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေမက စိတ္ဓါတ္ႀကံခိုင္သူ တစ္ဦးပါ။ အေဖရွိစဥ္ကတည္းက အေမက အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းရွိလို႔ အေဖကေတာင္ အေမ႔ကို ဦးစားေပးၿပီး ေမးျမန္းလုပ္ကိုင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတို႔ကို အေမက စိတ္ဓါတ္မက်ပဲ ယခုထိ ေကၽြးေမြးျပဳစုလာႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေမနဲ႔ ကၽြန္မတို႔က တစ္ခါတစ္ေလ ညီအစ္မေတြလိုပါပဲ။ အေမက ကၽြန္မတို႔ကို ညီအစ္မေတြလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာဆိုဆက္ဆံပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းလည္းေျပာတတ္တယ္။ ဆူစရာရွိ ဆူသလို ရယ္စရာရွိရယ္တတ္တယ္။ ဆရာမျဖစ္တဲ့အတြက္ စည္းကမ္းေတာ့ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက ထမင္းပန္းကန္ ဟင္းပန္းကန္၊ ေရခြက္ စတာေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ေရာင္စီ သတ္မွတ္ေပးထားသလို၊ ထမင္းစားရင္ အသားဟင္း တတုံးပဲ စားရပါတယ္။ ထမင္းကေတာ့ ကိုယ္စားႏိုင္သေလာက္ေပါ့။ အပိုေတာ့မျဖစ္ေစရပါဘူး။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" > <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မတစ္ေတြကလည္း အေဖမရွိတဲ့ေနာက္ အေမ႔ကိုပဲ မွီခိုအားထားရၿပီး၊ အေမ႔ကိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုတိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကဆို သူတို႔ကို ခ်စ္ႀကိဳက္ၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္းကိုပါ မခၽြင္းမခ်န္ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔ေလာက္မပြင့္လင္းခဲ့ဘူး။ အခ်ဳိ႔ကိစၥေတြဆို လ်ဴိ႔၀ွက္တတ္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးကို ေျပာေနစရာမလိုဘူးလို႔ထင္လို႔ပါ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တစ္ခါတစ္ေလ အေမနဲ႔ ကၽြန္မသေဘာထားေတြ ကဲြလဲြတတ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ ကို အေမက သံေယာဇဥ္ အေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျဖစ္ခ်င္သမွ် အရာအားလံုးကို လိုက္လံျဖည့္ဆည္းေပးသလို၊ ျဖစ္လာသမွ်ကိုလည္း ေျဖရွင္းေပးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြကလည္း ဒီအေမ တစ္ေယာက္တည္း သာရွိေတာ့တာမို႔ အေမကို တန္ဖိုးထားၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ မိဘနဲ႔သားသမီး အဆင္မေျပတာ ရွိၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အားထားရာ အေလးထားရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအျဖစ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနမယ္ ဆိုတာကေတာ့ ေျပာဖို႔မလိုေအာင္ပါပဲ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အေမမ်ားေန႔အတြက္ အမွတ္တရ အေမ႔အေၾကာင္းေရးသားျခင္းပါ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Arial;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8558484845877424735?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-83929892342197785152010-05-02T00:12:00.001+06:302010-05-01T20:39:09.878+06:30<span style="font-size:130%;">အိုိ........ အို...<br />အို......... အို...<br />တစ္ရံတစ္ခါဆီက..<br />ပံုဂံရာဇ၀င္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမွာ..<br />မွတ္တမ္းတင္ခဲ့..<br />မင္းက်န္စစ္ႏွလံုးသားေ၀ဒနာ<br />နားမလည္ႏိုင္ေသာ မဏိစႏၵာရင္ထဲမွာ<br />အထင္လဲြစိတ္နာ<br />မခ်စ္လို႔ ပစ္သြားသူျမင္ရွာ<br /><br />မခ်စ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ပါ ခ်စ္ေသာမဏိစႏၵာ<br />အရွင့္သစၥာ ေထာက္ထားမညွာပဲ<br />ေဖာက္ျပားမိတဲ့ ႏွလံုးသားေစရာ<br />အေၾကာက္တရားမရွိလည္း<br />နားလည္ေက်းဇူးသိတတ္စြာ<br />ႏွလံုးသားကို ဖ်က္ေျခြက<br />သက္ေသျပခဲ့တာပါ မဏိစႏၵာ<br /><br />အိုး.. အိုး...<br />အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းမွမဟုတ္ပဲ မဏိစႏၵာ<br />ထား...ခဲ့တဲ့ ေမတၱာတရားက<br />အမွား..မဲ့တဲ့ သစၥာစကားေၾကာင့္သာ<br />မရဏအသက္ေဘးမွ<br />ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့တာ<br />ခ်စ္ေသာ မဏိစႏၵာ မင္းမသိရွာေပမယ့္ကြာ<br />သိခဲ့သူက အသိဆံုးက အရိႏၵမာ<br />ေမးၾကည့္ပါလား မဏိစႏၵာ<br />ေမးၾကည့္ပါဦး မဏိစႏၵာ...<br />ႏွလ့ုံးသားကိုအနီးစပ္ဆံုး<br />ေလ့လာခဲ့တဲ့ အရိႏၵမာအသိဆံုးပါ..<br />အိုး....အိုး....</span><br /><br /><br /><br /><object style="height: 344px; width: 425px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3EqiUrnFw6g"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3EqiUrnFw6g" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">ဒီသီခ်င္းေလးက ျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းျဖစ္တဲ့အျပင္ ျမန္မာရာဇ၀င္ သမိုင္းေၾကာင္းထဲက အခ်စ္ အေၾကာင္းကို ေဖာ္ညႊန္းထားတာေၾကာင့္လည္း ႏွစ္သက္မိပါတယ္။<br /><br />သံစဥ္ေလးေကာင္းသလို၊ နားေထာင္လို႔လည္း ေကာင္းၿပီး အလြမ္းသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိလို႔ ဒီသီခ်င္းကိုပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။<br />ပိုးအိစံ အသံေလးနဲ႔ ဒီသီခ်င္းက ပိုလိုက္ဖက္မယ္ထင္လို႔႔ ပိုးအိစံဆိုထားတာကို တင္လိုက္ ပါတယ္။ အျခားသီဆိုထားသူမ်ား အေျမာက္အမ်ားရွိပါတယ္။<br /><br />မက္မက္ေရ... အဆင္ေျပတယ္..ဟုတ္ !<br />ေၾကြးဆပ္ၿပီးၿပီေနာ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8392989234219778515?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-29814168683985236432010-04-26T22:30:00.003+06:302010-04-27T14:15:25.330+06:30<span style="font-size:130%;">သူတပါးတို႔၏ အျပစ္ကိုျမင္လြယ္၏။<br />မိမိ၏အျပစ္ကို ျမင္ႏိုင္ခဲ၏။<br />သူတပါးတို႔၏ အျပစ္တို႔ကို ဖဲြလႊင့္သကဲ့သို႔လႊင့္တတ္၏။<br />မိမိ၏အျပစ္ကိုကား ဖံုးတတ္၏။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Easily seen is the fault of others,<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">but one's own is difficult to see.<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Like chaff one winnows another's faults,<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">but hides one's own,<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">even as a carfty fowler<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">hides behind sham branches.</span><br /><br />သူတပါး၏ အျပစ္ကို အစဥ္ရွဳ၍<br />အၿမဲ သူတပါးကို ကဲ့ရဲ႔တတ္ေသာသူမွာ<br />ကာမစေသာ အာသေ၀ါတရားတို႔သည္ တိုးပြားကုန္၏။<br />ထိုသူသည္ အာသေ၀ါ ကုန္ခမ္းသည္<br />ရဟႏၱာအျဖစ္မွ ေ၀းေလ၏။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">He who seeks another's faults,<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">who is ever censorious</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">his cankers grow.<br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);">He is far from destruction of the cankers.<br /><br />ဓမၼပဒ<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-2981416868398523643?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-44538999972602488872010-04-19T23:11:00.001+06:302010-04-19T23:15:48.641+06:30<a href="http://photobucket.com/images/birds" target="_blank"><img src="http://i249.photobucket.com/albums/gg240/LaGambler4/BIRDS%20AND%20BIRDHOUSES/birds-3.gif" alt="Birds Pictures, Images and Photos" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 153, 0);"><br /></span><span style="font-size:130%;">သူကမုန္းလည္း...<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">အမုန္းမဖက္ ေမတၱာလက္ႏွင့္<br />ေပြ႔ဖက္ေခၚငင္ ၿပံဳးပန္းဆင္ပါ။<br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br />သူကၿငိဳျငင္...<br />အျပစ္တင္လည္း ခ်စ္ခင္ရုိးသား<br />ျမတ္စိတ္ထား၍ စကားခ်ဳိျမ<br />ႏွဳတ္စကားလွကို ဖြဖြဆိုပါ။<br /><br />သူကရန္ရွာ...<br />ျပဳမူပါလည္း ညင္သာသက္သက္<br />ခြင့္လႊတ္လ်က္ႏွင့္ ႏွွစ္ဖက္ႏွစ္၀<br />ေအးၿငိမ္းရေအာင္ လမ္းျပေဆာင္ပါ။<br /><br />ေမတၱာ, သစၥာ...<br />အနစ္နာႏွင့္ ဘယ္ခါမဟူ<br />စိတ္ထားျဖဴစြာ ေနတတ္ပါမွ<br />သင္၏ဘ၀ ေအးခ်မ္းရလိမ့္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4453899997260248887?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-86954612216617907642010-04-16T23:43:00.010+06:302010-04-17T12:14:03.517+06:30<span style="font-size:130%;">သႀကၤန္တြင္း ေန႔လည္ဖက္ အြန္လိုင္း၀င္မိတဲ့ ကၽြန္မကို မိုးေသြးငယ္က မေလးဘေလာ့ဂါမ်ား ဆိုက္မွာ သႀကၤန္ပဲြေလးလုပ္ထားတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚတာေၾကာင့္ အဲဒီမွာ သႀကၤန္သီခ်င္းမ်ား နားေထာင္ရင္း ေရပက္ၾကတယ္။<br /><br />အၾကတ္ေန႔ကလည္း ေန႔လည္ပိုင္း မေလးဘေလာ့ဂါမ်ားဆိုက္မွာ သႀကၤန္ေရကစားရင္း ေပ်ာ္ ေနမိပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သဇင္ဏီက ကန္ေတာ္ႀကီးက မ႑ပ္တစ္ခုမွာ ဗံုးေပါက္တာ ၾကားတယ္ ေသခ်ာလား၊ မေသခ်ာဘူး လား မသိေသးလို႔ ေမးေနတယ္ဆိုၿပီး ၀င္ေျပာပါတယ္။ ပထမေတာ့အမွတ္တမဲ့ သူေရးတာကိုမဖတ္မိေသးဘူး။ ေနာက္မွ သူေျပာတဲ့သတင္းကို အိမ္က ညီမတစ္ေယာက္ကိုေျပာမိေတာ့ ေကာလဟာလ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ခ်ဳိၿပံဳးေတာင္ ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာျပတ္တယ္ဆိုၿပီး ေကာလဟာလျဖစ္သြားတာပဲလို႔ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚကထြက္ျပီး၊ မၾကာပါဘူး အိမ္ကိုဖုန္း၀င္လာတယ္။ ကန္ေတာ္ၾကီးက မ႑ပ္ မွာ ဗံုးေပါက္လို႔တဲ့။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒီသတင္းကမွန္ျပီထင္တယ္လို႔ မ၀ံ့မရဲေတြး...။ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီဖုန္းလွမ္း ဆက္မိေသးတယ္။<br /><br />ဟုတ္တယ္ တကယ္ပဲ ဗံုးေပါက္တာ...<br />ကိုယ္နဲ႔သိတဲ့သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ အႏၱရယ္ကင္းၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ လူ အမ်ားႀကီးေတာ့ ဒဏ္ရာလည္းရ၊ အသက္လည္းဆံုးရွဳံးၾကတယ္တဲ့ေလ။ ညေနပိုင္းသတင္း မွာေတာ့ ေၾကျငာတယ္။<br /><br />၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၅ ရက္ သၾကၤန္ အၾကတ္ေန႔၊ မြန္းလြဲ ၃ နာရီခန္႔အခ်ိန္က ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ ၿမိဳ႕နယ္၊ ကန္ေတာ္ႀကီး ကန္ပတ္လမ္းရွိ X2O မ႑ပ္ေရွ႕တြင္ ဗံုးသံုးလံုး သံုးမိနစ္ျခား၍ ဆက္တိုက္ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း နဲ႔ ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရသူ အမ်ားအျပားရွိခဲ့ကာ ေသဆံုးသူမ်ားလည္း ရွိေၾကာင္း၊ ဒဏ္ရာရရွိသူမ်ားကိုေတာ့ ရန္ကုန္ ျပည္သူ႕ေဆး ႐ံုႀကီးမွာ တင္ပို႔ထားေၾကာင္း ေတြပါပဲ။ လူဦးေရေတြကေတာ့ စာရင္းေကာက္ ခ်က္ေတြအရ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဒီသတင္းေၾကာင့္ လူတိုင္း ထိန္႔လန္႔ ၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />ကိုယ့္ရဲ႔ျမန္မာ့ရုိးရာသႀကၤန္တြင္းမွာျဖစ္ရတယ္ဆိုေတာ့လည္း တကယ္ကိုစိတ္မေကာင္းဘူး။ အျပစ္မဲ့ ေသဆံုးသြားၾကသူေတြကိုလည္း သနားမိတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ အျဖစ္အပ်က္ေတြက တကယ္ျမန္ဆန္လြန္း ပါတယ္။ အေမတို႔ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သြားသတိရမိတယ္။ <span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္</span>တဲ့ ခုေတာ့တကယ္ကို လက္ေတြ႔ႀကံဳေနၾကရတယ္။ မနက္ကေတာင္ သူတို႔အဖို႔ေပ်ာ္ျမဴးလို႔ေကာင္းတုန္း ေန႔လည္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ပ်က္စီးကုန္ၾကတယ္။ သူတို႕ကိုယ္သူတို႔လည္း ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ ဘယ္သူမွေတြးထင္မိမယ္ မထင္ဘူး။ အတိတ္က အကုသိုလ္အက်ဳိးေပးေတြပဲ ျဖစ္မလား။ ခုဘ၀မွာ ဒီလိုအျဖစ္နဲ႔ႀကံဳရေပမယ့္ ေနာက္ဘ၀ေတြမွာ ကုသိုလ္ကံတရားမ်ား ေကာင္းၾကေစဖို႕ကို ကၽြန္မအေနနဲ႔ ဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္။ ဒဏ္ရာရသူမ်ား သက္သာ ေပ်ာက္ကင္းၿပီး ေသဆံုးသူမ်ားလည္း ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ၾကပါေစလို႔ ႏွစ္သစ္နဲ႔အတူ ကၽြန္မတို႔ ၀ိုင္း၀န္းဆုေတာင္း ေပးၾကရေအာင္လား...။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8695461221661790764?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-45403125984949129222010-04-11T01:30:00.005+06:302010-04-11T20:45:00.852+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BhluIRM2I/AAAAAAAAAfk/TJxGqu02GZo/s1600/thingyan.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 265px; height: 168px;" src="http://2.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BhluIRM2I/AAAAAAAAAfk/TJxGqu02GZo/s400/thingyan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458470049038807906" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BICiUnK2I/AAAAAAAAAe0/YRGFDETdse0/s1600/car.jpg"><br /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:130%;" >သၾကၤန္ဆိုတဲ့အသံၾကားရင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတိုင္းကေတာ့ ရင္ခုန္ၾကမယ္လို႔ထင္ပါရဲ႔။ ကၽြန္မလည္း အခုခ်ိန္မွာ သၾကၤန္ကို မလည္ပတ္ေတာ့ဘူး ဆိုေပမယ့္ သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ႔တင္ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမိသလိုလို ျဖစ္တုန္းပါပဲေလ။ <span style=""> </span>ပိေတာက္ပန္းေတြပြင့္တဲ့ သည္သၾကၤန္ကာလကို ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ဘယ္သူမွေမ့ႏိုင္ၾကမယ္မထင္ပါဘူး။</span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BDBfzoCzI/AAAAAAAAAec/8_c43lXtz_I/s1600/%E1%80%95%E1%80%AD%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%80%E1%80%B9.%E1%81%82.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 256px; height: 152px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BDBfzoCzI/AAAAAAAAAec/8_c43lXtz_I/s400/%E1%80%95%E1%80%AD%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%80%E1%80%B9.%E1%81%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458436441370004274" border="0" /></a></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >သၾကၤန္ႏွင့္ ပိေတာက္ပြင့္ခ်ိန္ကလည္း ၾကံဳၾကိဳက္တတ္တာေၾကာင့္ ပိေတာက္ပန္းမ်ားကို ႏွစ္သစ္နဲ႔အတူ အၿမဲယွဥ္တဲြၿပီး ျမင္ေတြ႔ရတာကိုက ကၽြန္မတို႔ရင္ထဲ ထူးထူးျခားျခားရွိလွပါတယ္။ <span style=""> </span><span style=""> </span>ပိေတာက္ပန္းပြင့္တိုင္း သၾကၤန္ေရာက္ျပီဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မတို႔ငယ္စဥ္ကတည္းက သိမွတ္ထားေလ့ရွိၾကတယ္။ သၾကၤန္မွာရြာတဲ့ မိုးစက္မိုးေပါက္ေလးမ်ားက်တာနဲ႔ “ေဟး၊ မနက္ျဖန္ဆို <span style=""> </span>ပိေတာက္ေတြပြင့္ၿပီ” လို႔ေအာ္ဟစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပန္းမပန္တတ္တဲ့ကၽြန္မ သႀကၤန္မွာ ပိေတာက္ ပန္းပြင့္ရင္ေတာ့ အေမ့ကိုေစ်းက ၀ယ္လာခိုင္းၿပီး ဘုရားတင္၊ ပန္းအိုးထိုးေလ့ရွိပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာသႀကၤန္ရက္မ်ားက အႀကိဳ၊ အက်၊ အၾကတ္၊ အတက္ေန႔ဆိုၿပီး ၄ရက္ျဖစ္ပါတယ္။ <span style=""> </span>ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ဆို ကေလးသူငယ္မ်ားသာ ေရပက္ေလ့ရွိၾကတာပါ။ အႀကိဳေန႔ ေရႊရင္ေအးလုပ္ဖို႔ မုန္႔လက္ေဆာင္း၊ အုန္းႏို႔ရည္၊ ေရခဲ၊ ေပါင္မုန္႔ စတာေတြ ၀ယ္ဖို႔အတြက္ ေစ်းသြားရင္ ကေလးမ်ားက ေရျပြတ္ေလးမ်ားနဲ႔ ေရလိုက္ပက္ၾကပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ေစ်း၀ယ္လာသူေတြ ေရပက္ရတာကိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရပါတယ္။ အဲဒီလို ကေလးေတြေရပက္ရင္ ကၽြန္မကေတာ့ အျခားသူေတြလို ထြက္မေျပးပဲေရပက္ခံပါတယ္။<span style=""> </span>ဒါမွလည္း ကေလးေတြလည္းေပ်ာ္မွာေပါ့။ အခုေတာ့ သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ကိုပဲ ေရပက္မ႑ပ္ မ်ားက ေရပက္ေနၾကသလို၊ ေရပက္ခံကားမ်ားကလည္း ေရပက္ခံထြက္လည္ေနၾကပါၿပီ။ အရင္တုန္းက ပံုစံနဲ႔ေတာ့ ဘယ္တူေတာ့ပါ့မလဲ။</span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BICiUnK2I/AAAAAAAAAe0/YRGFDETdse0/s1600/car.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 258px; height: 158px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BICiUnK2I/AAAAAAAAAe0/YRGFDETdse0/s400/car.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458441956783237986" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လြန္ခဲ့တဲ့အတိတ္ေတြက သၾကၤန္ကို မ႑ပ္မွာေရပက္ဖို႔ထက္ ေရပက္ခံထြက္ဖို႔ကိုသာ စိတ္ ၀င္စားခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္မ၊ ခုေတာ့လည္း ဘယ္မွမလည္ျဖစ္ေတာ့ပဲ အိမ္ထဲမွာ တီဗြီေလးၾကည့္ရင္း၊ စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရတာ ႏွစ္အေတာ္ေတာင္ၾကာသြားပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုအရင္က <span style=""> </span>ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့သၾကၤန္ကိုေတာ့ ဘယ္ေမ့အံုးမလဲေနာ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="font-size:85%;">ဟိုးအရင္ ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးခါစနဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဘ၀တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္လည္</span><span style="font-size:85%;">ရတာကို အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ ျမဴးတူးခဲ့ဖူးတာေပါ့ေလ။ ၂၀ေက်ာ္စအရြယ္ဆိုေတာ့ သႀကၤန္ဆိုရင္</span> <span style="font-size:85%;">လည္ခ်င္ပတ္ခ်င္တဲ့ သႀကၤန္ပိုးေလးေတာ့ အနည္းငယ္၀င္တတ္ၾကတာပဲ။ အဲဒီတုန္းကမ်ားဆို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သႀကၤန္လည္ဖို႔ ကားဌားရတာနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္ဖို႔ စည္းရုံးႏိုးေဆာ္ရတာနဲ႔၊ သႀကၤန္မတိုင္ခင္ကတည္းက အစီအစဥ္ေတြေရးဆဲြခဲ့ရတာ ပင္ပန္းတယ္လို႔ေတာင္</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">မထင္ခဲ့မိဘူး။ အေမကလည္း ကၽြန္မကို ဘာမွသာမေျပာတယ္၊ သူ႔သမီး ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတာကို မ်က္စိစပါးေမႊးစူးမွာအမွန္ပါပဲ။ ကိုယ္က လည္ခ်င္တဲ့သူဆိုေတာ့ ကိုယ္ကပဲ ေဆာင္ရြက္ရတယ္။</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p>မနက္မိုးလင္းရင္ လည္မယ့္ကားက ကၽြန္မအိမ္ေရွ႔ကို ၆နာရီေလာက္ဆို အဆင္သင့္ေရာက္ ေနပါၿပီ္။ အိပ္ယာက ေစာေစာစီးစီးမထတတ္တဲ့ကၽြန္မ အဲဒီေန႔ေတြဆို အေစာႀကီးႏိုးေန ေတာ့တယ္။ ေပ်ာ္ဖို႔ဆို အဲေလာက္အထိ ၀ီရိယေကာင္းခဲ့တာ ခုမွကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသခ်ာျပန္ ေတြးမိေတာ့တယ္။ သႀကၤန္လည္ဖို႔ကားက ကၽြန္မအိမ္ကစထြက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကို တအိမ္စီ လွည့္ပတ္ေခၚရတာနဲ႔တင္ <span style=""> </span>အခ်ိန္က အေတာ္လင့္သြားပါတယ္။ ေရပက္ခံစထြက္ေတာ့ ၁၀နာရီေလာက္ေပါ့ မ႑ပ္ေတာ္ေတာ္ စံုစံုလင္လင္ကို လည္ျဖစ္ၾကတယ္။ အခုလို <span style=""> </span>မ႑ာပ္ေတြကလည္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုဆက္ၿပီး သြားလို႔မရေလာက္ေအာင္ လမ္းေတြက အရမ္းႀကီး့ပိတ္ၾကပ္မေနပါဘူး။ <span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္လည္း ကားနဲ႔လည္ရပတ္ရတာ တကယ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီး၊ ရင္ခုန္ခဲ့ရတယ္။ <span style=""> </span>အဲဒီလိုနဲ႔ သၾကၤန္လည္တာကို သေဘာက်ၿပီး ၄၊ ၅ႏွစ္ေလာက္ <span style=""> </span>ဆက္တိုက္လည္ခဲ့ဖူးတယ္။ လည္မယ့္သာလည္တာ အဲဒီတုန္းကလည္း မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ အပက္ခံရလို႔ ေရမႊမ္းၿပီးအသက္ရွဳမရျဖစ္<span style=""> </span>မေသတာကံေကာင္းပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီႏွစ္မွာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ေယာက်ာၤးေလး အေဖာ္ကလည္းမပါဘူးေလ။ အဲဒီႏွစ္ေနာက္ပိုင္းကစၿပီး သႀကၤန္ဆို ေရပက္ခံထြက္ဖို႔ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္သြားမိတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေနာက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာ ေစ်းသႀကၤန္ဆိုတာ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ အဲဒီေစ်းသႀကၤန္ဆိုလည္း တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြ အတူခ်ိန္းဆိုၿပီး သြားခဲ့ၾကေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မေနာက္ဆံုး ေရာက္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့ မာမီေတြ အေပၚထပ္ကေန ကက္ဆက္ ေတြဖြင့္ၿပီး ကၾကေလရဲ႔။ အဲဒီႏွစ္က ကၽြန္မတို႔လည္း ၾကြက္စုတ္ျဖစ္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္။ အေတာ္ကိုဆိုးတာပဲ၊ အဲဒီေလာက္အထိ ေရပက္ၾကမွန္း မသိဘူးေလ။ အရင္ႏွစ္ေတြက အဲဒီလို မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့..။ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့ဘူး။ ခုဆို အဲဒီေစ်းသႀကၤန္ကလည္း အေတာ္စည္ကားတဲ့ ေရသဘင္ပဲြေတာ္ကို ျဖစ္လို႔ပဲေလ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BGJ5T-f6I/AAAAAAAAAes/orXHMNFbnS8/s1600/%E1%80%9E%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 228px; height: 236px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BGJ5T-f6I/AAAAAAAAAes/orXHMNFbnS8/s320/%E1%80%9E%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458439884190416802" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="font-size:85%;">ေက်ာင္းျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သႀကၤန္ကို္မလည္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း မဆံုဆည္း ျဖစ္ေတာ့တာလည္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ခပ္စူးစူးပိုက္ေလးေတြကိုလည္း ေၾကာက္တာပါတယ္။ း))) အေတာ္လည္းလည္ခဲ့ၿပီးၿပီကိုး။ သၾကၤန္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္မွာေတာ့ ညီမတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ </span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">ခရီးထြက္ခဲ့ဖူးေသး တယ္။ သႀကၤန္တြင္းခရီးသြားရတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္လၿမိဳင္ဘုရားဖူးေရာက္သြား တာဆိုေတာ့ ဘုရားဖူးျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ ေက်နပ္မိတယ္။ အမွတ္တရလည္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ သၾကၤန္ဆို အိမ္မွာပဲေနျဖစ္ေတာ့တယ္။ အသက္ကလည္းႀကီးလာၿပီဆိုေတာ့ း)) ကိုယ့္အတြက္ဆိုတာေလးလည္း စဥ္းစားမိလာျပန္တယ္။ ရိပ္သာေတာ့ မသြားျဖစ္ေသးဘူး။ း))</span></span></p><span style="font-size:85%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BGJ5T-f6I/AAAAAAAAAes/orXHMNFbnS8/s1600/%E1%80%9E%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8.jpg"><br /></a></span><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >မႏွစ္ကသၾကၤန္ကလည္း အလည္ထြက္ၾကတဲ့ ညီမေတြေျပာျပပံုအရဆို အေတာ္ေလးေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ <span style=""> </span>သူတို႔ေျပာပံုအရဆိုရင္ အက်င့္စာရိတၱမေကာင္းတဲ့ <span style=""> </span>လူအခ်ဳိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ရုိးရာ သႀကၤန္ပဲြေတာ္က ပ်က္လုနီးနီးျဖစ္ေနသလိုပါပဲ။ သႀကၤန္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားအားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရုိးရာအေမြကုိ ကိုယ္ကပဲထိန္းသိမ္းရမွာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရုိးရာ ေရသဘင္ပဲြကို ကိုယ္ကပဲဖ်က္သလိုျဖစ္ေနမယ္။</span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BJ7oOKH1I/AAAAAAAAAfE/tMH3DsiILv8/s1600/%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%B9%E1%82%94%E1%80%9C%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%95%E1%81%9A.JPG"><br /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8Beb7kSs2I/AAAAAAAAAfM/I5mX-gBXkoA/s1600/%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%BC%E1%80%BD%E1%80%9B%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%A1%E1%80%AC%E1%80%B8.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8Beb7kSs2I/AAAAAAAAAfM/I5mX-gBXkoA/s200/%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%BC%E1%80%BD%E1%80%9B%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%A1%E1%80%AC%E1%80%B8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458466582312432482" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >သႀကၤန္တြင္း အိမ္မွာရွိေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔အေမကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အစဥ္အလာ မပ်က္လုပ္ၾကတဲ့ ေရႊရင္ေအးနဲ႔ <span style=""> </span>မုန္႔လံုးေရေပၚလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ <span style=""> </span>သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ကို ေရႊရင္ေအးလုပ္ၿပီး လာသမွ် ဧည့္သည္တိုင္းကို ေရႊရင္ေအးနဲ႔ဧည့္ခံပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BfxXRU49I/AAAAAAAAAfU/RxxnOaQLXlk/s1600/%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%B9%E1%82%94%E1%80%9C%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%95%E1%81%9A.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 155px;" src="http://4.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S8BfxXRU49I/AAAAAAAAAfU/RxxnOaQLXlk/s200/%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%B9%E1%82%94%E1%80%9C%E1%80%B6%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%95%E1%81%9A.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458468050037957586" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span><span style="font-size:85%;">မုန္႔လံုးေရေပၚ ကို ေတာ့ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ွမွ လုံးတာေၾကာင့္၊ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴၾကၿပီး အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကို လိုက္ၿပီး ေ၀ငွပါတယ္။</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S79AoAnN21I/AAAAAAAAAeE/LUqIZ1xrdJ4/s1600/thingyan+festival.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 256px; height: 138px;" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S79AoAnN21I/AAAAAAAAAeE/LUqIZ1xrdJ4/s400/thingyan+festival.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458152329499761490" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="font-size:85%;">သႀကၤန္ပဲြေတာ္ကို လူတိုင္းလူတိုင္း သတိရၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ သတိရစရာအေၾကာင္းမ်ား </span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">လည္းရွိၾကမွာပါ။ အေ၀းေရာက္ေနၾကတဲ့ သူအခ်ဳိ႔လည္း ျမန္မာ့သႀကၤန္ပဲြကို လြမ္းဆြတ္ေနၾက ပါလိမ့္မယ္။ အခ်ဳိ႔သူမ်ားကလည္း သႀကၤန္မွာဆံုေတြ႔ရင္း နဖူးစာရြာလည္ၾကလို႔ ေပါင္းဖက္သြား ၾကတာေတြေတာင္ရွိၾကေလရဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရဲ႔အတိတ္သၾကၤန္ေတြက အရိပ္သဏၭာန္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ဆိုၾကေပမယ့္၊ လာမယ့္ႏွစ္သၾကၤန္ကိုေတာ့ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ထိန္းသိမ္းၾကရင္း၊ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေစဖို႔ သတိထားရပါ မယ္။<br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးပဲ ကိုယ္၊ စိတ္ႏွလံုး ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">မႏွစ္က ဖိုးဂ်ယ္ တဂ္ထားတာေလးကို ကြန္နက္မရတာေၾကာင့္မေရးျဖစ္လိုက္ဖူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သႀကၤန္ အလြမ္းေျပေလးအျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ပံုမ်ားကို Google မွရယူပါတယ္။ မုန္႔လံုးေရေပၚကေတာ့ အိမ္ကလုပ္ထားတာေလးပါ။<br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4540312598494912922?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-38763861608156845042010-04-06T00:20:00.002+06:302010-04-06T00:28:28.269+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S7oi3oDmhmI/AAAAAAAAAd8/Nmmcn3SBaSI/s1600/IMGP6643%5B1%5D.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 133px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S7oi3oDmhmI/AAAAAAAAAd8/Nmmcn3SBaSI/s200/IMGP6643%5B1%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456712237553452642" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">ဘ၀ကို<br />တစ္ကျပန္ျပန္စရတာ<br />ဟန္မက်လွဘူး။<br /><br />မွားသြားရင္ ဘြာေတး<br />ကေလးေတြလို လုပ္မရ<br />ဒုကၡနဲ႔ရူး။<br /><br />အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွဖတ္ဖူးတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ကဗ်ာေလးကတိုေပမယ့္ အဓိပၸါယ္က အေတာ္ေလး ေလးနက္လို႔ သေဘာက်ၿပီးကူးထားမိရာက ပိုစ့္တင္ျဖစ္သြားတယ္။<br />ပံုကိုေတာ့ http://photobucket.com မွကူးယူပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-3876386160815684504?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-78386095617858716792010-04-02T06:00:00.005+06:302010-04-05T23:08:08.742+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S7SlBrwCZpI/AAAAAAAAAds/fIRevJ9NOVc/s1600/thinking.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S7SlBrwCZpI/AAAAAAAAAds/fIRevJ9NOVc/s320/thinking.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455166496995174034" border="0" /></a><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူတိုင္းမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အေတြးေတြရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ္ေတြးခ်င္သလိုေတြးသလို သူကလည္း သူေတြးခ်င္သလို ေတြးမွာပါပဲ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ္လိုရာေတြကို ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ေတြးမိတာ မ်ဳိးလည္းရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက လူတစ္ဦးနဲ႔တဦး မတူညီတဲ့ အေတြးမ်ားေၾကာင့္ လဲြမွားမွဳေတြရွိတတ္တာကိုပါ။ ဒါကို ကၽြန္မကေတြးမိသြားတယ္။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အေၾကာင္းအရာတစ္ခုမွာ ကိုယ္က ကိုယ္သေဘာေပါက္သလို ေတြးလိုက္မိပါတယ္၊ သူကလည္း သူသေဘာေပါက္သလို ေတြးမိမွာအမွန္ပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေပၚမွာ အေတြးခ်င္းတူညီၾကဖို႔ တိုက္ဆိုင္ၾကဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္မွခဲယဥ္းပါလိမ့္မယ္။ အေတြးျခင္းမတူျပန္ေတာ့လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြလဲြမွားကာ၊ သေဘာထားေတြကဲြလဲြၾကျပန္ပါတယ္။ <span style=""> </span>ဒါကလည္း လူတိုင္းျဖစ္တတ္ၾကမယ္ထင္ပါရဲ႔။ သို႔ေပမယ့္ <span style=""> </span>ကိုယ္ေတြးတဲ့အေၾကာင္းအရာဟာ မွန္ကန္ဖို႔လိုပါတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႔စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ အေတြးစေတြျဖစ္မယ္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတြးမိတဲ့ အေၾကာင္းဟာ မွန္ကန္သလား ျဖစ္ႏိုင္သလားဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္ေ၀ဖန္ဆံုးျဖတ္သင့္္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကိုယ္ရဲ႔အေတြးေတြကေန<span style=""> </span>တစ္ဖက္သားအေပၚ ေဒါသျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ <span style=""> </span><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့အေတြးေတြပြားမေနပဲ၊ ေကာင္းတဲ့အေတြးမ်ားကိုသာ ေတြးႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ လူတိုင္းက အေတြးေတြနဲ႔မွမကင္းႏိုင္ၾကတာပဲမဟုတ္လား။ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ ဦးေတဇနိယကလည္း ကိေလသာကင္းေသာ အေတြးကိုသာျဖစ္ဖို႔ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္ေတြးလိုက္တဲ႔အေတြးထဲမွာ ေလာဘ ေဒါသ၊ ေမာဟမပါဖို႔ (ကိေလသာမျဖစ္ဖို႔) အေရးႀကီးပါတယ္တဲ့။ လူေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အေတြးထဲမွာ <span style=""> </span>ေမ်ာေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္မယ့္အလုပ္ကို ဉာဏ္နဲ႔ေတြးေတာစဥ္းစားၿပီးလုပ္ႏိုင္သလို အျခားသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေတြးမိမယ္ဆုိရင္လည္း စဥ္းစားႏိုင္မယ့္ဉာဏ္လိုပါတယ္။ အေတြးတိုင္းက မွ်တ ေနဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔တင္ အျခားတစ္ေယာက္အေပၚ ေဒါသမထြက္သင့္ပါဘူး။ သူေျပာ လိုက္တဲ့စကား၊ သူလုပ္လိုက္တဲ့အျပဳအမူ၊ ဒါေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ေဒါသျဖစ္စရာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္<span style=""> </span>တယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဒါကို ဆက္ၿပီး မေတြးသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ေဒါသကိုထပ္ၿပီး အေတြးပြားရင္ ေဒါသပဲ<span style=""> </span>ထပ္ျဖစ္လာမယ္။ ကိစၥရပ္ေတြနဲ႔ႀကံဳႀကိဳက္မွဳတိုင္းမွာ လဲြမွားမွဳဆိုတာေတြေတာ့ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ လဲြမွားမွဳေၾကာင့္ ကိုယ္ထင္ရာကို စြပ္စဲြေျပာဆိုမွဳေတြကိုလည္း မျပဳသင့္ပါဘူး။ <span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ေဒါသမထြက္ဖို႔ဆိုတာက အဲဒီလူတစ္ေယာက္ကို နားလည္ေပးဖို႔ပါ။ အဲဒီလူတစ္ေယာက္အေပၚကို ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ထိ နားလည္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ အစြန္းဆံုးထိေတြးၾကည့္ပါ။ ကိုယ္အင္မတန္ နားလည္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူအေပၚမွာေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ကြက္တာမ်ဳိးရွိတတ္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္နားအလည္ဆံုးသူက ကိုယ့္ကို နားလည္မွဳ ျပန္မထားႏိုင္တဲ့အခါမ်ဳိး၊ <span style=""> </span>ကိုယ့္ေစနာေတြကို အလဲြသံုးစားလုပ္ခံရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ကိုယ္မခံမရပ္ျဖစ္တာ ေတြဟာ အဲဒီလူအေပၚ ကိုယ္က တကယ္နားမလည္ႏိုင္ေသးတာပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ <span style=""> </span>ကၽြန္မအေနနဲ႔ အဲလိုမ်ဳိးႀကံဳေတြ႔ရတဲ့အခါလည္း သူ႔အေပၚကို ငါနားမလည္ႏိုင္ေသးပါလားဆိုတာ သိလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကို္ယ့္ဖက္က စိတ္မကြက္မိေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ လူ႔စိတ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းရအခက္ဆံုး အရာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ခန္႔မွန္းေနျခင္းဟာ စိတၱာႏုပႆနာအားထုတ္ေနျခင္းတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ကိုယ္ဘာေတြေတြးေနသလဲ ဆိုတာလည္း ကိုယ္သိေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >လူေတြရဲ႔ အားေနတဲ့စိတ္က အေတြးေပါင္းမ်ားစြာ ၀င္ေရာက္ေနရာယူတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူေတြရဲ႔ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ အဲဒီလူေတြ စိတ္မအားမလပ္ျဖစ္ၾကရၿပီး စိတ္ပင္ပန္းမွဳကို ခံစားေနရတယ္လို႔ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီလိုအေတြးမ်ားစြာနဲ႔ ေန႔ရက္ မ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနရလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေတြးဆိုတာ မ၀င္ေရာက္ဖို႔ တားဆီးလို႔မရပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ေတာ့ အာရုံေတြအေပၚအမွီျပဳၿပီး အေတြးေတြျဖစ္ေပၚေနၾကတာပါပဲ။ အာရုံမ်ား ေပၚမွာ အေတြးမ်ားစြာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အေတြးမ၀င္ေရာက္ဖုိ႔ကို<span style=""> </span>သတိထားၿပီးေနထိုင္လို႔<span style=""> </span>ရေပမယ့္ <span style=""> </span>စိတ္အားလပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အေတြးေတြ၀င္လာျပန္္ပါတယ္။ <span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style="color:blue;"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ကၽြန္မတို႔ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အကုသိုလ္အလုပ္ေတြမ်ားလွပါတယ္။ အကုသိုလ္ အလုပ္ကို ကာယကံ၊ ၀စီကံတို႔နဲ႔ မလုပ္မိရင္ေတာင္ အေတြးေတြထဲ (မေနာကံ) ကေန အကုသိုလ္ေတြ<span style=""> </span>ျဖစ္ပြားေနၾကပါတယ္။ သတိထားတတ္တဲ့ အက်င့္ကေလးကိုက်င့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေတြးတစ္ခု၀င္လာ တိုင္း သတိနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေနာက္ အက်င့္ပိုရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အေတြးေတြ နည္းပါးလာၿပီး သတိထားတတ္တဲ့ အခ်ိန္ကေလးပိုမ်ားလာမယ္လို႔ယူဆပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အရာတိုင္းကို သတိေလးထားၾကည့္ရပါတယ္။ အေတြးေတြေနရာမွာ သတိအစားထိုးတဲ့သေဘာပါပဲ။ အဲဒီအခါ အေတြးမ်ားစြာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္အေပၚ ေဒါသစိတ္ကေလး မာနစိတ္ကေလး မေက်မနပ္ျဖစ္တတ္တဲ့စိတ္ကေလးေတြ ေလ်ာ့နည္းသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါလည္း သတိအစားထိုးလာႏိုင္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွသာပါ။ ေျပာေတာ့သာလြယ္တဲ့ကိစၥပါ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အေတာ္ မလြယ္လွပါဘူး။ <span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span>တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကၽြန္မေတြးမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ေတာင္စဥ္ေရမရ ဆိုသလိုပါပဲ။ <span style=""> </span>လူတစ္ေယာက္ရဲ႔့ အေတြးေတြထဲမွာ စားခ်င္တာ၊ ၀တ္ခ်င္တာ၊ <span style=""> </span>သြားခ်င္တာ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ<span style=""> </span>အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတြကလည္း အေတြးထဲကို မၾကာခဏေရာက္လာတတ္ပါေသးတယ္။ <span style=""> </span>အဲဒီစိတ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႔အဖို႔ မကင္းလြတ္ေသးပါဘူး။ <span style=""> </span>အခုတေလာေတာ့ လူေတြရဲ႔စိတ္ ျဖစ္စဥ္ေတြကိုေတြးမိပါတယ္။ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္ရဲ႔ စိတ္ျဖစ္စဥ္ေတြလည္းပါပါတယ္။<span style=""> </span>ေလာေလာဆယ္မွာ ေတာ့ ေနထုိင္ရတာမေကာင္းလို႔ အဆင္မေျပျဖစ္တိုင္း ….</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >“ ငါဘာလို႔ ခဏခဏ ေဒါသေတြထြက္ေနပါလိမ့္” <span style=""> </span>လို႔ ေတြးေတြးမိေနပါေတာ့တယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ဏီလင္းညိဳ တဂ္ထားတဲ့ တဂ္ပိုစ့္ေလးပါ။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ဏီလင္းညိဳေရ အေတြးအေၾကာင္း အေတြးပြားၿပီးေတာ့ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေက်နပ္ပါေစ။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ဒီေလာက္ပဲေရးတတ္လို႔ပါ း)))</span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-7838609561785871679?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-40703264506757249612010-03-29T14:06:00.013+06:302010-03-29T23:18:57.852+06:30<div style="text-align: justify;"><a href="http://photobucket.com/images/searching" target="_blank"><img style="width: 182px; height: 143px;" src="http://i603.photobucket.com/albums/tt114/jamvideo/Searching.gif" alt="Searching Pictures, Images and Photos" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">ခင္ဗ်ားသိတဲ့ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးလူေတြကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား တစ္ခုခု သတိထားမိလိမ့္မယ္။ သူတို႔မွာ အလြယ္ကူဆုံးဆုိတဲ့ဘ၀ေတြ မရွိၾကပါဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့လူေတြဟာ အျခားလူအမ်ားစုထက္ ပိုျပီးေတာ့ ဒုကၡခံရ ၊ ပိုျပီးေတာ့ ရုန္းကန္ရေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီျဖစ္စဥ္မွာ သူတို႔ဟာ ဘ၀ရဲ႕ေကာင္းတဲ့အရာေတြကုိပဲ ရွာေဖြၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား ဒါကိုသတိျပဳမိလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ အေျခအေနေတြထဲမွာ ၊ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြထဲမွာ ေကာင္းတဲ့အရာေတြကို ရွာေဖြမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတဲ့အရာေတြကို ေတြ႔တာပဲ။ဆိုးတဲ့အရာေတြကို ရွာေဖြရင္ေတာ့ ဆိုးတဲ့အရာ ေတြပဲေတြ႔တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔အတြက္ ခင္ဗ်ားရဲ႔အေျခအေနကို ေျပာင္းလဲဖို႔မလုိပါဘူး။ တကယ္လိုတာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြးေတြကို ေျပာင္းပစ္ဖုိ႔ပါပဲ !ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ားရဲ႔ အလုပ္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားရဲ႔အေမ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားရဲ႔မိန္းမဆီမွာ ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ေတြကုိ လိုက္ရွာမယ္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရလိမ့္မယ္။တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြက ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ ေတြရွာရင္းနဲ႔ပဲ ဘ၀ကုိကုန္လြန္ ေစၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔က ခင္ဗ်ားကုိ ဒီလိုေျပာလိမ့္ဦးမယ္။<br />"က်ဳပ္က တကယ့္အရွိသမားဗ်" တကယ္ေတာ့ ဒါဟာအရွိတရားမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါဟာ အဆိုးျမင္၀ါဒပါပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့လူေတြက သူတုိ႔ကိုသူတို႔ ဒီလုိအျမဲေမးေလ့ရွိတယ္။ “ဒီအေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေကာင္းတဲ့ဟာ ဘာရွိသလဲ”<br /><br />ဥပမာ ဆုိၾကပါစို႔.. ခင္ဗ်ားက သြားရင္းလာရင္း ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆုိ႔မွဳနဲ႔ၾကံဳေနရတယ္။ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား ဒီလိုေမးၾကည့္လုိက္ပါ။<br /><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >* ခင္ဗ်ားၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ နားေထာင္ခ်ိန္ရတယ္။<br />* ခင္ဗ်ားရဲ႔ တစ္ေန႔တာကို အစီအစဥ္ဆြဲႏုိင္တယ္။<br />* ျပီးေတာ့ ဒါက လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းတယ္ေလ။</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ဥပမာ။ ။ ခင္ဗ်ားက ပိုက္ဆံျပတ္ေနတယ္။ ဒါဆို ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ဒီလုိေမးၾကည့္လိုက္ ၊<br />“ ပိုက္ဆံမရွိတာ ဘာေကာင္းသလဲ ”<br /><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >* ခင္ဗ်ားဟာ ေငြနဲ႔၀ယ္လုိ႔မရတဲ့ အရာေတြကို တန္ဖုိးထားတတ္လာမယ္။<br />* ပိုျပီး ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္မိလိမ့္မယ္။<br />* ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕မိတ္ေဆြ အစစ္အမွန္က ဘယ္သူေတြလဲဆိုတာ သိလာရလိမ့္မယ္။</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ခင္ဗ်ားကေတာ့ ဒီလုိေျပာခ်င္ေျပာမွာေပါ့ ။<br />“ ဒါဟာ ရူးတာပဲ ။ ဒါဟာ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ လွည့္စားေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ ”<br />အမွန္က ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အရာေတြကိုရွာေဖြတတ္ျခင္းဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ပါပဲ။<br /><br />ဒါဆို ခင္ဗ်ားရဲ႔ ေနာက္၂၄ နာရီအတြက္ တာ၀န္ကဘာလဲ ?<br />အေျခအေနတိုင္းမွာ ေကာင္းတဲ့အရာေတြကို ရွာေဖြၾကည့္ဖုိ႔ပဲေပါ့ ။ ဒီအေလ့အက်င့္က အစပိုင္း မွာေတာ့ ခက္ခဲ ခ်င္ ခက္ခဲလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူ႔အလုိလိုေအာ္တို ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ “ေကာင္းတဲ့အရာေတြကို ရွာေဖြတတ္ျခင္း ” ဆိုတဲ့ အေလ့အက်င့္ရွိလာျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ပိုျပီး ပိုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္လာပါလိမ့္မယ္။</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >[<span style="color:green;"> မူရင္း </span>။ ။<span style="color:red;"> 7 Days To Greater Happiness email course! </span>by <span style="color:red;">Andrew Matthews </span>]<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >forward mail မွရရွိၿပီး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><a href="http://hlyanhtetoo.mylovecafe.com/" target="_blank">hlyanhtetoo.mylovecafe.com မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br /></a></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><a href="http://hlyanhtetoo.mylovecafe.com/" target="_blank"><br /></a></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4070326450675724961?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-50676035520952436162010-03-26T00:12:00.001+06:302010-03-26T00:19:37.616+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>စမ္းေရဟုထင္လွ်က္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မ်က္ႏွာတ၀သစ္ခဲ့ၾက</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေျမာင္းပုတ္မွန္းသိခ်ိန္မွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မ်က္ႏွာတျပင္လံုး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ပိုးေလာက္ ဗရပြ။</span></p><p class="MsoNormal" style=""><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေမာင္ေသြးသစ္ရဲ႔ကဗ်ာတိုေလးပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-5067603552095243616?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-4969576479654175892010-03-21T14:43:00.008+06:302010-03-21T15:29:49.132+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S6Xdxma3twI/AAAAAAAAAdk/fxdIUZgZBdM/s1600-h/SkillTokens%5B1%5D.gif"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 152px; height: 48px;" src="http://1.bp.blogspot.com/__omcljhYLJk/S6Xdxma3twI/AAAAAAAAAdk/fxdIUZgZBdM/s320/SkillTokens%5B1%5D.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451006768198432514" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">စိတ္တိုတာက လြယ္ပါတယ္<br />စိတ္ရွည္ဖို႔သာ မလြယ္တာ<br />ေဒါသျဖစ္တာက လြယ္ပါတယ္<br />သည့္ခံဖို႔သာ မလြယ္တာ<br />ဆဲဆိုတာက လြယ္ပါတယ္<br />ညင္သာဖို႔သာ မလြယ္တာပါ<br />ရုုိင္းတယ္ဆိုတာက လြယ္ပါတယ္<br />ယဥ္ေက်းဖို႔သာ မလြယ္တာပါ<br />အျပစ္တင္တာက လြယ္ပါတယ္<br />ခ်ီးမြမ္းဖို႔သာ မလြယ္တာပါ<br /><br />ကိုယ့္အေပၚမွာ အဲဒီလိုလြယ္လြယ္ေျပာၾကသူေတြကို ကိုယ္က လြယ္လြယ္ကူကူမတုန္႔ျပန္ပဲ မလြြယ္ကူတာကို က်င့္သံုးႏိုင္ၾကပါ့မလားလို႔ ေတြးမိရင္း ေရးမိေရးရာကို ေရးလိုက္တာပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-496957647965417589?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-27343264602590006342010-03-15T22:10:00.005+06:302010-03-15T22:40:17.786+06:30<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><a href="http://photobucket.com/images/flowers%20pictures" target="_blank"><img src="http://i166.photobucket.com/albums/u119/BonnieNaaz/pictures/thflowerspretty.gif" alt="beautiful flowers Pictures, Images and Photos" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >To brings so many wishes</span> </div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 51);"><span style="font-size:130%;"> That if all of them come true<br />Today and every day will be<br />A happy day for you<br />Happy Birthday<br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;">မတ္လမွာ ကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ရတဲ့သူတို႔ရဲ႔ ေမြးေန႔ေတြဆက္တိုက္ဆိုသလို ျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မတ္လရဲ႔ေမြးေန႔ရွင္မ်ားကို ကၽြန္မက ေမြးေန႔အမွတ္တရ ဆုေတာင္းေလးေတြ ေခၽြခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ကေနပဲ အမွတ္တရေလး ေရးသား တင္ျပရျခင္းပါ။<br /><br /><br />မတ္လ ၅ရက္ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာခင္ၿပီး ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ညီမေလး မီးမီး (ခ) စႏၵာရဲ႔ ေမြးေန႔ပါ။<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >မီးမီး(ခ) စႏၵာရဲ႔ ဘ၀ေလး အဆင္ေျပသာယာပါေစ။ </span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မတ္လ၁၆ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္မယ့္ ကၽြန္မအစ္မျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါႀကီး မကိ (ခ) ဖြားကိရဲ႔ ေမြးေန႔ပါပဲ။ း))<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >အစ္မ တစ္ေယာက္ စိတ္ႏွလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ပါေစ။ </span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >ဘေလာ့သက္တမ္းလည္း ရွည္ပါေစ။ း))</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မတ္လ၁၇ရက္ေန႔ရဲ႔ေမြးေန႔ရွင္ ကၽြန္မခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ဆရာေလး ေဒၚယုဇနၫာဏီရဲ႔ ေမြးေန႔ပါ။ ဆရာေလးက ဒီႏွစ္မွာ ထူးျခားစြာပဲ ေမြးလ ေမြးရက္ တိုက္ပါတယ္။<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >ဆရာေလး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာနဲ႔ သာသနာ့အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစ။</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မတ္လ၁၉ရက္ေန႔မွာ အသက္၁၀၀ျပည့္မယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ ခ်စ္ေသာ ဖြားဖြားေမြးေန႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ဖြားဖြားလည္း အသက္၁၀၀ျပည့္မွ ေနာင္ႏွစ္မ်ားတိုင္ အလွဴေရစက္ လက္နဲ႔မကြာ ျဖစ္ပါေစ။</span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><br />မတ္လ ၁၆ရက္ေန႔မွာ ေမာ္ကြန္းသစ္ဘေလာ့ရဲ႔ပိုင္ရွင္ ဆရာေတာ္အရွင္ေခမိႏၵကလည္း ၂၂ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔လို႔ ကၽြန္မကို စီဗံုးထဲကေနအသိေပးသြားတာေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းအတြက္ ဆုေတာင္းေလး ထပ္မံျဖည့္စြက္လိုက္ရပါတယ္။<br /></span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >ဘုန္းဘုန္းလည္း စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႔ျပည့္စံုၿပီး သာသနာအက်ဳိး မ်ားဆက္လက္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါေစဘုရား။</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />ကၽြန္မရဲ႔ ဘေလာ့အိမ္သို႔ လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ားကိုလည္း ေမြးေန႔ရွင္မ်ားအတြက္ ေတာင္းဆုေလးမ်ား ေခၽြေစခ်င္ပါတယ္။ အလည္လာသူမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးပါ။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-2734326460259000634?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-41598803008138623382010-03-11T23:11:00.002+06:302010-03-11T23:41:46.431+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;color:blue;" >“ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ”</span><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဆိုေသာ စကားပံုကို ျမန္မာတိုင္းသိၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိသည္ပင္ ေန႔စဥ္ ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာျဖစ္ေနသည္ကို ျပဳျပင္ရန္ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><br /><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဥပမာ။<span style=""> </span>။ ဘုရား၀တ္ျပဳခ်ိန္၊ အလွဴဒါနျပဳခ်ိန္သည္ ေန႔စဥ္ နာရီ၀က္ တစ္နာရီမွ်သာျပဳၾကၿပီး က်န္အခ်ိန္တို႔ သည္ကား ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ကာမတို႔ႏွင့္ စပ္ေသာကိစၥမ်ဳိးမ်ားႏွင့္သာ တစ္ေနကုန္သြားၾကပါသည္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ ကုသိုလ္မ်ားမ်ား ငရဲနဲနဲျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္ပါသည္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြႏု္ပ္ျပဳပံုကား_</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><br /><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >သိၾကားမင္းၾကီးအား ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာ ( သကၠပဉာသုတ္ေတာ္လာ) တရားအတိုင္း ဣႆာမစိၦရိယ (မနာလို၀န္တို) ျခင္းဆိုသည့္ စိတ္မ်ဳိးမျဖစ္ေပၚေအာင္ သတိအၿမဲထားၿပီး ဒါနတစ္ခုခုကိုျပဳရန္ စိတ္ကူးေန လိုက္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ဒီေန႔ ငါးပါးသီကိုလံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္မည္ဟု အဓိ႒ာန္ျပဳထားလိုက္ပါသည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><br /><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အခ်ိန္အားတိုင္း ဗုဒၶါႏုႆတိ ကမၼ႒ာန္းျဖစ္ေသာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္(၉)ပါးကို စိတ္ထဲမွေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏွဳတ္မွေသာ္လည္းေကာင္း ရြတ္ဆိုေအာင္းေမ႔လိုက္ပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><br /><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼမွတ္စုမ်ား<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: left;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.25in; text-align: left;"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မွတ္စု (၅)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="text-transform: uppercase;font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-4159880300813862338?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-86366058401719629452010-03-07T23:11:00.002+06:302010-03-15T22:37:40.523+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“ သေဗၺသတၱာ အဟာရ ႒ိတိကာ” ဟု ဓမၼကျပဆိုထားပါသည္။ သတၱ၀ါတိုင္း အာဟာရကို မွီ၀ဲေနၾကရပါသည္။ အဟာရျပတ္လွ်င္ ေသပါမည္။<br /><br />ပထမ စိတ္ေသမည္၊ ေနာက္ ရုပ္ေသမည္၊ ေနာက္ လူေသမည္။ ေနာက္ ဘ၀ဘ၀ ဆက္ေသပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပထမ စိတ္မေသေအာင္ႏွင့္ ရုပ္မေသေအာင္ အတြက္ မိမိစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အမွဳအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ႀကိဳးစားရွာေဖြေနၾကရပါသည္။<br /><br />ဥပမာ။ ။ မိန္းမ/ လင္ရွာေဖြယူျခင္း၊ စီးပြားဥစၥာရွာေဖြျခင္း၊ အငယ္အေႏွာင္းထားျခင္း၊ အိမ္ ကား ဂုဏ္ ရာထူး မက္ေမာရယူေနျခင္းမ်ားႏွင့္ ဇိမ္ခံစားမွဳအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔သည္ လူတိုင္းႏွစ္သက္ ၾကေသာ အာဟာရမ်ားပင္ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဓမၼက ထိုအာဟာရမ်ားကို ဖႆ အာဟာရႏွင့္ မေနာ အာဟာရ ဟုေဖာ္ျပထားပါသည္။ လူမေသ ေအာင္အတြက္ ထမင္း ဟင္း အစားအစာႏွင့္ ေဆး၀ါးအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေန႔စဥ္မွီ၀ဲေနၾကျခင္းသည္လည္း လူမေသ ေအာင္ (ကာဗရီ အာဟာရ) ကိုမွီ၀ဲျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လူတိုင္း ေဖာ္ျပပါ အာဟာရ (၃)မ်ဳိးကို ရႏိုင္သမွ် လုပ္ႀကံ ရွာေဖြ စားတတ္ၾကပါသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ဘ၀ဘ၀ ဆက္မေသေအာင္ ဘ၀ဘ၀ ဆက္မဆင္းရဲေအာင္ (ေစတနာဟာရ) ကိုမူ မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ ရန္အလြန္အားနည္းေနတတ္ၾကပါသည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ဘ၀ဘ၀တိုင္း မဆင္းရဲရေအာင္ အသက္မတိုရေအာင္ နိဗၺာန္အထိဆက္သြား ႏိုင္ေအာင္ ကုသိုလ္ ဒါန(အာဟာရ) ႏွင့္ ပါရမီဒါန (အာဟာရ) မ်ဳိးကိုျပဳတတ္ရပါမည္။<br /><br />စာေရးသူ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼမွတ္စုမ်ား<br />မွတ္စု (၄)<br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8636605840171962945?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-80766289123507570172010-03-03T21:09:00.003+06:302010-03-03T21:52:58.412+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><o:p></o:p><span style="font-size:100%;">ဒီတစ္ေခါက္ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚတို႔ ေရျခားေျမျခားကေရာက္လာၿပီး၊ ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာပဲ ေနသြားၾကပါတယ္။ အစ္ကို၀မ္းကဲြနဲ႔ အစ္မ၀မ္းကဲြေတြကလည္း ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ေရာက္လာၾကတာေၾကာင့္ မဆံုတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးအခ်ဳိ႔ ျပန္ဆံုခဲ့ရတယ္။ အေဒၚတို႔လင္မယားလာရျခင္း အဓိကအေၾကာင္းရင္း ကေတာ့ အဖြားရဲ႔ေမြးေန႔အလွဴ လုပ္ေပးခ်င္လို႔ပါပဲ။</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">အဖြားကအသက္ (၁၀၀ျပည့္) ဆိုေတာ့ အံ့ၾသေလာက္ဖြယ္ရာပဲ မဟုတ္လား။ ဖြားဖြားက အသက္ရွည္သလို </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">အနာေရာဂါ လည္းကင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတိတ္ကကုသိုလ္ကံ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းခဲ့သလဲ ခန္႔မွန္းလို႔ ရႏိုင္္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ လူငယ္ေတြကသာ ေနထိုင္မေကာင္း ခဏခဏျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ အဖြားကေတာ့ အသက္ႀကီးလာလို႔ နားေလးျခင္း၊ မ်က္စိမွဳန္ျခင္း ျဖစ္တာကလဲြၿပီး အျခားေထြေထြထူးထူး ေရာဂါရယ္လို႔ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ အဖြားရဲ႔ သမီး၊ သမက္ နဲ႔ ေျမး ျဖစ္သူတို႔ကေတာင္ အဖြားရဲ႔ေရွ႔ကေန ထြက္ခြာသြားကုန္ၾကပါၿပီ။</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဖြားဖြားရဲ႔ အသက္(၁၀၀ျပည့္)အႀကိဳကို အေဒၚတို႔လင္မယားက ဦးစီးၿပီးေတာ့ အဖြားအတြက္ ေမြးေန႔အလွဴပဲြေလး က်င္းပျပဳလုပ္ ေပးသြားခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားက ဖြားဖြားအလွဴအတြက္ ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ပံေပးၾကပါတယ္။ ဖြားဖြားေမြးေန႔အမွန္က လာမယ့္မတ္လ၁၉ရက္ပါ။ အေဒၚက ဘန္ေကာက္မွာ သူ႔ရဲ႔သားသမီး၊ ေျမးမ်ားန႔ဲေတြ႔ဆံုရင္းမွ ႀကိဳတင္ေရာက္လာလိုက္တာေၾကာင့္ အလွဴကိုလည္းႀကိဳတင္လုပ္ျဖစ္သြားျခင္းပါပဲ။ အလွဴကႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခန္းခန္းနားနားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မိုးညွင္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို သိကၡာထပ္ရင္း ဆြမ္းေကၽြးအလွဴေလးပါပဲ။ နာက္တစ္ခုကေတာ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ေထာင့္ေလးေထာင့္ရွိ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္တို႔ကို သကၤန္းေတာ္မ်ား ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းျခင္းပါ။ <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအလွဴကိုေတာ့ ဒီမွာရွိေနၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔ေဆြမ်ဳိးေတြ အစံုအညီေရာက္လာၿပီး ဖြားဖြား ကို ဂါရ၀ျပဳၾကပါတယ္။ ဒီေျမ ဒီေရမွာသာ ေဆြမ်ဳိးေတြရွိေနၾကေပမယ့္ သူ႔အလုပ္နဲ႔သူ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္မို႔ ေဆြမ်ဳိးေတြလည္း ဆံုဆည္းဖို႔ခဲယဥ္းၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးအလွဴလုပ္မွသာ ဆံုျဖစ္ၾကတာမ်ားပါ တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဘယ္သူကဘာေတြလုပ္ေနၾကတယ္၊ သားသမီးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရေနတယ္ ဆိုၿပီးသိရပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ႏွစ္၀မ္းကဲြညီအစ္မေတြဆိုလည္း အခ်ဳ႔ိလက္ထပ္သြားတာသာသိရတာ၊<span style=""> </span>ကေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရေနလဲဆိုတာ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ အခုလိုဆံုျဖစ္မွပဲ စကားေတြေျပာလို႔ မဆံုးႏိုင္ၾကပဲ သူ႔ဖက္ကိုယ့္ဖက္ မိသားစု သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း အားလံုးေမးျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။ <span style=""> </span><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >တစ္ခါတစ္ေလ ဖြားဖြားေမာင္ကေနေမြးတဲ့ သားသမီး၊ ေျမးျမစ္ေတြကိုေတာင္ မသိၾကေတာ့သလို <span style=""> </span>အလွမ္းေ၀းကုန္ၾကပါတယ္။ ဖြားဖြားမွာ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္တည္း ရွိပါတယ္။ ဖြားဖြားအစ္မကလည္း သားတစ္ေယာက္တည္း ေမြးသလို၊ အဲဒီသားကလည္း ကၽြန္မနဲ႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္၀မ္းကဲြ ႏွစ္ေယာက္သာ ရွိပါတယ္။ ဖြားဖြားေမာင္ကေတာ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ယူတာေၾကာင့္ အဲဒီမိန္းမေတြကေမြးတဲ့ သားသမီး (အေမတို႔နဲ႔၀မ္းကဲြ ေမာင္ႏွမေတြ) ေလာက္သာ အေသအခ်ာသိပါတယ္။ သူတို႔ကေမြးၾကတဲ့ ကၽြန္မ တို႔နဲ႔ ႏွစ္၀မ္းကဲြ ေမာင္ႏွမေတြကိုေတာ့ လက္လွမ္းမွီသေလာက္သာ သိပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ေတြ ကတစ္ဆင့္ေမြးဖြားၾကတဲ့ ကၽြန္မနဲ႔ဆို တူ/တူမေတြကိုေတာ့ လံုး၀မသိေတာ့ပါဘူး။ တေျမတည္း ေပမယ့္ အေနကေ၀းေနၾကတာကိုး၊ ၿပီးေတာ့ သူသူ ကိုယ္ကိုယ္ အလည္သြားႏိုင္ျခင္းကမရွိၾကဘူး။ ကိုယ့္ကိစၥ ကိုယ္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အရင္တုန္းကလို အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ကအလုပ္ရွိရင္ တစ္အိမ္လံုးထိုင္စားလို႔ရတဲ့ အေျခအေနမဟုတ္ေတာ့ ဘူးေလ။<span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ကၽြန္မတို႔အရင္းအခ်ာျဖစ္တဲ့ အေနနီးၾကတဲ့ ဖြားဖြားရဲ႔ သားသမီး၊ ေျမး၊ ျမစ္ေတြေတာင္ ကိုယ့္မိသားစု <span style=""> </span>ကိုယ့္အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ကိုယ္မို႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္<span style=""> </span>အမ်ဳိးေတြြက တစိမ္းဆန္သလိုပဲေနာ္္လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ အေနေ၀းေနၾကတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ေျပာဖြယ္ ရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲလားမသိ ကၽြန္မရဲ႔၀မ္းကဲြအစ္မအႀကီးဆံုး (ဖြားဖြားရဲ႔ေျမးအႀကီးဆံုး) ရဲ႔သားက လက္ထပ္သြားၿပီးေနာက္ ကေလးတစ္ေယာက္ရလာတာေတာင္ ကၽြန္မတို႔မသိလိုက္ပါဘူး။ ဖြားဖြားအလွဴမွာဆံုေတာ့မွ တူေတာ္ေမာင္ကိုေမးရပါတယ္။ ကေလးက ႏွစ္လသားေတာင္ရွိၿပီဆိုပဲ။ ဖြားဖြားရဲ႔ ျမစ္ကေမြးတာဆိုေတာ့ ဖြားဖြားရဲ႔ တီ ေတာ္တာေပါ့လို႔ ကၽြန္မတို႔ေဆြမ်ဳိးစပ္ကာ ေျပာျဖစ္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဖြားဖြားလည္း အဲဒီကေလးနဲ႔ဆို အေဘြးမ ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မ ေဆြမ်ဳိးစပ္တတ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆြမ်ဳိး၇ဆက္ကို ကၽြန္မဖတ္ခဲ့ဖူးလို႔သိရတာပါ။ ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက သိသေလာက္ ကေတာ့ ဖိုး၊ ဘြား၊ ဘီ၊ ဘင္ ဆိုၿပီးၾကားဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္စပ္ပံုေလးက ဒီလိုပါတဲ့…<span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အမိ<span style=""> </span>အဖ<span style=""> </span>သား/ သမီး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အဖြား<span style=""> </span>အဖိုး<span style=""> </span>ေျမး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အေဘးမ<span style=""> </span>အေဘး<span style=""> </span>ျမစ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အေဘြးမ<span style=""> </span>အေဘြး<span style=""> </span>တီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အဘဲမ<span style=""> </span>အဘဲ<span style=""> </span>ေျမာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အဘိမ<span style=""> </span>အဘိ<span style=""> </span>ကၽြတ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အေဘာ္မ<span style=""> </span>အေဘာ္<span style=""> </span>ကၽြတ္ဆတ္</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >အဲဒါေလးကို ကၽြန္မအေသအခ်ာမွတ္ထားရတာ။ ကၽြန္မက အလွမ္းေ၀းသြားတဲ့ေဆြမ်ဳိးေတြဆို <span style=""> </span>သိပ္မေခၚတတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မညီမကမွ ပိုဆိုးပါေသးတယ္ ခဲအိုနဲ႔ခယ္မေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရွာဘူး။ ဒီလို ေဆြမ်ဳိးစဥ္ဆက္ဆိုပိုဆိုးမယ္။ ဟိုးအရင္ ဘုရင္ေခတ္ေတြတုန္းကဆိုရင္ အျပစ္ ႀကီးမားတဲ့ အျပစ္သားေတြကို္ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္၇ဆက္ထိ သတ္ျဖတ္ၾကတယ္လို႔ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲလိုသာဆို တကယ္ မ်ဳိးျပဳတ္ကုန္မွာပါပဲ။ ၇ဆက္ဆိုတာ နည္းတာမွမဟုတ္တာပဲ။ ဖြားဖြားေတာင္မွ ခုမွ တီ တစ္ေကာင္ း)) အဲ.. တီတစ္ေယာက္ပဲေနာ္ ။ <span style=""> </span>အဲဒီကေလးကိုေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အလွဴေခၚမလာျဖစ္လို႔ ဓါတ္ပံုပဲျမင္ခဲ့ရေသးတယ္။ <span style=""> </span><span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဖြားဖြားအတြက္ တီေလးတစ္ေယာက္ရတယ္ဆိုလို႔ ၀မ္းသာေနလိုက္ၾကတာ။ အလွဴၿပီးတဲ့ထိ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုေတာ္မွန္း ေဆြမ်ဳိးစပ္မၾကည့္မိေသးဘူး။ ေဆြမ်ဳိးထဲမွာ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာ <span style=""> </span>လို႔ေပ်ာ္ေနၾကတာေလ။ ကၽြန္မအစ္မႀကီးဆိုလည္း သားကေမြးတဲ့ ေျမးရလို႔ေပ်ာ္ေနမွာအမွန္ပါပဲ။ <span style=""> </span>(သူ႔ေျမးဓါတ္ပံုကိုဖုန္းနဲ႔ရုိက္ထားၿပီး၊ လူတကာလိုက္ျပေနလို႔ေလ) ကၽြန္မလည္းအားက်မခံ တူေတာ္ ေမာင္ရဲ႔ကေလးအေၾကာင္း ထိုင္၀မ္ကအစ္မကို သြားၾကြားမိတယ္။ အဲဒီလိုသြားၾကြားေတာ့မွ ဒုကၡလွလွ ေတြ႔ေတာ့တာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရာထူးတက္မွန္းမသိတက္သြားလို႔ပါ။ ကၽြန္မကလည္း တူေတာ္ေမာင္ ရဲ႔ သားနဲ႔ဆို ေျမးအဖြားတဲ့။ ဟိုက္! ေကာင္းေရာ။ ရာထူးကေတာ္ေတာ္ႀကီးတာပဲ း))။ မႏွစ္ကပဲ အစ္မက<span style=""> </span>သူ႔တူေတာ္ေမာင္ရဲ႕ မိန္းခေလးက ကေလးေမြးလို႔ သူအဖြားျဖစ္သြားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပလို႔သိခဲ့ရၿပီး၊ <span style=""> </span>အစ္မကို ဟားခဲ့၊ ေနာက္ခဲ့တာဘာၾကာေသးလို႔လဲ။ အခုကိုယ္ကျပန္ၿပီး ၀႗္လည္ေနၿပီ။ ခုေခတ္မ်ား <span style=""> </span>၀႗္လည္တာျမန္လိုက္တာေနာ္၊ (ေၾကာက္စရာပဲ) ေနာက္ဆို ဘာမွေတာင္မေျပာရဲေတာ့ဘူး။ း)) <span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဘယ္ရမလဲ ကိုယ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ အဖြားမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ နီးစပ္ရာ ကိုယ့္ညီမေတြကိုပါ နင္တို႔လည္း ဒီလိုပဲ အဲဒီကေလးနဲ႔ အဖြားေတာ္တယ္ေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ အမ်ဳိးစပ္မၾကည့္ၾကတဲ့သူတို႔ေတြလည္း အာေမ႗ိတ္သံေတြ ထြက္လာ ေတာ့တယ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းမွမဟုတ္တာ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးက ကၽြန္မတို႔အားလံုးကို<span style=""> </span>ရာထူး အသီးသီးတိုးေပးလိုက္တာပဲေပါ့။ း))</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" > အမွတ္တရ ေရးသားပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:11pt;" ><br /><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-8076628912350757017?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-29752452741436833262010-02-28T22:00:00.000+06:302010-02-28T22:00:00.662+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>လူတိုင္းသည္ မိမိ၏အတြင္းစိတ္ရင္းအမွန္ကို ျပင္ပသို႔နဂိုအတိုင္း ထုတ္ေဖာ္ရန္ အလြန္ခဲယဥ္းတတ္ပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဥပမာ။<span style=""> </span>။ လမ္းသြားသူတစ္ဦးအား <span style="color:blue;">“ ထမင္းစားပါအံုး”</span> ဟု ထမင္းစားေနစဥ္ဖိတ္ေခၚပါက ထိုသူ တကယ္၀င္စားလွ်င္ စိတ္ခုသြား တတ္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္ဆိုခ်င္သည္က အစကတည္းက မေကၽြးခ်င္လွ်င္ ထမင္းစားမေခၚပါႏွင့္ ေခၚလွ်င္လည္း တကယ္ေကၽြးခ်င္မွ ေခၚပါဟု တင္ျပေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ်လက္မခံၾကပါ။ စိတ္ထဲတြင္တစ္မ်ဳိး ျပင္ပတစ္မ်ဳိး ဟန္ေဆာင္ျခင္းကို လူအမ်ားလက္ခံေနၾက ျဖစ္ပါသည္။ ထိုဟန္ေဆာင္စိတ္မ်ားလွ်င္ ထိုသူ တရားရရန္မလြယ္ပါ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဓမၼပဒတစ္ပုဒ္တြင္ ဘုရားရွင္က ဤသို႔မိန္႔ၾကားခဲ့ပါသည္။ <span style="color:blue;">“ သင္သာရုိးသားမွဳ၊ မွန္ကန္မွဳရွိပါေစ၊ ငါဘုရားထံလာခဲ့ ၇ႏွစ္၊ ၇လ၊ ၇ရက္ အတြင္း တရားကိုသိေစရမည္” </span>ဟုဆိုထားခဲ့ပါသည္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မွတ္ခ်က္။<span style=""> </span>။ ယေန႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အသက္အရြယ္ႀကီးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ၀ါႀကီးသည္ကို ဂုဏ္ယူေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ဘုရား၊ တရားအလုပ္ ကိုလုပ္ေနပါသည္ဟု ေျပာေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ မိမိ၏ကိုယ္ႏွင့္စိတ္ကို ျပန္စစ္ရန္လိုေနၿပီး ျဖစ္ပါသည္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စာေရးသူ။ ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼစာစုမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မွတ္စု (၃)<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-2975245274143683326?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-79623992077884675162010-02-26T22:10:00.002+06:302010-03-15T23:05:50.096+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ျမန္မာလမ်ားတြင္ ၁၂ႀကိမ္ေျမာက္လသည္ တေပါင္းလျဖစ္ေလသည္။ ပဌမလ၀က္သည္ ေဆာင္းရာသီစက္မွ မလြတ္ေသးေခ်။ ဒုတိယလ၀က္သို႔ေရာက္မွသာ ေႏြရာသီစက္သည္ စတင္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တေပါင္းလ သည္ ေဆာင္းတ၀က္ ေႏြတ၀က္ျဖစ္၍ </span><span style="color: rgb(51, 204, 255);font-size:130%;" >ေန႔ပူလို႔ ညခ်မ္း၊ တေပါင္းလ သရမ္း </span><span style="font-size:130%;">ဟု လူတို႔ဆိုစမွတ္ ျပဳၾကသည္။<br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">၂၇လံုးေသာ နကၡတ္မ်ား စုေပါင္းထြက္ေပၚလာျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ထန္းရည္မ်ား ေပါင္းစပ္က်ဳိခ်က္သျဖင့္ </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);">ထန္းေပါင္း</span> </span><span style="font-size:130%;">ဟူေသာစကားမွ ေရြ႔လ်ားလာျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" >တေပါင္းလ </span><span style="font-size:130%;">ဟုေခၚတြင္သည္ဟုဆိုသည္။ ေဗဒင္အလိုအားျဖင့္ကား တေပါင္းလသည္ </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" >မိန္ရာသီ</span><span style="font-size:130%;">ျဖစ္၏။ မိန္ရာသီ၏ အရုပ္မွာ </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);">ငါး၂ေကာင္</span>ျ</span><span style="font-size:130%;">ဖစ္သည္။ စန္းယွဥ္နကၡတ္ကား </span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" >ဥတၱရ ဘရဂုဏၰီ</span><span style="font-size:130%;">တည္း။ </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 153, 0);">သရဖီ</span> </span><span style="font-size:130%;">ကိုရာသီပန္းအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကသည္။ ယင္းလတြင္ျမစ္မ်ား ေခ်ာင္းမ်ား ေရစစ္ကာ ေသာင္ခံုသဲျပင္မ်ားေပၚထြန္းသျဖင့္ သဲပံုေစတီတည္ေသာ ရာသီပဲြမ်ား က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ထိုလ၌ ေနထြက္ခ်ိန္ ၆နာရီ ၁၀မိနစ္ျဖစ္၍ ေန၀င္ခ်ိန္မွာ ၅နာရီ ၅၀မိနစ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေန႔တာ အနည္းငယ္တို၍ ညတာရွည္သည္။<br /><br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">တေပါင္းလသည္ ေဆာင္ၾကြင္း ေႏြဦးလျဖစ္သျဖင့္ ေလာက သဘာ၀အလံုးသည္ သစ္ပင္မ်ား ရြက္ေဟာင္းစြန္႔၍ ရြက္သစ္လြန္႔ကာ အညြန္႔အေညွာင့္မ်ား ေပၚထြက္ျခင္းျဖင့္ တင့္တယ္သာယာလွေပသည္။ ျမန္မာစာေပ ေလာကတြင္ ေရွးစာဆိုမ်ားသည္ တေပါင္းလကို အထူးဖဲြ႔ဆိုေရးသားခဲ့ၾကေလသည္။ အင္း၀ေခတ္ ရဟန္းစာဆိုရွင္ ဥတၱမေက်ာ္သည္ သူ၏ေတာလားကဗ်ာႀကီး၌ တေပါင္း၏တင့္တယ္ သာယာပံုကို </span><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေလခေျမသက္၊ စ်ာန္၀ိတက္သို႔၊ သစ္ရြက္ေယာ္ယီ၊ ဣႏၵနီ၀ယ္၊ သိဂၤ ီတ၀က္၊ ဖက္၍ေဆးစံု၊ ျခယ္ေသာပံုသို႔၊ ရဂံုၿမိိဳင္တြင္း၊ ေတာလံုးလင္းသား</span> </span><span style="font-size:130%;">ဟု ခ်ီးက်ဴးဖဲြ႔ဆိုခဲ့၏။<br /><br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ရွင္အံုးညိဳကလည္း တေပါင္းလ၏ ၾကည္ႏူးရွဳခ်င္ဖြယ္ေကာင္းပံုကို ဂါထာ၆၀ပ်ဳိ႔တြင္ ကာဠဳဒါယီအမတ္ က ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္ထားသည့္ဟန ္ဖဲြ႔စပ္ဆိုထားခဲ့သည္။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ျပဇာတ္ဆရာႀကီး ဦးၾကင္ဥကမူ </span><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ရွစ္ခြင္တိုင္း မွုန္မွဳိင္းတဲ့ပတ္လည္ သဇင္ၾကြင္းငယ္ႏွင့္ အင္ၾကင္းသႏၱာညြန္႔ငယ္တို႔ ၊ ဖူးကြန္႔ကိုက္စည္။ ဘမရာ ေရႊပိတုန္းငယ္တို႔၊ ေခၽြသံုးၾက၀တ္ရည္၊ ဆြတ္ၾကည္ဘဲြ႔ေဖာ္ ကဲြ။ ယင္းသည့္ေန႔ဆိုင္၊ ရေသ့သူေတာ္ထိုင္မွ၊ ၫာဏ္မခိုင္ စ်ာန္ယိုင္ေလ်ာရတယ္၊ ရာသီတြင္ ခါညီေျပာေပပ၊ ေၾကာ၍သာၿမဲ။</span> </span><span style="font-size:130%;">ဟု တေပါင္းလ ၏ စာပန္းခ်ီကိုသီကံုးခဲ့ေပသည္။<br /><br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br />ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတဲြ ၄ မွ..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-7962399207788467516?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-12965980775337910822010-02-24T13:01:00.001+06:302010-03-16T22:23:21.829+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>မိတ္ေဆြ၂ဦးဆံုသည္ႏွင့္..</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တစ္ဦးေသာသူက အၿမဲတမ္း<span style="color: rgb(51, 255, 255);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">“ ဘာေကၽြးမလဲ” “ ဘာစားရမလဲ”</span> </span>ဟု ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေမးတတ္သူသည္ သူေတာ္ ေကာင္းမဟုတ္ႏိုင္သလို ...<br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >တစ္ဦးေသာသူက ေတြ႔တိုင္းဆံုတိုင္း <span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">“ ဘာစားမလဲ” “ ဘာစားခ်င္လဲ”</span> </span>ဟု ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေမးတတ္သူက သူယုတ္မာ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဥပမာ။<span style=""> </span>။ အလွဴအိမ္ ထမင္း၀ိုင္း၌ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား အသားတံုးမ်ားကို ေ၀စုရပိုင္ခြင့္ကဲ့သို႔ မဆင္မျခင္ပဲယူစားရဲေသာ သူသည္ အလိုေလာဘကို မထိန္းႏိုင္ေသာ သူယုတ္မာမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ထိုကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ သူတပါးအေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ် ေကာင္းက်ဳိးေပးလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ယခု လူ႔ဘ၀တြင္ သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ဳိးကို ရရန္မလြယ္ပါ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စာေရးသူ.. ဓမၼမိတ္ေဆြ၏ ဓမၼစာစုမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မွတ္စု (၂) မွ..<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5183731123575503664-1296598077533791082?l=anam308.blogspot.com' alt='' /></div>အနမ္းhttp://www.blogger.com/profile/08312112550931460166noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5183731123575503664.post-25411691439303267642010-02-20T21:27:00.002+06:302010-02-20T21:34:11.166+06:30<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p>*အသိအမွတ္ စိတ္၍ ၿမဲသူက တရားရလြယ္ၿပီး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;">*အသိအမွတ္ ႀကဲသူ ေမ့ထားသူက တရားရရန္မလြယ္</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;">ဥပမာ.. မိမိႏွစ္သက္ေသာ ၀က္သားတုံးကို ကိုက္စားေနလွ်က္က ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔လြတ္က်ခဲ့ ေသာ္လည္း ျပန္ေကာက္စားႏိုင္ပါသည္။ ထိုစားဆဲ ၀က္သားတံုးက ၾကမ္းျပင္သို႔မက်ပဲ မစင္ပံုေပၚသို႔က်သြားပါက ျပန္ေကာက္၍ မစားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေရေဆးေပးေသာ္လည္း မစားေတာ့ပဲ စြန္႔ပစ္ႏိုင္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလားတူစြာေသာ ၀က္တစ္ေကာင္သည္ မစင္လူးၿပီး မစင္ကိုစားေနဆဲ၊ ထို၀က္ကို တစ္ေနရာတြင္ သတ္ၿပီး အသားကိုလာေရာင္းပါက ၀ယ္စားႏိုင္ျပန္ပါသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;">အဓိကတရားအခ်က္က..<br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;">ပဌမ မစင္ပံုေပၚက်သြားေသာ ၀က္သားတံုးကိုေရေဆးထားေသာ္လည္း မစင္ႏွင့္လူးခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မစင္ပံုေပၚကို က်ခဲ့သည္ကိုျမင္၍ အစဲြမျပတ္ေသာေၾကာင့္ မစင္ကိုရြြံရွာသျဖင့္ မိမိႏွစ္သက္ေသာ ၀က္သားတံုးကို စြန္႔ပစ္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><span style="font-size: 11pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div style="